Vlucht nummer 7. Op dit moment zitten we in het vliegtuig van Sydney naar Melbourne. Het bloggen hebben we de laatste weken op een laag pitje gezet. We hebben er niet zo'n zin in gehad en ik weet niet in welke frequentie we het zullen doorzetten. Het kan alle kanten op. Kerstmis en Nieuwjaar liggen achter ons. Een kerst op het strand met een korte broek en palmbomen. In de aanloop naar Kgerst hebben we familie en vrienden erg gemist. Hoewel kerst normaliter zeker niet mijn grootste passie is moet ik toegeven dat een clichématig ontbijtje, lunch en diner met familie juist dat was waar ik zo'n zin in had. Gewoon wijntjes wegtikken voor de haard.
Veel mensen reizen naar Australië en steevast horen we de meest fantastische verhalen over dit continent. Hoewel Australië zeker mooi is delen wij dit enorme enthousiasme niet. We hebben het goed hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar de "whoehoe!!!" voelen we niet zo.
Na Townsville zijn we de Sunshine Coast afgegaan en hebben we onze weg vervolgd langs de Gold Coast. Tin Can Bay, Rainbow Beach, Hervey Bay, Noosa, Byron Bay, Nimbin. En nog veel meer plaatsjes waar ik het nu zo in het vliegtuig even niet meer van weet. Kort samengevat. A whole lot of beaches! Verder niets eigenlijk. Sarah is helemaal lek geprikt. Honderden bulten had ze. De jeuk was enorm en pas nu trekt het pas echt weg. Zo'n drie weken plezier van gehad dus.
Uiteindelijk hebben we ons campertje op 30 december weer teruggebracht naar Wicked Campers in Sydney. De deuk hebben ze niet gezien en de borg hebben we nu volledig terug! Hel ja!
De 31e stonden we al vroeg op de luchthaven van Sydney want daar kwamen pa en Mieke aan!!! Wat een leuke tijd hebben we gehad! Mieke had een geweldig appartement geboekt op Bondi Beach zodat we in Sydney nieuwjaar konden vieren. Op een heuvel hadden we prachtig uitzicht over de Harbor Bridge waar traditiegetrouw een enorme hoeveelheid vuurwerk de lucht in gaat. Wat een geweld. Heel gaaf. Zo gingen we 2014 gezellig met z'n viertjes in. Super tof!
Uit Nederland waren er allemaal cadeautjes meegegeven. Vooral veel drop en zelfs nog wat verlate Sinterklaascadeaus. De drop is nu trouwens alweer bijna op en het waren drie dikke zakken. Van Jaap en Yvonne hebben we kussentjes gekregen zodat als het kampeerleven weer aanbreekt we niet meer op onze truien zullen slapen.
Natuurlijk hebben we The Opera House, The Rocks, Darling Harbour en nog veel meer aangedaan. The Hobbit hebben we op het grootste IMAX scherm ter wereld gezien. Wat een enorm scherm is dat! Mocht je naar Sydney gaan is dat wel een aanradertje. We werden helemaal weggeblazen.
Op het strand van Bondi verloren pa en Mieke hun ergste melkkleurige tintjes en hebben we lekker gezwommen in de koude zee, boekjes gelezen en honderd uit gekletst.
Mieke had een SUV geregeld waarmee we naar de Blue Mountains zijn gereden. Na onze reis in ons kleine campertje was het even super luxe reiden in dat apparaat en we hadden de ruimte ook hard nodig want we kregen alle spulletjes er uiteindelijk nog maar net in. We hadden dan ook wel heel veel boodschappen verzameld die natuurlijk allemaal mee moesten.
Blue Mountains was ontzettend indrukwekkend. Zeker het mooiste plekje van Australië hier gezien. In Blackheat. Een canyon loopt hier dwars door de bergen en het uitzicht is fenomenaal. We hebben veel gewandeld en ontzettend gelachen. Slechte moppen getapt en heerlijk gegeten. Het was een vakantie in onze vakantie.
Nu wij naar Melbourne vliegen gaan pa en Mieke naar Adelaide. Zaterdag zien we elkaar weer. Dan gaan we nog een keer samen eten en dan komt er weer een afscheid voor de komende paar maanden.
Het vliegtuig steekt z'n neus langzaam naar beneden wat me eraan doet herinneren dat ik af moet sluiten. Er wacht een nieuw huurautotje op ons in Melbourne en we hebben nog geen idee waar we vanavond gaan slapen. Na een weekje lekker nergens over na te hoeven denken en alleen maar te genieten van alles wat Mieke en pa voor ons hadden geregeld begint nu ons eigen reisleventje weer. We zijn nu vier maanden en één dag onderweg. Het voelt al veel langer.
Lieve mensies in het druilerige Nederland: We denken veel aan jullie en missen jullie maar we komen voorlopig zeker nog niet naar huis! Dikke kus uit Oz. Whoehoe!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten