Met Emirates van Kaapstad naar Dubai

Een vlucht die bijna 9 uur zou duren... Van Kaapstad naar Dubai.
Je kunt van Zuid Afrika rechtstreeks op Perth vliegen, duurt zo'n 10 uur en kost je bijna 1.000 euro. Vlieg je echter in 9 en 10 uur via Dubai naar Perth (2x zo lang en ver dus), dan kost het je net geen 600 euro. Vreemd. Dan is de keuze om Dubai te bezoeken en met Emirates te vliegen gemakkelijk...

Zo gezegd zo gedaan, we vertrokken 's morgens naar Kaapstad centrum om de auto in te leveren en kregen een lift naar het vliegveld van de verhuurmaatschappij. Daar checkten we in, met onze tassen weer helemaal ingepakt met slaapzakjes erop (dat voelde alweer lang geleden!!), en konden we gelukkig gewoon mee met de overboekte vlucht.

In het vliegtuig bleek dat Emirates het goed voor elkaar heeft. Mooi gekleden stewardessen, beenruimte, eigen tv schermpjes in de stoel voor je en gratis gin tonic al voor we een half uur van de grond waren. Ik wilde bijna zeggen genieten, en dat zeg ik nooit in een vliegtuig!
Ik zat tussen Tobias en een man met een baard, die uit India bleek te komen.

Het werd allemaal nog beter, want het eten was gewoon te eten! And that's a first!! Er zat smaak aan!
Ik begon te bloggen, tikken op mijn telefoon tot mijn hand er lam van werd.
Tobias keek een film en de man naast mij luisterde naar voorgelezen verzen uit de Koran.
Het werd nog al intens want mijn buurman begon mee te bidden en te huilen.
Van huilen kwam nog meer huilen en snikken en snotteren, zelfs schokken.
Ik wilde zijn privacy niet schenden maar kon ook niet niks doen.
Dus radeloos als ik kan zijn in dergelijke situaties vroeg ik Tobias om hulp. Die ondernam meteen actie en samen vroegen we hem of het wel ging.
Hij vertelde ons dat hij aan het bidden was en dat alles oke was.
Okeeeee, wij weer verder met onze film en ik met mijn blog.
In gedachten ging er van alles door me heen. Waarom zo intens? Zo verdrietig? Wat zou hij meegemaakt hebben of waar zou hij voor bidden?

Echter, hij hield niet op. We waren inmiddels meer dan 4 uur in de lucht en hij bleef snotteren en trilde inmiddels enorm met zijn been.
Niemand had het door, maar ik kon me nergens anders meer op fixeren.

Ik heb geen vliegangst, ik heb me eigenlijk nooit druk gemaakt in een vliegtuig.
Nou ja, 1 keer dan, toen die steward van Onur Air de nooduitgang naast mij bij het opstijgen en landen vast hield met twee handen, vriendelijk naar ons knikkend.
Die onrust bleek een week na thuiskomst ook gegrond, toen in de krant stond dat er een nooduitgang deur uit een Onur Air toestel gevallen was.....

Maar dit was anders. Ik hield het niet meer. Ik werd zo bang van die man dat ik er benauwd van werd.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik The Conjuring aan het kijken was. Een horrorfilm die me aardig stuk deed gaan, heb in tijden niet zo'n spannende film gekeken. Dus ik werd door allerlei factoren gevoed in mijn angstigheid.

Tactisch als ik kan zijn duwde ik Tobias zachtjes zodat hij zijn koptelefoon afzette.
Fluisterend vroeg ik hem te bevestigen dat het toch echt niet mogelijk was rare dingen zoals explosieven mee te smokkelen aan boord van het vliegtuig, en legde hem uit waar mijn onrust vandaan kwam. Een zeer intens bevende man naast mij die maar huilerig en schokkerig bleef, bijna 3 uur achtereen!!!
Tobias, mijn held, zweeg heel even en tikte mijn buurman toen aan. "Are you sure you are allright? Are you afraid of flying?". Ik pakte de arm van de man alleen maar stevig vast en keek hem oprecht enorm ongerust aan.
Toen volgde er opeens een heel gesprek, over de man, zijn werk, zijn gezin, waarom hij in Kaapstad was. Onze reis, het huwelijk en ons werk. En de man werd er helemaal rustig van. En ik OOK, kan ik je vertellen. Een half uur moeten we zeker met hem hebben zitten kletsen voor ik even naar de wc ging en daar met een of andere loslopende LaFayette (gay uit True Blood) in gesprek kwam.
Tot rust gekomen hervatte ik mijn verschrikkelijke para film en klampte ik me vast aan mijn trui op mijn buik, zoals ik op de bank altijd een kussen vasthoud, vooral bij enge films. Mijn buurman bood me zijn dekentje aan, wat heel lief en zorgzaam was. En mij nogmaals bevestigde dat hij me vast niet zou gaan opblazen de komende 4 uur.

De rest van de vlucht voorliep voorspoedig en leek korter te duren dan andere voorgaande vluchten in mijn leven van dergelijke duur. Tot we aankwamen in Dubai en er een rij vloog voor het landen. Helaas betekende dit dat we drie kwartier moesten rondcirkelen boven het vliegveld voor we mochten landen. Wel leuk is dat die Emirates vliegtuigen een camera voorop en onderop hebben, die je vanaf je schermpje kunt checken. Dat geeft landen en opstijgen, maar ook vliegen (als het licht is en je niet bij het raampje zit), een hele nieuwe dimensie.

We kwamen veilig aan en liepen het pimpin' vliegveld van Dubai op, blij dat we de vlucht overleefd hadden... :)

Dubai

In de Verenigde Arabische Emiraten pakken ze de dingen niet zo voorzichtig aan waardoor de ene wolkenkrabber de andere doet verbleken. Elk beetje zelf respecterende multinational heeft hier zijn naamkaartje op één van de gloednieuwe gebouwen staan. Wat een geld zit hier. Onvoorstelbaar. Porsches zijn hier middenklassers en een Rolex is voor het plebs. De metro staat vol met mensen afkomstig uit alle windstreken. Dit is het kloppend hart van de wereldeconomie en het toonbeeld van globalisering.

Als je van shoppen houdt is er geen betere plek dan Dubai. Het ene winkelcentrum is nog groter dan het andere. Zo groot dat je er in een hele dag zeker niet alles hebt gezien. Alle merken hebben hier een winkel. Hoewel in Dubai niet of nauwelijks belastingen worden geheven zijn de prijzen daar niet naar. Alles kost meer dan in Nederland behalve benzine dan. Dat is vrijwel gratis. Wil je een biertje bij je eten dan moet je goed zoeken want alcohol schenken ze normaliter niet, met een kort rokje door de stad kan wel maar wordt niet gewaardeerd zoals Sarah heeft ondervonden. En zo kort was die dus echt niet. In een mall kreeg ze een flyer in haar handen gedrukt waar de kledingvoorschriften op werden verduidelijkt. Geen blote knieën. Geen blote schouders. Hoewel ironisch leek het het Vaticaan wel.

Ons hotel lag naast de luchthaven. De stad is, en wordt nog steeds, langs de kust gebouwd. Een zevenbaanssnelweg loopt enkele kilometers landinwaarts parallel aan de kust waardoor deze de stad in tweeën snijdt. Naast de snelweg loopt een metrolijn waarmee wij voornamelijk door Dubai onderweg zijn geweest. Al met al een onwijs efficiënte infrastructuur. Maar wat wil je ook. Dubai is een stad in aanbouw en heeft geen last van cultureel erfgoed, landerijen of bestaande bebouwing. Als die er al was dan had de sjeik zijn chequeboekje getrokken en was iedereen met plezier ergens anders gaan wonen. Dubai is uit de woestijn gerezen als een marshmallow in een magnetron.

We begonnen onze kennismaking met The Marina. Een deels op land, deels op opgespoten grond gebouwd stukje Dubai. Het is zoals de naam doet vermoeden een haven. Overal liggen bootjes langs de kaden en de kade wordt afgeschermd door een muur aan wolkenkrabbers waarschijnlijk deels door ons gefinancierd met tanken. Aan de voet van alle gebouwen vind je restaurants en winkels.

De Lonely Planet die we als cadeau op onze bruiloft hadden gekregen was onze gids. We hadden maar twee dagen en hebben alles kunnen doen behalve een woestijnsafari. Daarvoor waren onze twee dagen te kort. We hebben de malls gepakt en gekeken naar mensen die daar aan het snowboarden waren. We hebben geslenterd langs de jachthaven en als hoogtepuntje een cocktail gedronken bij zonsondergang in de 360 Bar.

Alles in Dubai is geld gedreven. Nu is dat overal wel zo maar hier is het extreem. Gezelligheid is ver te zoeken en de sfeer sprak ons niet aan. Het deed voor ons aan alsof er in Dubai geen mensen wonen maar alleen maar mensen werken. Het lijken de goudzoekers van de 21e eeuw te zijn. Soldaten in een leger die ver van huis, waar dat ook mag zijn, strijden om de motor van onze samenleving draaiend te houden. Onophoudelijk zoekend naar rijkdom om dit vervolgens in de winkelcentra te verdampen en, stil in de metro voor zich uit starend, dromen ooit rijk terug te gaan naar huis.

We hebben onze ogen uitgekeken naar de prachtige gebouwen maar zullen Dubai herinneren als "de stad van de eenzame mensen".

Zuid-Afrika, ik hou d'r van

De laatste nacht sliepen we in de Kaapstadse wijk Tableview. Mijmerend op de drempel van een café met uitzicht op de tafelberg en tientallen kitesurfers zaten we in het zonnetje, schouder aan schouder, onze reis door Zuid-Afrika te herbeleven.

Zuid-Afrika zal ons altijd bij blijven. Het landschap is fantastisch, mensen zijn chill, eten is buitengewoon goed en over de beesten hier hoef ik het niet meer te hebben. Gewoonweg een heerlijk vakantieland. Ook hebben we niets gemerkt van alle waarschuwingen welke we hebben gekregen. Zuid-Afrika is relatief onveilig en gelukkig hebben we hier niets van meegekregen. We hebben alles gedaan wat we wilden doen en meer.

Het lijkt ons heerlijk om hier nog een keer terug te komen. Johannesburg skippen we dan en doen alleen de route langs de oostkust tot maximaal St. Lucia misschien niet eens dat. We hebben in Zuid-Afrika Nederland niet gemist en het samen van begin tot eind over ons heen laten komen. Het reizen en ons leven bevalt ons prima. Hoewel we veel aan jullie denken zijn we ontzettend blij dat we nog lang voor de boeg hebben en we voorlopig alleen nog maar in ons dromen thuis komen.

Paternoster

(Ook dit stukje heb ik in Australië geschreven. We zijn druk met andere dingen waardoor het bloggen even op een laag pitje kwam/komt te staan.)

Na zes weken Zuid-Afrika begonnen we aan het, voor ons, laatste stukje van dit prachtige land. We zijn begonnen in Johannesburg, langzaam afgezakt via de oost-kust, over Lesotho terug naar de kust, via de tuin route naar Kaapstad, wijn proeven in Stellenbosch en nu pakken we het laatste stukje kust. De west-kust. Vanaf Kaapstad reden we een kleine 200 kilometer omhoog. Het landschap bestaat hier vrijwel uitsluitend uit fijnbos wat zich het best laat uitleggen als struikgewas. Richting het noorden strekt dit uit tot aan Namibië waar het landschap uiteindelijk overgaat in woestijn.

In dit deel van Zuid-Afrika zijn aanzienlijk minder activiteiten dan in de delen waar we eerder doorheen zijn gekomen. In principe is Paternoster een beetje het hoogtepunt. Paternoster is een dorpje dat bestaat uit piepkleine witte huisjes. Van oudsher vissershuisjes waar er eigenlijk maar een paar van staan. Alle nieuwe aanbouw is in dezelfde stijl neergezet waardoor het haar pittoreske karakter heeft behouden.

We hadden een schattige studio op de tweede verdieping van zo'n wit huisje op ongeveer 500 meter van het strand. Een top plekje.

Na het uitpakken van de tassen zijn we het strand op gegaan. Door de wind was het strand bezaait met alles wat de zee in die omgeving bevat. Ontelbare schelpen, kwallen, krabbetjes en zeehondenkadevers. We hebben er in totaal elf geteld. Ze lagen te rotten op het strand. Voor ons als Amersfoortse landrotten een bizar gezicht en iets wat we nooit eerder zijn tegengekomen. Uit navraag bleek dat er vier oorzaken zijn voor de zeehondensterfte. Ten eerste, en voornaamste, kunnen de kleine zeehondjes vaak de rots van hun kolonie niet meer opkomen en sterven van vermoeidheid. Daarnaast heersen er zeehondengriepjes en op de derde plaats zijn er vissers die de zeehonden illegaal afschieten omdat ze op dezelfde vissen jagen. Ook komen zeehonden vast te zitten in visnetten. Ondertussen lag het strand bezaait met rottende zeehonden. Voor ons een luguber gezicht voor de zeemeeuwen een waar feestmaal.

We hebben een, van dode zeehonden gevrijwaard, plekje gezocht en daar de middag op het strand doorgebracht.

Omdat het einde van de reis naderde moesten we wat praktische zaken regelen. Dat kwam goed uit vandaag want het mooie weer van de afgelopen weken was omgeslagen. We hadden nog geen ticket Australië uit en dat is een visumvoorwaarde dus we hebben twee stoelen geboekt van Melbourne naar Hobart (Tasmanië) en vanaf daar naar Christchurch Nieuw-Zeeland. We komen 29 januari aan in Nieuw-Zeeland.

In een restaurantje op het strand hebben we het laat gemaakt.

We besloten om nog een dag langer in Paternoster te blijven. Hiermee hadden we na vandaag nog een korte rijdag terug naar Kaapstad voor de boeg en een laatste overnachting aan de rand van deze stad. Hierna op naar Australië. Zin in!

Eerst nog even chillen in een lokaal hotel wat voor de mensen uit Paternoster een ware ontmoetingsplek bleek te zijn. Het was nog geen twaalf uur en werkelijk het halve terras was al bezopen. Gezellig!

Cape Point

Na Stellenbosch reden we iet wat katerig door naar Cape Point. We hadden in Simon's Town een appartement gehuurd met uitzicht op de baai, prachtig. Het appartement was smerig, althans alles erin, maar het uitzicht was werkelijk fantastisch. Ow en we hadden Nederland 1, of eigenlijk BVN, dus hadden de optie het Sinterklaasjournaal te kijken. Wat we uiteraard niet gedaan hebben. We kijken geen tv hier...

Simon's Town is een marine plaats en voor ons appartement in de baai oefende ze met schieten. Je hoorde dus regelmatig de vuursaldo's afgaan en zag de kogels op het water spatten. Ongelooflijk. Dat ze dat zo dichtbij de stranden en baai doen! Je kan het gewoon ZIEN! En zeker horen! 

In Simon's Town heb je Bolder Beach, daar lopen de pinguïns gewoon rond.

We zijn wat gaan drinken in de haven aan het water, al hadden we besloten geen alcohol te drinken, we hadden inmiddels in het zonnetje en ruim in de middag toch wel zin in een biertje gekregen haha.

Die avond kregen we een mail van Feel Good, de organisatie van onze bruiloft, of we wat foto's voor hun nieuwe website hadden. Nou die hadden we wel. Dankzij onze top fotograaf Ilona van Egdom, veeeeel mooiere foto's dan degene die Feel Good al had. We laten je naam erbij zetten hoor Ilona!

Doordat we foto's gingen sturen bekeken we ze allemaal nog eens. Ooooh wat was dat genieten. Weer helemaal terug op onze mooiste dag. Wat was het leuk, en al weer 3 maanden geleden. Wat vliegt de tijd. Ik wil wel terug naar die dag en het allemaal nog een keer meemaken :) Wat was dat genieten! Fijn dat we de foto's hebben. Ik heb er dan ook meteen en heleboel op FB geplaatst. Maar we hebben er nog vele malen meer. Pap en mam hebben zelfs ons boek al! Daar moeten wij nog tot eind juli / begin augustus op wachten! ;)

Die nacht weer gedroomd over de bruiloft, kon ook niet slapen door de vele herinneringen, heb denk ik wel 2 uur wakker gelegen ondanks dat ik erg moe was.

De volgende ochtend lekker ontbeten met op de achtergrond vuursaldo's op het water haha, wat een mafkezen. En toen naar Cape Point, wat dat was immers waarom we hier waren.

Afgereisd naar het meest zuid westelijke puntje van het vaste land van Afrika om daar naar de vuurtoren op Cape Point te wandelen en daarna door naar Kaap de Goede Hoop. 

Het was weer een prachtige dag en we zijn aardig verbrand. 

Het was ontzettend toeristisch, veel te veel mensen, bah, we hebben het daar echt niet mee. Toch kijken, want je moet het gezien hebben, maar volgende keer als we in Afrika zijn skippen we al die toeristische ellende. 

De wandeling van Cape Point naar Kaap de Goede Hoop was wel prachtig en rustig. De meeste toeristen pakken de auto, wij lopen, dus das mooi! Langs de prachtige baai, met overal Dassies langs het pad. Dassies zijn een soort dassen, maar ze zien eruit als mega marmotten of bruine mega cavia's ofzo. Helemaal niet bang voor mensen en super cute. 

Na driekwartier lopen ofzo kwamen we bij Kaap de Goede Hoop, het meest zuid westelijke punt. Onderaan de berg zagen we de bussen met toeristen al weet staan hoor. Iedereen wil op de foto bij het bord waarop staat "dit is die meest zuidwesterlijkste punt van Afrika" ofzo, maar dan in nog slechter Nederlands, namelijk Afrikaans. Japanners, bussen vol, niet te doen.

Snel die foto gemaakt (ja hallo ik ben er toch helemaal maar toe gehiked JAH!!) tussen twee bussen in en weer de berg op, de rust in. 

Ik had nog spierpijn van het afdalen van de Tafelberg (5 dagen terug ofzo!), maar na vandaag zou dat helemaal verleden tijd zijn. Gewoon veel hiken zoals wij doen, en je lichaam is je er dankbaar voor. Behalve als je besluit de Tafelberg af te lopen dan, op je verkeerde schoenen, met constant afstapjes van bijna een meter ofzo... 2,5 uur lang ploeteren. AUW! Spierpijn!!!! Maar goed, deze hike was een stuk comfortabeler en korter (6km). 

Terug bij de auto besloten we nog even het walvis uitzichtpunt te pakken. Maar er was geen walvis te bekennen. Dus reden we door naar een tapas restaurant waar we al een paar keer langs gereden waren dat ons erg aansprak.

De jongen in de bediening, een jonge witblonde surfdude met verbrand koppie en grote blauwe ogen, sprak Nederlands. Althans het was Vlaams, want zijn pa woont in Brussel dus hij had daar gestudeerd. Nee ik zeg dat niet omdat ik dat broekie lekker vond ofzo, mijn hubbie is vele malen appetijtelijker met zíjn verbrande koppie en blonde haartjes, maar ik probeer een beeld te scheppen van het gebied en de mensies, een surf area...

Het was dus heel apart om in het Nederlands te bestellen en geholpen te worden 10.000 km van huis. Hij vond het ook heel leuk om weer eens Nederlands te kunnen praten en er was ook een Vlaams stel in het restaurant dus hij had helemaal zijn dag.

We hebben heerlijk tapas gegeten en dronken vrijwel niet (ff die detox weet je), we hadden uitzicht op zee en waren content. Uiteindelijk moesten we nog geen 20 euro aftikken, ja zo gaat dat hier. Het is allemaal heel betaalbaar, je eet en drinkt je vol voor een fractie van wat je thuis betaalt. Een mixje zoals baco is vaak ook goedkoper dan een biertje! Gekkigheid...

Lekker terug naar huis en skypen met Omi! Ik had met mam afgesproken dat ze er zou zijn met mijn oma. Ik kan je zeggen, ik mis jullie allemaal. Maar ik kan nog contact met jullie hebben. Op de app, via FB of Skype. Maar mijn bijna 89 jarige Omi mis ik. Vol gas. Er is veel bij haar gebeurd en ik voel me zo machteloos dat ik niet in de auto kan springen om haar op te zoeken in Leiden en haar gewoon even te knuffelen. Te zeggen dat ik van haar hou of te luisteren naar haar verhalen, zo vaak ze ze maar wil vertellen. Heel gek om haar op Skype te zien, vast vooral ook voor haar. Maar ontzettend leuk en fijn. En ook best grappig. Doet me goed. Zo fijn die technologie van heden dag. Al die lieve woorden van jullie allen op FB en in de app. Wendy's stem op Skype voor het eerst in bijna 3 maanden. Jelle en Kim en de groeiende kids, vaak op beeld ook nog! Tali op Skype wanneer het kan. Brood nodig! Mahres die ons belt op ons internationale nummer (bijna als enige!) en op hangouts, met Kimmie op de achtergrond. Priceless. Pim op Hangouts met soms Mèl en zelfs Kiran! SZ en Zoe. En gister voor het eerst Gusta, hoe is het mogelijk?! Gaaf en onwerkelijk dat mijn schoonmoeder een tablet heeft haha! En Marijntje erbij. En Monique Yves en Enique, Yves die mailt om foto's, "mag ik een foto?". Zooo fijn om thuis zo dichtbij te voelen en dragen. Oh en natuurlijk al die lieve familie die belde op Toops verjaardag. En Ted & Mieke en papa & mam. Zoals je hoort, genoeg contact met thuis. Gelukkig maar! Maakt me erg gelukkig en ik heb geen heimwee what so ever! Mam heeft zelfs Jimmy voor de camera gesleept voor me! :) En Tali Homie ;) 

Hoe zou het met De Baron gaan?

Als ik kijk naar het psychische proces waar we doorheen gaan, dan kan ik op dit moment (en ik zit nu in het vliegtuig van Kaapstad naar Dubai) zeggen dat ik in Madagaskar best hard ging. Daar werd ik veel met mezelf en met wereldproblematiek etc geconfronteerd. Ik was bezig met geluk, loslaten, herstructureren, bewustzijn, wennen en loskomen. Maar eerlijk gezegd waren de afgelopen 6 weken heel anders. Ik heb voornamelijk genoten. Ben door weinig voelbare veranderingen gegaan. Heb me niet verveeld, ben weinig geshockeerd, heb vrijwel geen heimwee gehad en heb vooral heel hard genoten. Tobias en ik hebben veel lol samen en we worden elke morgen samen wakker in een zen-staat. Waarin we koffie maken, langzaam op gang komen, een beetje ontbijten en ons klaar maken en dan iets leuks gaan doen. Vaak beslissen we maar voor max een paar dagen vooruit wat we gaan doen. Maar we hebben ook veel dagen dat we gewoon lekker niks deden en alleen genoten van onze vrijheid. Ik had vooraf verwacht dat ik door een emotionele rollercoaster zou gaan. Hoe langer weg van huis hoe heftiger. Maar ik moet je bekennen, de ergste pijn die ik gevoeld heb, is het afscheid geweest. En de grootste schok was de start van Madamada. De grootste hersenkraker was dat waar ik mee geconfronteerd werd buiten en binnen mezelf in Madagaskar. En Zuid Afrika is niets meer dan een bevrijding geweest, die me vooral bezig heeft gehouden met plezier, genieten, mooie wandelingen, adembenemende flora en fauna, sociale contacten in de stad met stappen en samen eten/drinken, een stukje thuis ver van huis en weinig zorgen. Heel weinig zorgen. Thuis komt er elke maand wel iets wat eventjes minder leuk is of slikken, hier is dat gewoon niet. Hier gaan er gewoon maanden voorbij ZONDER al die emotionele beslommeringen en hersenkrakertjes van thuis. Dat waarvan ik dacht dat ik ze hier in het kwadraat zou aantreffen, blijk ik thuis gelaten te hebben. Misschien komt het nog hoor, maar nu ff niet. Alleen liefde, vrijheid en plezier. En schandalig genieten en jezelf trakteren, echt één grote lange vakantie, zonder afzien... Een ware huwelijksreis.. Jeetje, het is allemaal nog mooier dan ik me had durven voorstellen. 

Be carefull what you wish for, you just might get it all..... <3

Genieten in Stellenbosch

Wat hadden we hier naar uitgekeken, wijnproeven in Stellenbosch. Heel veel wijn komt uit deze regio, de hele wereld geniet ervan mee. Ook wij hebben thuis al de nodige flesjes wijn uit de Kaap regio gedronken. Maar het is toch anders als je dan de kans krijgt op zo'n winefarm zelf de wijnen te proeven. 

We hadden een appartementje gehuurd bij een ouder echtpaar, dat een deel van hun huis verhuurt als twee appartementen. We hadden een heerlijk groot bed in een fijne slaapkamer, schone badkamer eraan vast en dan een aparte ruime keuken en woonkamer. Helemaal prima dus. In alle gemakken voorzien, er was zelfs een kaasschaaf! Dat is de enige keer dat we zo'n ding gehad hebben in Zuid Afrika. Grappig hoe je dat soort kleine dingetjes gaat missen in de keuken. Net als de knoflookpers, die hebben we nog niet een keer aangetroffen in een keuken...

Voor ons appartementje lag een best ruim zwembad en twee ligstoelen die precies de hele middag zon hadden.

Ik had deze dame van tevoren gemaild met de vraag of we ergens fietsen konden huren om zo te fiets de wijnvelden in te gaan. Drinken en rijden is immers geen goede combi. Ze mailde me terug dat dat echt gevaarlijk was, omdat mensen uit Zuid Afrika niet gewend zijn aan fietsers en het dus veeeeel veiliger was te gaan rijden... We hebben ons bescheurd. Wat een bezopen situatie. Men raadt je aan te drinken en rijden, omdat fietsen gevaarlijk is. Ja vind je het gek met al die dronken automobilisten?! :)

Na onze spulletjes te hebben gedropt zijn we naar de winefarm van JC Le Roux gereden. Met de auto ja. Dat is die sparkling wine, die we ook in Nederland drinken. Heel commercieel dus en dat was ook wel te merken. We namen een winetasting van 6 sparkling wijnen en daarbij bijpassende nougat. Heerlijk! Je krijgt maar een drupje wijn, met moeite twee slokjes per wijn, dus die nougat is voornamelijk wat je proeft. Handgemaakt en zeer smakelijk, maar toch... De tafel naast ons kreeg meer wijn in de glazen zag ik, dus ik moedige de dame die ons bediende aan guller te schenken. Nou dat konden we vergeten hoor, de jongen die de tafel ernaast bediende schonk gewoon teveel vond ze, ze moesten tot de lijn op het glas schenken (en daar ging ze ook geen mm overheen...). 

Na de tasting bestelde we een glas van de wijn die we het lekkerst hadden bevonden en dronken die op het terras in  de zon op.

Hierna reden we door naar een andere wijnfarm. Daar was de sfeer veel relaxter en namen we naast een mooie boerderij omringt door velden vol druivenranken plaats op een picknickbank half in de schaduw half in de zon.

Om ons heen speelden kinderen en honden, werd er gebraaid (zoals overal in Zuid Afrika) en zaten mensen gezellig aan tafel te eten en wijn te drinken. We deden ook hier weer een winetasting en proefde de wijnen die ze hier maakten. Een van de wijnen was een Pinotage Free Run.  Pinotage is sowieso al een typische Zuid Afrikaanse wijn. Maar free run is een wijn waarbij de druiven niet geperst worden, de wijn bevat dus niet de bittere smaak van de pitten en is veel stroperiger en zachter van smaak. Hij was werkelijk heerlijk! Bij de wijn kregen we een heerlijke lunch waarvan alle ingrediënten van de boerderij zelf kwamen. Broodjes, olijfolie, zelfgemaakte aardbeien jam, snoekpotjie, braai voor Toop, aardappelsalade, groene salade, pompoenkoekjes, alles heel erg lekker! En zo zit je dan de hele middag, heerlijk Bourgondisch te genieten in de tuin van een prachtige wijn boerderij. Wat een leven! 

Toen terug naar het appartement en hup de zwemkleertjes aan en het zwembad in. Het was een graad of 35 en dus geweldig weer. We lagen op de ligstoel langs het zwembad en besefte ons dat dit pas de tweede keer in 2,5 maand was dat we in de zon lagen naast een zwembad. Genieten! Reizen is heerlijk, en veel doen ook. Maar een keertje naast het zwembad in 35 graden met een boekje is ook wel heeeeel erg lekker hoor! 

De volgende dag maar weer naar andere winefarms gereden, dit keer Hidden Valley en Guardian Peaks. Je moet het zo zien: In Stellenbosch heb je aan alle doorgaande wegen meerdere zijwegen. En aan elke zijweg zitten dan wel 5 winefarms. Keuze uit honderden winefarms dus. Wij kozen voor de dichtbij liggende gebieden en plekjes met een mooi uitzicht. Nou dat hadden we die dag hoor. Uitzicht op bergen en wijnvelden, een prachtige vallei met zonnige terrassen en genietende blije mensen.

Opnieuw genoten we van een slokje van alle wijnen die ze hadden en kozen een glas van onze favoriet. Aten een heerlijke verse lunch en genoten van het prachtige uitzicht en opnieuw een warme zonnige dag. Schandalig, wat een leven, dat dat zo maar kan, zo extreem Bourgondisch en hard genieten op een werkdag haha. Wat een verschrikkelijk zwaar leven hebben we toch...

De dag opnieuw afgesloten met een duik in het zwembad en liggen in de zon, een fles rode cabaret sauvignon die we meegenomen hadden van de winefarm, een goed gesprek en heel erg veel lol samen.

Ik kan iedereen die van een lekker glas wijn en een Bourgondische levensstijl houdt aanraden naar Stellenbosch te gaan en zich schofterig te laten verwennen voor heel weinig geld. Een veel rijker en verwender gevoel kan ik me niet voorstellen....

Lieve Mahres en Kim, dank voor jullie bruilofts Lonely Planet bijdrage en tips van Stellenbosch! We hebben geen struisvogel gereden (!!!!) maar zoals je kunt lezen is het woord/gevoel "genieten" er één die bijna meer voorkomt dan alle lidwoorden bij elkaar... ;) 

Kaapstad

(Ik heb het bloggen even gelaten voor wat het was. Ik schrijf dit nu in Australië waar we vrijwel nooit toegang hebben tot internet)

Een stadsmens ben ik nooit geweest en dat zal ik denk ik ook niet worden. De stad trekt me wel altijd erg aan en ik woon er zeker liever dan in ons kers verse wijkje langs de A1, maar als ik echt moest kiezen woonde ik op het platteland of in het bos. Toch heeft Kaapstad een bepaalde unieke charme, waar stad noch landelijke plaats aan kan tippen.

In totaal verbleven we 7 nachten in Kaapstad. Ons appartement was gelegen aan Queen Victoria Street direct aan de Company Gardens. Een stukje erfgoed achtergelaten door de VOC. Ons huisje was, vergeleken bij Amsterdam, gelegen aan het Vondelpark, Oud Zuid. Niet slecht dus. Op ongeveer vijf minuten lopen lag Long Street waar de winkelende bezoekers tegen zonsondergang plaats maakten voor de nachtbrakers.

Een week niet uit je tas hoeven leven was een verademing. Alle kleertjes in de kast en een koelkast vol. Even rust. Ook de auto hadden we ingeleverd. In Kaapstad, zeker waar wij zaten, is een auto eerder last dan lust.

We gedroegen ons als echte toeristen door gebruik te maken van een hop-on-hop-off bus. Onderweg konden we, gebruikmakend van een hoofdtelefoon, luisteren naar een door GPS getriggerde gids. Het hele verhaal zat vol slechte grappen waarvan ik er niet eentje meer kan herhalen en dat neem je me ongetwijfeld in dank af.

We hadden nu in ieder geval een gevoel bij Kaapstad en vonden zo onze oriëntatie in deze miljoenenstad. We stapten uit de bus op Greenpoint en liepen vanaf daar naar Waterfront Mall om te checken of ze hier een USB-3 micro kabel verkochten. De kabel van mijn harde schijf had het al in Madagaskar begeven en ik begon mijn muziek aardig te missen. Dat er in Madagaskar een dergelijke kabel onvindbaar was verbaasde me niet maar ook in Zuid-Afrika was er nergens een kabel te krijgen. Waterfront is het grootste winkelcentrum op het Afrikaanse continent en zelfs hier vonden we niet wat we zochten. Wel sushi. En wijn.

Zoals op zoveel plekken in Afrika is de cultuur sterk verbonden met Nederland. Naast het Afrikaanse taaltje, wat bijna oud Hollands is, hebben de meeste Afrikanen Nederlandse namen en zie je zo hier en daar nog gebouwen staan die door de eerste colonisten zijn neergezet voordat de Britten het straatbeeld met Victioriaanse stijl hebben besmeurd. Eén van de overblijfselen is het kasteel. In werkelijkheid is het geen kasteel maar een vesting welke aandoet als de vesting in Naarden. Omdat ze in Zuid-Afrika helemaal geen kastelen hebben besloten we ze dit maar niet te vertellen. Dat vonden we zielig. Wel hebben we een kijkje genomen. In principe niets speciaals. Een stoffig museum, stoffige meubels en een folterkamer zijn denk ik een beetje de hoogtepunten. Wel wordt je weer geconfronteerd met de enorme invloed die Nederland heeft gehad in de wereld. Het heeft niet veel gescheeld of de hele wereld zal nu Nederlands hebben gesproken. Damn those Brits!  

Dinsdag hadden we afgesproken met een Amerikaans stelletje die we bij het cage diven hadden ontmoet. We hadden via internet een club gevonden waar we los konden gaan maar dat viel uiteindelijk behoorlijk tegen. De beloofde Indi house was vervangen door de Jackson Five en Zig and Zag. Het publiek was zo jong dat iedereen bij de ingang gevraagd werd om zich te legitimeren. Iedereen behalve wij.... Dus... Hoog tijd voor mijn 32e verjaardag.

Voor mijn verjaardag aanbrak liepen we door Kaapstad en vonden, jawel, mijn USB kabel! Hel ja!!! Eindelijk weer muziek!

Op mijn verjaardag had Sarah de kabel stiekem ingepakt en lag er ineens een cadeautje naast mijn koffie. Wat een verrassing... Op een balkon bij een koffietentje vonden we een enorm stuk chocoladetaart die we in no time naar binnen hebben gewerkt. Misselijk van de chocola hebben we door de stad geslenterd en een beetje mensen gekeken. 

s' Avonds nam Sarah me mee uit eten, in één van de prestigieuze restaurants van Kaapstad, voor een zeven gangen diner met bijpassende wijn. Het was allemaal zo veel dat Sarah niet meer kon. Hierdoor kreeg ik spontaan een upgrade naar een negen gangen diner. Niet verkeerd! De avond vloog voorbij en uiteindelijk zaten we, na ruim vier uur tafelen en ietwat tipsy, weer in de taxi.

Onze cage dive vrienden hadden ons uitgenodigd voor pizza en samen met hen en nog een aantal mensies die bij hun in het hostel sliepen zijn we na de pizza gaan stappen. Dit keer een stuk beter. We waren in een lounge tent terecht gekomen met een groot terras en deftig gekleden mensen. Wij lopen eigenlijk standaard in een t-shirt en inmiddels al aftakelende korte broeken. We vielen hier behoorlijk uit de toon. We moesten voor mijn biertje meer afrekenen dan voor Sarah's cocktail... Hoe vaag is dat?

Ondertussen waren we al goed onderweg om ons weekje Kaapstad af te sluiten en hiermee werd het weer tijd om een auto te regelen. We hadden een fantastische Chevrolet Spark gefixt waar in de achterbak met moeite één tas paste. Geeft niks gewoon alles op de achterbank, knieën naast het stuur, hoofd omlaag en gassen maar!

Als we op ons balkon stonden en naar rechts keken hadden we prachtig uitzicht over de Tafelberg. De Tafelberg kan je op twee manieren op. Via een kabelbaan of te voet. Wij besloten omhoog het liftje te pakken en naar beneden te lopen. Een leuk detail van de kabelbaan is dat deze draait. Hierdoor maakt het niet uit waar je staat. Iedereen krijgt vroeg of laat het beste plekje. 

De Tafelberg is genomineerd voor een van de nieuwe wereldwonderen. Waarom begrijp ik niet helemaal want het is, hoewel een prachtige berg, uiteindelijk gewoon een prachtige platte berg waar we er eerder al meer van hebben gezien. Desalniettemin moet ik toegeven dat het uitzicht werkelijk fenomenaal is. Om deze reden is dit dan ook één van de meest toeristische plekjes die de stad rijk is. Hordes toeristen stappen dagelijks in het hijsbakkie om vanaf de top de stad en omliggende baaien vast te leggen. Zo ook wij.

Wat minder gedaan wordt is de wandeling. Stel je niet voor dat wij enige waren want dit was ongetwijfeld de drukste afdaling die we ooit gemaakt hebben. Toch voegt het lopen wat toe. De afdaling was ongekend stijl en Sarah heeft nog dagen met spierpijn te kampen gehad. Met de lift ben je zo'n 5 minuten onderweg maar lopend hebben wij het in een kleine twee uur gedaan genietend van het uitzicht en puffende toeristen die hadden besloten de berg te voet te beklimmen.

Kaapstad was heerlijk nu op naar Stellenbosch.

Cage diving

Als kind was ik altijd al gek op water maar dan vooral op alles wat erin leeft. Mijn kamer was behangen met aquaria en ik hield er van alles. Kikkers, goudvissen, diverse tropische warmwatervissen maar mijn favoriete aquarium bevatte alles wat je bij ons achter in de sloot kon vinden. Er zaten kevers, stekelbaarsjes, vorentjes en zelfs een aantal schaatsenrijders in. De sloot had ik in emmers mee naar huis genomen hetgeen regelmatig conflicten opleverden met mijn moeder die in deze periode eindeloos leek te dweilen. Uren zat ik naar mijn slootbak te kijken en ik was er het meest trots op. De verscheidenheid aan soorten was zo groot dat, in combinatie met de afmeting van dit aquarium, ik nooit hoefde bij te voeren. Het was een op zich zelf staand micro-ecosysteem onder mijn hoogslaper. Naast het aquarium bewaarde ik mijn vissenboeken waar ik eindeloos in bleef bladeren. Deze boeken heb ik nog steeds, hoewel het inmiddels een stapeltje lossen bladen zijn geworden. Op de midden-pagina waren afbeeldingen van haaien te zien en die fascineerden mij. Het waren knappe tekeningen waar diverse soorten op stonden afgebeeld. De grootste was die van een walvishaai en daar vlak onder stond een monster met afschrikwekkende tanden afgebeeld. De Witte Haai.

We sliepen in Hermanus op nog slechts 100 kilometer van Kaapstad en de wekker ging al om 5:00. We waren die avond vroeg naar bed gegaan want we wilden fit zijn. Het kijken naar deze zeemonsters was immers een activiteit die op zowel mijn als op Sarah's bucketlist stond. We wilden optimaal van de gelegenheid profiteren.

De boot vertrok uit Gansbaai. Een ritje van 45 minuten naar de haven deed ons belanden in de kantine van "Eco Shark Diving Adventures". Snel een ontbijtje naar binnenwerken, wegspoelen met slappe oploskoffie en de boot op! De boot was volledig afgeladen. Vanwege het slechte weer van de voorgaande dagen waren alle activiteiten op zee geannuleerd. Hierdoor konden er vandaag pas mensen op de boot die al drie dagen zaten te wachten.

Buitengaats sloegen de golven onophoudelijk op de romp van de boot. We rolden over de golven en zo nu en dan kwamen we los van het water om vervolgens, geleid door de zwaartekracht, in het dal van de golf gesmeten te worden. Hier en daar veranderde de eerste gezichtjes waarmee een enthousiaste blik plaatsmaakte voor een grijs vertrokken grimas. De eerste zeezieken droegen zich aan.

Na een klein kwartiertje gingen we voor anker en begon de crew het lokmiddel voor de haaien te bereiden. Een stinkende olieachtige vissoep. Ondertussen was Sarah ook gegrepen door de misselijkheid waardoor ze met een strakke blik op de horizon even niet in staat was om deel te nemen aan het wetsuit aantrek spektakel wat zich nu op de overvolle boot voltrok.

We waren gewaarschuwd dat het zicht onderwater slecht was. Dit kwam hoofdzakelijk door het slechte weer. Hierdoor was het niet mogelijk om met lucht te duiken. De belletjes schrikken haaien af waardoor ze de kooi niet te dichtbij durven te benaderen. De kans om een haai van dichtbij te zien gaat dan volledig verloren. In plaats hiervan moesten we onze adem inhouden en duiken zodra er een haai voor de kooi kwam.

Het duurde niet lang voordat de boei, versierd met twee tonijnenkoppen, werd gegrepen door de eerste haai. Een monster van een kleine vier meter! "Divers Ready?" schreeuwde de bootsman uitnodigend om hiermee de eerste groep in de kooi te verwelkomen. 

Er paste vijf man tegelijkertijd in de kooi. De Atlantische Oceaan is hier erg koud en daar houden deze haaien van. Het water was zo'n 12 graden waardoor het dragen van een wetsuit een absolute must is. Sarah had inmiddels een pak, hoewel zeker drie maten te groot, weten aan te trekken wat een absolute topprestatie was op deze zee. Inmiddels was de boeg aan bakboord omgetoverd in een gezamenlijke kotsbank en was over de hele lengte gedecoreerd met passagiers die hier gedwongen gebruik van moesten maken. Sarah heeft snel last van bewegingsziekte. Maar overgeven doet ze eigenlijk nooit en een wetsuit aantrekken onder deze omstandigheden is een ware marteling.

Tja... En dan de kooi in welke je vanaf de bovenkant moet betreden. Hek open, voet erin, koud, andere voet erin, koud en dan het laatste sprongetje... Tering wat was dat koud. Alles in me smeekte om het water weer zo snel mogelijk te verlaten maar daar kwamen we niet voor. Suck it up dude!

Meteen even onderwater kijken en daar zag je geen hand voor ogen of liever gezegd geen voet, want verder dan een meter konden we niet kijken. Wat een pech. We waren er al op geattendeerd dat het zicht niet best was, maar dit was echt heel naar. We hoopten erop in ieder geval de haai in zijn geheel te kunnen zien, maar deze beesten zijn zo groot dat dat met slechts een meter zicht echt onmogelijk was.

We hielden ons vast aan de bovenkant van de kooi en ik kon mijn benen kwijt op een boei die onder in de kooi bevestigd was. Sarah drukte haar benen tegen de achterkant van de kooi erop vertrouwend dat de romp voldoende bescherming bood. Binnen de kooi was de beste plek de meest rechter en dat was precies de spot die ik geclaimd had. Dit was de beste plek omdat ze vanaf hier de boei met de tonijnenkoppen telkens uitwierpen en binnentrokken. Als er een haai achteraan kwam moest deze dus vlak langs me komen. Sarah zat links naast me in het water en dat was de tweede beste plek daarnaast zag je ongetwijfeld niets meer dan een meter zeewater onder water.

En toen BAM één brok testosteron brak vlak voor ons door het wateroppervlak. Een dikke kop vol tanden misschien drie meter voor ons. Snel naar beneden om onder water net een glimp of liever gezegd een schaduw van deze haai op te kunnen vangen. Het was een kleintje van maximaal 1,5 meter en binnen no time was het spektakel weer voorbij waarna we ons klappertandend vastklampte aan de buitenkant van de kooi. Telkens alert op het gegeven nergens met onze armen of benen uit de kooi te steken.

Misschien na tien minuten sprong er weer een haai uit het water dit keer op slechts twee meter afstand. Het was een grote. Vier meter zeker en ze, want 90% van de haaien hier zijn dames, verslond de tonijnenkoppen vanuit ambush uit de diepte. Hap, slik weg. Weer met onze koppies onder water. Als in een film schoof de haai voorbij. Eerst de kop, toen de kieuwen, een vin, een enorme romp en als laatste de staart waarmee ze, als zijnde een afscheid, hard tegen de kooi sloeg om direct weer in de diepte te verdwijnen.

foto gemaakt door: Marcel Scioville

FOK! Wat spannend. We zien geen hand voor ogen maar het is ondanks deze teleurstelling een avontuur. Je ligt in het water en je hebt geen idee wanneer of zelfs waar de haaien uithangen. Het is net vissen...

"Nog eentje Saar en dan ga ik er echt uit" wist ik klappertandend uit te brengen waarna Sarah eveneens rillend en knikkend beaamde. Vijf minuten later hoorden we boven ons op de boot mensen roepen dat er weer een haai om de boot gestopt was. We hadden geen idee waar, maar ze moest nu snel komen. Onder water, niets. Boven water, niets. Onder water, een schaduw die versnelde naar de lokboei. Boven water, KLAP. Tanden die dichtsloegen op de waterspiegel maar zonder resultaat. De bootsmannen waren deze keer sneller. Ze zagen de haai aankomen.

foto gemaakt door: Marcel Scioville

Nu het water uit. Veel te koud. We vertoonden inmiddels beide tekenen van onderkoeling. Blauwe lippen, rillen, extra bruine handen en lichte verkrampingen. "Pak uit! Kleren aan!" dacht ik, maar de zee was nog onstuimig en dwong ons te zitten en naar de horizon te kijken. Uiteindelijk de moed gevat om mijn pak uit te trekken en terwijl ik daar stond te sjorren aan mijn wetsuit voelde ik de misselijkheid in een sneltreinvaart beslag op mijn motoriek leggen. Met een laatste schop wierp ik het pak van me af en liep de kajuit uit. Ik was ervan overtuigd dat ik de kotsende zombies aan bakboord gezelschap zou gaan houden, maar ik kon het opkomende schuim nog net wegslikken. Frisse lucht! Het ging wel weer.

Sarah had inmiddels de hoop om haar pak op de boot uit te kunnen trekken opgegeven en was mentaal de kust in detail in kaart aan het brengen. Gelukkig... We gingen weer terug. De motoren startten en de boot zette koers naar haar thuishaven. Gansbaai. Onderweg werden golven snel groter, het rollen steeds heviger en smoorde de stemming in een evenredig tempo. Nog nooit zo veel zeezieken mensen gezien. Het was lunchtijd voor de visjes. Duidelijk!

Terug aan land leek de grond nog een uur door te deinen en pas nadat we iets gegeten en warms gedronken hadden kwamen we weer op aarde.

Begrijp me niet verkeerd maar de hele ervaring was, hoewel onvergetelijk, door het zicht toch enigszins een teleurstelling. Het is een ones in a lifetime thing en het zicht ontnam ons een goed beeld van een volledige Witte Haai. We zagen ze op nog geen meter van ons af, dat wel. Maar we hadden echt een andere verwachting bij de trip.

Onderweg terug naar ons hostel zijn we gestopt bij de kelders. Dat was echt super gaaf!

Wijnproeven in Elim

De overenthousiaste dame van onze backpackers in Cape Agulhas had ons aangeraden naar Elim te rijden, een klein plaatsje landinwaarts, om daar wijn te proeven en een platter te bestellen.
We besloten dan ook een nacht extra in de backpackers te blijven (30-10), zodat we een dagje Elim konden inplannen.

Na uitgeslapen te hebben en een goed ontbijt te hebben genuttigd, zijn we eerst langs de kust gaan hardlopen. Een straffe wind maakte het heen een stuk zwaarder en terug leek het alsof we vlogen. De wind maakte de zon weer goed te verdragen, en zo was het al met al een heerlijk ochtendje.

Teruggekomen hebben we ons even gedoucht en omgekleed en zijn toen inmiddels al weer hongerig, want het liep tegen enen, in de auto gesprongen.

Het vreemde hier in Zuid Afrika is, dat ze je afraden een fiets te huren en op de fiets langs de wijnboerderijen te gaan. Het is namelijk levensgevaarlijk op die fiets, want de automobilisten houden geen rekening met fietsers werd ons gezegd, we konden maar beter de auto pakken.
Zo gezegd, zo gedaan.

Al snel maakte de verharde weg plaats voor een zandweg met stenen. Tobias grommend rechts naast mij achter het stuur. Die wegen zijn niet goed voor de bandjes, en kapotte bandjes op reis zonder aanvullende bandenverzekering is weer niet goed voor ons budget. Gelukkig ging het allemaal goed en reed Tobias voorzichtig het toch steeds beter wordende pad over naar het 35 km verderop gelegen Elim.

Aangekomen bij The Black Oystercatcher parkeerden we de auto en liepen we een prachtig boerderijtje in omgebouwd naar restaurant, omringd door velden en een mooi aangelegde tuin.
Binnen vroegen we om een winetasting. Nooit gedaan... Dat betekende dat we van alle 5 wijnen die ze daar hadden (2 wit, 2 rood, 1 rosé) een klein slokje te proeven kregen. Het stelde eigenlijk veel minder voor dan ik verwacht had. Maar onze gastheer had ons nu over al de wijnen die op deze boerderij gemaakt werden iets verteld en we hadden een idee van welke we lekker vonden, dus namen buiten plaats aan een tafel in de zon en bestelden ieder een glas wijn van de wijnsoort die ons het meest had aangesproken bij het proeven.

We bestelden de cheese platter en werden getrakteerd op de heerlijkste kaasplank ooit. Verschillende soorten chedder kaas uit de regio werden ons gepresenteerd, de een met chili erin, de ander weer met kruiden. Daarbij kregen we olijven, groene vijgen (de heerlijkste vijgen die ik ooit geproefd heb, vers, sappig, zoet en stroperig), peer, aardbeien, vijgenbrood, kaascrackers, een soort humus of aubergine pasta, tomatenjam, chili saus, blauwe kaas, brood en wat kruiden. Alles zo uit de tuin van de boerderij. Vers en verrukkelijk. We genoten in het zonnetje van de wijn en de weelde van smaken en combinaties die we maakten. Ik vond zelfs de blauwe kaas lekker met de vijg samen, en dat is een hele doorbraak voor mij.

Na de platter at Tobias nog mosselen en ik een geitenkaas salade met alleen maar verse ingrediënten uit de tuin, die me wederom het water in de mond doet lopen nu ik er weer aan denk.

We kochten een fles van de wijn die ons samen het meest aansprak (een hele mooie frisse sappige droge witte wijn van meerdere druivensoorten die een iets wat rokerig aroma droeg en waar je het hout van de vaten zacht in proefde en welk licht van kleur was).  

En sloten zo onze eerste, maar zeker niet laatste, wijnproef ervaring af.

Terug in de backpackers besloten we de dag af te ronden met een wandeling over het aan de andere kant van de weg gelegen strand. Op zoek naar schelpjes en met de wind in ons haar genoten we van de laatste warme zonnestralen. Vreemde slakjes trokken sporen over het strand. We namen wat mooie schelpen mee, om deze vervolgens weer achter te laten bij de backpackers, omdat we nu we zo lang reizen eigenlijk niets meer meenemen....

Struisbaai

Baai, Baai Mosselbaai! Haai Haai Struisbaai!

We hadden in onze planning opgenomen om twee nachtjes in Struisbaai te blijven. Dit was ruim voldoende want er was toch niet zo veel te doen. Dachten we...

Een blonde kwieke, enigszins overactieve, jonge vrouw heette ons welkom in haar hostel Aghulas Backpackers. Er hing een super relaxte vibe. Net als in alle hostels stond er een pooltafel, een tafelvoetbaltafel, een bar, veel banken en een vol gekalkte muur. maar hier waren de planten die overal in bakken stonden wat groener, de decoraties creatiever en was het net even wat schoner dan we gewend zijn. De gastvrouw begon te praten met een gekopieerde verzameling van kaartjes voor ons op de balie. Alle activiteiten werden met een roze marker aangeduid. Werkelijk het hele a4'tje was aan het einde van haar pleidooi roze. We waren helemaal overdonderd maar besloten om eerst maar eens onze tassen uit de auto te halen om vervolgens haar roze aantekeningen te ontcijferen.

Al snel begonnen we te twijfelen of twee nachten niet te kort was voor Struisbaai.

Als eerste stond er een grot in het plaatsje Arniston op het programma waar je alleen bij zeer laag water in kan. We vertrokken te laat, de weg naar de grot was langer dan verwacht en de weg was een onverharde weg waardoor we niet zo hard konden rijden. We liepen zo snel we konden naar de grot, moesten behoorlijk zoeken en zijn uiteindelijk met onze enkels al in het opkomende water de grot in gegaan. Foto geschoten en wegwezen! Het had niet veel langer moeten duren want al op de terugweg voelde ik het water een stuk hoger dan voorheen.

De grot lag in en natuurpark langs de oceaan. De kust werd getekend door hoofdzakelijk een verzameling rotsen van waar we een prachtig uitzicht hadden over het water. Vanaf en bankje hebben we zitten kijken naar een klein groepje Walvissen die vrij ver uit de kust aan het genieten waren van de laatste zon.

De volgende morgen besloten we om nog een extra nacht te blijven. Drie in totaal dus waarvan we er net eentje achter ons hadden gelaten. Vandaag wilden we naar "De Mond". Dat is een riviermonding gelegen op particulier landgoed. Bepakt met een pastasalade zijn we de rivier afgelopen en uiteindelijk vanaf een duin naar de oceaan gekeken. Het zand was witter dan wit waardoor ik, in mijn witte broek en wit t-shirt bijna volledig opging in de zandmassa.

Omdat het zo ontzettend hard waaide was het eten van de lunch op de duin uitgesloten. We aten de lunch dat ook uit de bak, het deksel een klein kiertje geopend en nog in de plasticzak tussen twee duinen in en op het stukje strand waar zo min mogelijk wind stond. Van lopen krijg je altijd honger en als je honger hebt smaakt alles beter. Dit was een super lunch!

Tijdens het eten zagen we heel ver op zee, nu voor de derde keer, Walvissen voorbij zwemmen. Mijn absolute favoriet. Eindeloos kan ik er naar blijven kijken. Hoe ze met hun vinnen op het water slaan, hoe het water uit hun spuigaten schiet, hoe ze met hun kop hoog het water uit steken en met hun staart nog boven de golven de diepte in duiken. Machtig vind ik het!

De zonsondergang keken we op het meest zuidelijk gelegen stukje Afrika. Feitelijk is dit geen Struisbaai maar Cape Aghulas. Hier ontmoet de Indische Oceaan de Atlantische Oceaan. Niet dat je hier nou iets van ziet. Het is gewoon oceaan gescheiden door een hoopje rotsen. Niets anders dan andere rotsen maar het heeft toch wat. We hebben de Indische Oceaan zeker meer dan duizend kilometer gevolgd en vanaf nu, of nou ja, vanaf morgen, laten we haar achter ons.

Dag drie in Struisbaai! En wat een dag ging dit worden. We gingen voor het eerst in Zuid-Afrika naar een wijnboerderij!