Mosselsbaai

't Wekkertje stond vanmorgen iets later. De vorige avond was daar zeker debet aan. Maar wat was het een leuke avond. In de auto onze kaart erbij gehaald omdat we een stukje moesten rijden richting Mosselbaai. De afstanden tussen onze bestemmingen worden richting Kaapstad korter omdat er meer te zien is. Zo hadden we al binnen een uurtje onze bestemming bereikt. Dat is wel even wat anders dan de ellenlange kaarsrechte wegen van vorige week, waar maar geen eind aan leek te komen.

Behalve de afstanden was ook het weer veranderd. Het leek een prachtig mooie dag te worden met niets dan een blauwe hemel en een bijpassend zonnetje. Onze kleren gingen dan al snel uit en de zwembroek ging aan want we sliepen aan het strand. Hoewel onze koppies, armen en benen inmiddels croma-bruin zijn valt dit over de rest niet te zeggen. Melkwitte rug, borst en bovenbenen waar nodig wat aan gedaan moest worden. We gingen even een dagje bakken op het strand.

Het dorpje Klein Brak Rivier, wat nagenoeg Mosselbaai is, ligt, hoe verrassend, aan de Little Brak Rivier. Omdat het de afgelopen dagen stroomopwaarts behoorlijk had geregend was het water cola bruin hetgeen de zee een gelijke aanblik gaf. Nou niet echt een uitnodiging om te gaan zwemmen. Ten tweede zitten er hier white sharks, bull sharks en hamerhaaien. Onze zwemkleding was dus meer voor de sier dan voor 't zwemmen zelf. 

We hebben een paar uurtjes lekker op het strand gelegen.

In Mosselbaai waren we van plan om de volgende dag te gaan duiken met witte haaien. Dat wil zeggen wij in een kooi en de haaien erbuiten. We hebben even rondgevraagd waar we dat het beste konden doen maar ons werd dringen geadviseerd om niet te kaan cage diven vanwege het coca cola water. Wel lekker koud maar je ziet geen haai voor ogen.

Helaas pindakaas nog even wachten dus met haaien kijken.

De volgende dag reden we door naar Mosselbaai. Hier sliepen we in een trein. De trein was buiten bedrijf en deden nu dienst als treinhotel. Gelegen aan het strand was het een onwijs leuk plekje om de nacht door te brengen.

Onze coupé was nou niet echt om over naar huis te schrijven. We konden onze kont nauwelijks keren en ik kon zeker niet languit op het bed liggen. Maar daar ging het ons niet om. Het ging ons erom dat we vanuit ons treinraampje naar de Oceaan konden kijken en 's nachts met het raam open ernaar konden luisteren.

Omdat het haaiduiken niet doorging in Mosselbaai vanwege het slechte zicht hadden we een dagje vrij welke we gevuld hebben met plannen maken voor onze reis, slenteren over het strand en wijntjes drinken in een bar.

's Avonds gingen de lichtjes bij ons vroeg uit en vielen we al luisterend naar de zee in slaap.

Wilderness

Wilderness, wildernis of niet... Wie zal het zeggen? Wij hebben het in ieder geval niet zo meegekregen. Het weer was gewoonweg d..r..a..m.. a.. Dikke vette druppels kwamen uit de hemel. Onophoudelijk en nat.... Natuurlijk!
We hebben als kleine meisjes die angst hebben om te smelten gedwongen onderdak gezocht in ons hostel. Wel lekker kunnen bijpraten via social media en mail. Ook hebben we onze hele reis vanaf vandaag naar Kaapstad uitgetekend.
Na Wilderness vertrekken we richting Mosselbaai in twee etappes. Eerst naar Klein Brak Rivier en dan naar echt Mosselbaai waar de eerste mogelijkheid is om met witte haaien te duiken. In een kooi dan.
Eerst wilden we ons plan om te kanoën uitvoeren maar dat was gezien de weersomstandigheden gewoonweg uitgesloten. Alleen een idioot stapt namelijk met onweer op een open rivier in een kano. Sarah heeft me er uiteindelijk met veel pijn en moeite uit weten te praten.
Nieuw plan dus! In een cafeetje in de buurt hebben we de regen uitgezeten. Of eigenlijk niet uitgezeten want het hield pas tegen zonsondergang op met regenen. Ondertussen belde mijn moeder. Dat was super gezellig. Even lekker bijgekletst.
Om vijf uur begon het happy hour. Twee cocktails voor de prijs van één. Je moet weten dat we ons kranig hebben geweerd.
's Avonds was er livemuziek waar we samen met de locals naar hebben zitten luisteren. Het was een hele gezellige avond. We hebben gezongen, gedronken en vrienden gemaakt.

 

Hoewel het plan was om in Wilderness actief te doen is daar niets maar dan ook niets van terecht gekomen. We komen vast en zeker nog eens terug in Zuid-Afrika en dan stoppen we zeker weer in dit dorp. Wat een meesterlijke avond!

Mijn schoenen

Ondertussen ruim 300 kilometer gelopen op mijn 8 weken oude schoenen. Bergen, rivieren, wegen, paden, stranden, steden, oceanen, heuvels, auto's, bussen, vliegtuigen, boten, woestijnen, savanne's en wat al niet meer ben ik er mee op, door, in en over geweest. Arme schoentjes... Ben benieuwd hoe lang ze het vol gaan houden.

Going strong!

Tsitsikamma

Ons pad leidt naar het westen. We gaan langzaam maar zeker naar Kaapstad en dat voert ons gelijktijdig gedwongen en gewild over de Garden Route. Port Elizabeth is de eerste grote stad. Een industrieel gebeuren welke pogingen doet om aansluiting te vinden op Zuid-Afrika's toeristische hot-spot.

Omdat het zo ontzettend had geregend in Addo waren de paden, welke hoofdzakelijk onverhard waren, omgetoverd in modderpoelen. De modderpoelen hadden ons autootje vervolgens gedoctoreerd met onevenaarbare modderpatronen waar we maar wat graag afstand van namen. "Car-Wash: 50 Rand" stond op een bord langs de weg in Port Elizabeth. Ik had zo graag een foto gehad van de auto want ze (ons autootje is natuurlijk een lady) was smerig tot aan het topje van de antenne. Een dame hoor je een beetje te verzorgen en 50 rand is momenteel omgerekend zo'n 3,75 Euro hetgeen je toch voor je meissie over moet hebben dacht ik zo. Het was dan ook een volledige behandeling. Je wil niet weten wat er een energie er gestoken werd in het reinigen van ons trouwe beesie. Echt alles werd schoongemaakt tot aan de banden aan toe. Er waren, ongeveer een uur lang, twee jongens met volle toewijding bezig om al het vuil dat wij er in de afgelopen drie weken op hadden verzameld uit te poetsen. En het resultaat was dan ook een showroomwaardige Ford Figo. Ze blonk als nooit te voren. Ik denk zelfs dat ze me ergens een knipoogje gaf als dank. Het was een wasstraat welke je auto schoner krijgt dan je kan bedenken maar je moet er dan wel een uur voor uittrekken. Onze shiny lady pruttelde de hele weg naar Stormsrivier extra lekker en de muziek uit de radio leek vrolijker dan normaal.

Stormsrivier! Klinkt dat niet fantastisch? Als een stad waar je echt wil wonen? Stormsrivier! Ik kan het niet genoeg herhalen. Ik wilde dat er steden bij ons waren die zo heten. Ik zal zeker een tatoeage nemen waar dat op stond. Stormsrivier! Fok! Gewoon heerlijk. En weet je wat nog mooier is? Stormrivier ligt naast Wilderness! Bam! Hier wil je gewoon wonen.

Niet alleen om de naam wil je hier wonen, want Stormsrivier ligt vlak aan de Oceaan waar witte haaien, walvissen en dolfijnen hun thuis vinden. Daarnaast ligt het in Tsitsikamma en dat is een natuurreservaat wat zijn weerga niet kent. 

Eerst maar eens logeren dachten we en daarom sliepen we in een hostel in Stormsrivier. Tsitsikamma Backpackers en dat mag bijna geen Backpacker meer genoemd worden. We hadden een prima kamer aan de buitenkant van het hostel. De toko werd gerund door een jong stel en de vibe was mellow.

Sarah schreef eerder al in een blogbericht over dit park, maar Tsitsikamma verdient een beetje extra aandacht. Gewoon... Omdat het kan.

Golven beuken onophoudelijk op de kust. Het zijn geen kleine jongens maar echte golven. Meters hoog en wanneer ze de kust raken dan schieten de golven tientallen meters de lucht in. Wit. Vol zuurstof, stenen en zand met zich meeslepend. De kust is gehavend. Door de onophoudelijke stormvloed aan golven verliest het land langzaam terrein om gedwongen haar lichaam prijs te geven aan de oceaan.

Onze favoriete bezigheid is hiken en dat kan hier geweldig! Er zijn meerdere gemarkeerde paden beschikbaar, maar wij kozen voor het pad langs de kust. Deels een pad, deels gele voetjes afgetekend op rotsen langs de oceaan, welke leidt naar een waterval die uitmondt in de oceaan. We moesten springen van steen naar steen om het pad goed te kunnen volgen. Af en toe leek het alsof we in een botanische tuin terecht waren gekomen waar een select aantal plantensoorten plek had gevonden om te overleven. Enorme sprinkhanen keken ons aan vanaf rotsen langs de kust en zelfs een soort marmot kwam ons gedag zeggen. Een bijna volmaakt plaatje waar we zo van houden.

We merken dat men in Zuid-Afrika paden met extra marge uittekent, waardoor routes van vijf uur door ons met gemak in drie uur af te leggen zijn. We hebben het pad dan ook in recordtempo afgelegd ondanks Sarah's primaire plichtmatige behoefte om alles op foto vast te leggen. En wat een resultaat!

Wilderness is onze volgende stop. Het voelt alsof Wilderness alles is wat Afrika te bieden heeft maar Wilderness is geen wildernis. Toch? 

Het weer was voor ons in Stormsrivier in ieder geval gezegend, want de hele weg in Tsitsikamma was zonovergoten.

Addo National Park

Toen arriveerde we zondag 20 oktober in Addo. Een klein plaatsje aan het Addo National Elephant Park grenzend. We hadden een cottage aan de rivier en een buiten keuken die we deelden met een oude dame uit Kenia en haar dochter (die op school zat in Zuid Afrika). Zo grappig, hier kom je gewoon mensies uit Kenia tegen! We kletsen heel gezellig de avond, tijdens het bereiden van de maaltijden en het eten.
Die nacht regende het zooooo hard, maar dan echt zo ontzettend hard. We konden Snookie (Smooch Smooch zoals wij haar inmiddels noemen – True Blood) op de laptop niet meer verstaan en hebben zelf even de oordoppies ingedaan om te kunnen blijven kijken!
Wel enorm knus en gezellig als je in je bedje ligt met dat geraas buiten.

De volgende dag gingen we het National Park in. Maar het regende nog steeds en de beesies worden een beetje terughoudend als het zulk slecht weer is. Ze verstoppen zich in de dichte begroeiing en we hebben dus minder gezien dan je zou verwachten.

Toen we bij de gate kwamen hadden we muziek opstaan van Broken Bells en de wachter kwam naast de auto staan om de toegangsbewijzen te checken, maar hij stond alleen maar naast me, te luisten naar de muziek. Hij begon erop mee te bouncen, Toop zette hem harder, en hij danste in de regen. Wij bewogen mee en ik moest steeds harder lachen, ik voelde mijn wangen gloeien (shit, als ik zo donker was al hij had ie me niet zien blozen!). Uiteindelijk lagen we met zijn allen in een deuk. Minuten later gaf hij ons nog wat tips van routes waar we olifanten konden zien (volgens mij had hij alles aangestreept wat je kon aanstrepen, maar goed), and off we went!

Ons eerste vette momentje waren stokstaartjes. Eerst twee. En daarna de hele familie. Twee jackals die de weg overstaken, richting de stokstaartjes, en alle stokstaartjes die gespannen het pad van de jackals met hun blik volgenden.

We hadden als lunch een taart meegenomen. Die zagen we in de winkel  en hij riep ons, dus WHY NOT?! Twee vorkies en smullen maar! Mighty fine!

Verder in het park zagen we nog veel meer jackals, beatles, liters wrattenzwijnen, elanden, kudu’s, rooie rebokken, zebra’s, een buffel en toen toch eindelijk olifanten.  Eentje kwam zelfs over het pad onze kant op, snel de motor uit en wachten tot hij die 50 meter naar de auto had afgelegd. We hielden bijna onze adem in toen hij naast de auto (1 meter naast ons) naar ons stond te kijken. Hij draaide echt zijn kop naar het raam en keek ons aan, met snot in zijn oogie en modder op zijn prachtige grote lichaam. Spannend was dat! En heel gaaf! Gelukkig liep hij rustig door en konden we zonder schade aan de huurbak door.

Een hele leuke dag Addo, minder gezien dan we misschien verwacht hadden of hadden kunnen zien op een zonnige dag, maar toch een mooie dag!
Tobias bleef de Discovery presentator dude uithangen met zinnen als “ooooh you are soooo lucky to see that beatle, there’s only one million of them here, but you have the privilege to see one here today!!!”. Ik zeg het je, hij moet game ranger worden!

Zuid-Afrika, een algehele beleving tot aan vandaag...

Zuid-Afrika, Zuid-Afrika. Wat een heerlijk land! Vanaf het moment dat we hier aankwamen voelde het goed.
 We kwamen dan ook wel van Madagaskar natuurlijk, maar het was als een soort  thuis, maar dan anders...  Westers, maar toch Afrikaans. Ver van huis, maar toch met alle gemakken van Europa.

De ontmoetingsdag was dan natuurlijk ook wel heel erg bijzonder.  Ik ben blij dat we ervoor gekozen hebben te starten in Soweto, dat kun je toch wel het kloppend hart van Johannesburg noemen. The place to be als je echt iets wil ervaren.

Men zei dat Johannesburg erg gevaarlijk is, je kent de verhalen wel van overvallen en niet kunnen stoppen voor het stoplicht. Gelukkig, Dewazijdank, hebben we daar helemaal NIETS van gemerkt tot op heden. Maar we reizen dan ook niet in het donker en plannen onze routes slim.

De sociale controle is enorm, iedereen kent elkaar en let op elkaar. Geen angst voor gasten die je overvallen daar dus, want dan worden ze als je schreeuwt om hulp door de buurtbewoners soms tot de dood in elkaar geslagen. De criminelen uit Soweto gaan naar Johannesburg om crimineel te zijn, dat doen ze niet in hun eigen nest.

Ik vond het zo’n onwijs gave ervaring om in het volkomen zwarte township, dat 6% van de totale bevolking van dit land haar thuis noemt, te beginnen. De nacht dat we meteen de straat op gingen (met een local, dat wel), werden we meer dan welkom geheten. Mensen waren ultiem enthousiast. Ze begroeten ons, wilden allemaal met ons op de foto, knuffelde ons en gaven ons te stoere handshakes en riepen ons vrijwel allemaal na WE LOVE YOUUUUU!!!!
Hoe we daar met zijn allen kip, sla en pap van 1 bord aten, nouja, allen... Ik had natuurlijk mijn eigen gratis bordje pap en sla. Maar het voelde alsof ik net zo hard deel was van de ervaring van alles samen delen. Zo gezellig, en de zwarte medemensies die langsliepen en vrijwel nooit blaken in hun wijk zien die ons een hand wilden geven maakten het gevoel helemaal compleet.
En toen de wijk verder in, mensen die ons hun huis introkken. Met badjas en krulspelden in naar buiten kwamen rennen omdat ze ons hoorden. Een (beetje dronken) vrouw die zo gek om me was en wilde dat ik haar dochter was. Ze nam een foto van “ons”, maar zoomde alleen op mij in, waardoor de hoofden van de anderen niet te zien waren, alleen ik als stralend ”middelpunt". HILARISCH!!!!

In Soweto was het een beetje een zooitje. Overal afval en water, bleek dat dat alleen op de hoek van de straat was, omdat de vuilniswagen daar elke week komt. Mensen pleuren hun zooi dus gewoon los op de hoek van de straat en ze hebben niet echt afvoer daar, dus het water dat ze ergens voor gebruikt hebben gooien ze ook op straat en dat “loopt” door gootjes en begint te stinken icm dat vuil.
De verschillen zijn heel groot tussen de opgedeelde blokken binnen het township, rijk en arm leeft er samen, als je maar een zwarte huid hebt. Als je de wijk ook verlaat en ergens anders gaat wonen, mag je niet meer terug komen, ze accepteren je dan niet meer. Dus mensen blijven op dezelfde plek wonen en als ze geld hebben bouwen ze gewoon hun huis steeds iets verder uit op dezelfde plek als waar hun hutje zeg maar stond... ;)

Na Soweto gingen we richting Krugerpark, we hadden een lodge geboekt in Hazyview die net wat boven ons budget lag, maar wel ultiem chill was. In een prachtige tuin, bij lieve mensen, hadden we ons eigen huisje en hebben we eindelijk weer eens privacy en hebben we heeeeeeerlijk voor onszelf gekookt. Liters! En lekkere wijn uit Zuid-Afrika en rum uit Madagascar.  Ik drink in Nederland vrijwel nooit alcohol, ja af en toe thuis en op feestjes of als je met iemand chillt. Maar als we een fles wijn openmaken gaat die vaak niet eens op en moeten we het weggooien. Dat blijkt hier wel anders. De wijn is zo lekker en goedkoop, en we zijn zo chill en het past zo bij het leven dat we hier leiden. Ik lust tegenwoordig ook alle wijn, zelfs de droge witte. Ik prefereer deze zelfs zwaar boven zoete! Kannietwachten tot we in de wijnregio (Stellenbos enzo) zijn... J

Het Krugerpark was echt heel gaaf. Als je erin rijdt stop je echt voor impala’s weet je, oooooh antiloopachtige diertjes, stop, kijk, stop... Maar dan komt er een dikke vette gruwelijke neushoorn langs het pad. En zo bouwt het op. Zo veel gave mooie bijzondere dieren. Op een gegeven moment zeg je “ik zag iets bewegen, oh het was weer een kudu rij maar door”. ;)
Leeuwen langs de kant van de weg, buffels, zwijntjes, aapies, giraffen zo veel mooier en groter dan in onze dierentuinen, te veel zebra’s om voor te blijven stoppen, krokodillen en nijlpaarden in het water en olifanten. Wat zijn dat toch een machtig mooie dieren. En wat kijken ze je lief aan (zeg ik dan weer... Saartje die haar raampje te ver open laat en naief “diertjes” aan het spotten is terwijl Toop het koud zweet al voelt opkomen als ik weer vergeet te luisteren naar zijn waarschuwing het raam aan de linker kant dicht te doen als ik rechts zit te kijken...). Ik denk dat ik neushoorns het vetst vind. Die zijn toch wel zo impressive en huge ass! En de vogels zijn ook wel heel mooi en groot joh, niet te doen! Die pakken hier gewoon katten enzo, die mensies van die lodge waren hun kat verloren doordat een vogel hem gepakt had!

De tweede dag Kruger viel tegen, want we zagen veel minder. Maar toch nog altijd wel gaaf hoor! Toen door naar Swaziland, waar ik jullie al over verteld heb.

Na Swaziland gingen we naar St. Lucia. Dat is echt een van de fijnste plekjes ter wereld waar ik ben ontwaakt. Wat een rust en puurheid. Hoe je een plek ervaart is natuurlijk heel persoonlijk en heeft heel erg te maken met je eigen mindset. En onze mindset was ontzettend goed in St Lucia. We waren hem snoei hard aan het chillen daar, lekker lui, relaxt en onthaast. De frisse zeelucht die hard waait en het eerste is wat je ’s morgens voelt als je ontwaakt (ik lag naast het raam, heerlijk!). Ik ging expres elke keer weer slapen en ontwaken om weer zo wakker te kunnen worden. ZO fijn! We worden zo vroeg wakker! Door Madagaskar en dat ritme, maar we houden het ook vast. We gaan nu later slapen (nog steeds wel voor 23 uur hoor), en we worden gewoon echt altijd voor 8 uur wakker en dommelen weer in en gaan er dan voor 9 uur uit. Niet omdat het moet, maar omdat je dat zelf lekker vindt. Zo’n relaxt ritme op reis. Denk dat dat niet meer gaat veranderen, tenzij we een lange nacht hebben gehad... ;) Maar das dan een incident.
Het is ook zo cool om in St Lucia gewoon hippo’s in de rivier te zien chillen terwijl je je biertje in een bar drinkt, of langs de rivier en kust loopt. Bizar toch? Die komen gewoon met zijn 1200den aan land ’s nachts om mega veel gras te kanen en dan weer terug naar het water te gaan.

We gingen naar Cape Vida, om naar t strand te gaan. Maar dat bleek in het National Park te liggen. Dus wij even 2 minuten overlegd of we als budget gebonden backpackers (met een enorm luxe leventje moet ik toegeven) wel 10 euro wilde spenderen aan de entree, en dat wilde we. Dat betekende dat we onderweg naar het strand gewoon weer werden getrakteerd op neushoorns (met jong) en buffels, zebra’s, apen (maar die zitten OVERAL in St Lucia, je moet oppassen dat je ze niet aanrijdt), kudu’s en wrattenzwijntjes. Die verrekte luipaarden hebben we nergens gespot, die verstoppen zich goed. Maar ze zaten er wel.
En toen chillen op het strand. En vrijwel leeg strand, zoals overal hier in Zuid-Afrika.
Het waaide kneiters hard dus we gingen achter een zandduin zitten (logisch haha). Met een folietje over mijn bekertje, zodat er geen zand in mijn wijn kwam... ;) En toen voor t eerst die Indische Oceaan in. Dude! Die golven waren echt sick! Ik werd het water in en uit gesleurd en ik ging nog niet eens tot mijn navel erin!!! Mijn broekie zat vol zand toen ik het strand op gesmeten werd, en ik kreeg m alleen leeg door m uit te doen! Wat een madness! Gelukkig is er toch geen hond, dus ik kon gerust in een deuk liggend en de branding weerstaand alles weer schoonspoelen.
En toen kwam een van de hoogtepunten van onze reis tot nog toe. We gingen we ff chillen op het strand en zagen walvissen langs zwemmen. Ze spoten water omhoog en sprongen met staart en al uit het water, kindje erbij en die was ook blij aan het spelen en springen. Wat een ervaring, om dat te mogen zien vanaf ons handdoekje. Een ware zegening. We waren euforisch van blijdschap! Rennen naar de zee en schreeuwen, DAAR DAAR, OOOOH KIJK DAAR!!!!

Na St Lucia naar Ballito, een kustplaatsje 2 uur verderop. Het weer was slecht, dus we maakten geen gebruik van het zwembad of de zee, maar we chillden hem wel ultiem in ons heerlijke appartement met een fijne keuken geschakeld door een boog uit de muur met een bar eronder naar de masterlijke woonkamer. Een jacuzzi (waarvan de bubbels het uiteindelijk niet eens deden, ik zat er helemaal klaar voor :S ) en een fijn bed. Weer lekker gekookt en we hadden internet, dus we konden weer contact hebben met thuis en jullie via FB allemaal meenemen in onze geweldige avonturen.

Toen reden we landinwaards naar Drakensbergen. Helaas namen we het slechte weer mee, wat we de dagen daarop zouden blijven doen. Toop heeft jullie verteld over de mistige wandeling, echt zonde was dat. Hebben we dagen voor omgereden door een daarna saai landschap. Maar toch heerlijke tijden gehad bij ons haardvuurtje en in dat vage hotel waar we een stopover maakten.
Afrikaans ouwehoeren met de locals, wat ontzettend leuk is om te doen.

En we kijken True Blood, een vampieren serie die eigenlijk te slecht is voor woorden, maar ons veel plezier bezorgt. Elke avond een (paar) aflevering(en). Waar we weer veel grapjes over maken met elkaar.
De sfeer onderling is sowieso heel erg goed, we hebben het echt ontzettend fijn samen en we genieten van onze reis en ons avontuur. Geen heimwee, wel veel liefdevolle gedachten aan onze mensies thuis en uiteraard wel momenten van verlangen naar ons huisje, bankje en de herfst. We zijn elkaar helemaal nog niet zat (gelukkig) en het lijkt ook maar beter en beter te worden. Tobias is natuurlijk een ontzettende etterbak, maar daarom hou ik eigenlijk ook wel extra veel van hem.

Als je hier gaat tanken dan doen ze alles voor je, dus we geven ze altijd een fooi voor het wassen van de ramen, oppompen van de bandjes en de vrolijke noot bij het vullen van de tank. Als je ergens gaat parkeren komt er zo’n dude naar je toe die zegt dat hij op je auto gaat passen terwijl je weg bent. Geen parkeermeters enzo dus, maar wel een dude die je iets extra’s geeft omdat ie om je auto gepast heeft. Vandaag was er zelfs een meneer die een liedje voor ons ging zingen nadat we hem al ons kleingeld hadden gegeven. Wat een lieverd was dat.

We slapen in self catering challetjes of cottages als die er zijn en we ze kunnen betalen. Ons budget is ongeveer 500 rand per nacht, 13 rand is een euro ofzo. Maar we slapen ook vaak in backpackers, daar betalen we rond de 400 per nacht en hebben dan een double met soms eigen badkamer, soms gedeelde badkamer. En altijd gedeelde keuken. Dus we koken elke avond zelf. Maar het leuke is dat je in een backpackers weer meer mensen ontmoet en verhalen uitwisselt. De mengelmoes van beiden is erg onderhoudend en zeer goed te doen! De backpackers die we kiezen zijn ook wel heel chill en vrij rustig hoor. Je hebt iets meer geluiden om je heen als je in je bedje ligt, maar toch is het nog heel goed te doen op je honeymoon.
En schoon en in alles voorzien weet je wel. Beetje in de bar hangen met reizigers af en toe hoort er gewoon bij op zo’n reis! We zijn trouwens wel boven gemiddeld ouder denk ik, schat ik zo in haha. Tja, wie maakt er nou ook een wereldreis op zijn 31^ste?! Precies, wij dus...

Wat is er verder typerend aan de reis?

*We eten Lays zwarte peper en zout chips, zo lekker hier! Anders dan die in Belgie!
*We drinken oploskoffie (als we ergens bonenkoffie kunnen scoren genieten we!)
*Ik eet nog steeds elke dag een boterham met pindakaas (nu als ontbijt (je weeeeet)) .
*We drinken water uit flessen, als het kraanwater ergens niet naar chloor smaakt vullen we de lege bronwaterflessen haha.
*Ik ben altijd op zoek naar Mountaindew maar vind het nergens dus heb vitaminewater ontdekt, mmm!
*De muziekvoorraad op mijn iphone is toch beperkt, dus we luisteren veel dezelfde muziek (hook us up, stuur ons jouw mix en nummers per wetransfer en als ik internet heb zal ik het zeker downloaden en op mijn mp3speler knallen!!!).
*We leven uit een backpack, dus ik doe vaak de was met de hand, mits we ergens verblijven waar het tijd genoeg heeft te drogen buiten (en het weer mee zit).
*Het enige dat we echt meekrijgen is FB, dus de zwarte pieten discussie is hot news begrijp ik?!
*Er staan overal mensen te liften en we hebben wel eens iemand meegenomen voor een stukkie.
*Overal zijn wegwerkzaamheden, je wacht dan heel lang tot jouw rij mag en groet de mensies langs de weg die met gevaar voor eigen leven daar met een vlag staan de zwaaien.
*De meeste mensen praten hier Engels, alsof ze uit Engeland komen! Als ik ze ergens anders op de wereld zou tegenkomen zou ik nooit raden dat ze uit Afrika komen!
*We beginnen aardig te bruinen, zonder te zonnen. We hebben veel  slecht weer gehad, maar als we 1x wandelen door de zon, is al die Madagaskar bruinheid weer terug. Toop heeft een wetsuite in zijn huid (je kent het wel, zo’n wit onder zijn t-shirt en bruin op de armen en nek) en ik ben al eens verveld.
* We zien echt ontzettend veel gave dieren en mooie landschappen, te veel om over te vertellen.
* We maken (te) weinig foto’s, we zijn zo lang op reis, waarom zo veel foto’s?!

Ow we hebben de auto laten wassen! Dat was echt vet! Die gasten gaan er helemaal voor, met de hand. Ze doen allllllles, binnen buiten, je weet het zo gek niet, alllllllezzzz. Duurt meer dan een uur, maar je auto is zo goed al nieuw! Echt, kan zo de showroom in!

En nu zijn we op de Garden Route beland. Een prachtige route tussen Port Elisabeth en George. Wat een fantastische route! De kust aan je linkerhand en overal is het mooi groen, soms rotsachtig maar altijd bergen.
We zijn de eerste nachten in Stormsriver Tsitsikamma gebleven. Daar hebben we gehiked door Tsitsikamma National Park. Een van de mooiste hikes van ons leven. Langs de kustlijn naar een waterval. Je klautert over stenen en we namen onze eigen d-tour over de tsingy van Zuid-Afrika ;) (scherpe stenen uitgeslepen door zee). En natuurlijk over idilische bospaadjes tot je bij de waterval komt. Ik heb elke 10 stappen wel verzucht, ooooh wat is het hier mooi, foto foto foto... Echt zo genoten. Als we ooit terugkeren (wat we denk ik zeker zullen doen), doen we de hele Otter Trail, die duurt 5 dagen en dit was slechts het eerste kleine stukje ervan. Maar zeker een voorproefje dat naar meer smaakt!

Na onze adembenemende hike van zo’n 2,5 uur (staat 3,5 uur voor) hebben we lekker geluncht. Toop heeft eindelijk weer eens goede spare ribs gegeten. Daarna zijn we naar de suspention bridge gelopen. De grote toeristen trekker. Maar die viel in het niet vergeleken bij onze voorgaande hike. Leuke foto kunnen maken, dat wel. We bleven we ons vergapen aan de wilde zee die over de rotsen sloeg en echt met veel kracht de lucht in blies of de rotsen verzwolg.

Toen terug naar Tsitsikamma backpackers, waar we heerlijk hebben gekookt en gegeten en lekker The Walking Dead op bed zijn gaan kijken. Twee nieuwe afleveringen die ik had kunnen downloaden dankzij de wifi op de kamer. Geen Champions League meer, Ajax had de avond ervoor verloren en ik had het wel weer gezien (we konden de avond ervoor de wedstrijd op tv in de bar volgen). Ik mis nu toch al het voetbal, en als ik eens iets zie verliest mijn team. Dus ik laat het lekker voor wat het is. Het WK zullen we volgen in Azie, dat wel J..

Inmiddels zijn we in Wilderness. Een plaatsje 2,5 uur van Stormsriver.
We hebben lekker aan de zee onderweg geluncht en genieten van de natuur hier en de fluitende vogeltjes. Tobias is inmiddels begonnen met koken terwijl ik dit schrijf.
Morgen gaan we met een kano de rivier op het national park in. Zo mooi die natuur hier overal. En de zee die je maar naast je blijft zien onderweg naar Kaapstad.
We hebben besloten de komende weken in Zuid-Afrika te blijven en niet meer naar Namibie en Botswana te gaan. De kosten en de reisduur wegen niet op tegen de aandacht die we eraan kunnen besteden en dat wat het ons oplevert. Dat wordt een aparte vakantie in die toekomst J.
Dit geeft ons de tijd op ons gemakkie naar Kaapstad te rijden, de huurauto een week langer te boeken en lekker twee weken in Kaapstad te chillen voor we door reizen naar Dubai en Australie.

Toch wel heel fijn hoor om niet overal 1 nacht te blijven en de tijd te nemen voor dit prachtige land.
Ik kan het jullie allen zooooo aanraden! Ga naar Zuid-Afrika, zie haar schoonheid, de dieren, de natuur, de mensen, de wijn en vooral: proef de sfeer. Ik weet dat dit niet de laatste keer is dat we hier zijn. We hebben 6 weken, maar ik zou nog maanden kunnen genieten van dit land!

On the road

Vanaf Bloemfontein liep er een kaarsrechte weg naar het stadje waar we de nacht door zouden brengen. De weg ging over een saai landschap van wat ik dacht dat Savanna was. Locals zeiden later dat het geen Savanne was maar iets, volgens hun woorden, "nog saaiers". Het was, ondanks de regen van eerder die dag, een dor gebeuren. Wanneer de weg ons naar de top van een hoge heuvel voerde konden we de weg recht voor ons aan de horizon zien verdwijnen. Zo recht was de weg.

We sliepen een nachtje in Trompsburg en we hadden dit plaatsje willekeurig gekozen omdat we twee lange rijdagen gepland hadden tussen Drakensbergen en Addo National Elephants Park. Het afleggen van afstanden gaat in Zuid-Afrika langzamer dan in Nederland. Files buiten beschouwing latend. Op de weg mag je 120 km/uur en dat lijkt hier veel harder dan bij ons want de wegen zijn niet zo best. Ze zijn hoofdzakelijk met onze provinciale wegen vergelijkbaar en worden voor de afwisseling met enorme gaten gedecoreerd. Afstanden zijn enorm en het is er niet druk op de weg. Vrachtverkeer en personenverkeer is ongeveer half om half en vrachtwagens rijden hier heel erg hard. Op deze weg kregen we regelmatig met wegwerkzaamheden te maken en dat is een bijzonder gebeuren. Voor de werkverschaffing staan er standaard minimaal één en maximaal drie medewerkers met een rode vlag naar je te zwaaien om een snelheidsvermindering aan te kondigen. Hieraan geven vrijwel alleen wij gehoor. Het overige verkeer raast met 120 km/uur langs de vlaggenzwaaiers inclusief zwaar beladen vrachtwagens. Soms staat er bord met de tekst "Please don't kill us". Dat is dus een baan waar je beter niet op solliciteert...

Trompsburg is een nietszeggend stadje naast de snelweg en ligt ongeveer op de helft tussen Johannesburg en Kaapstad. Toen we de afslag namen waaide er een struik over de weg. 

We hadden via de mail een kamer gereserveerd. Bij aankomst gaf de dame aan dat we geen mail gestuurd hadden. Best joh! Zijn er nog kamers vrij? Ja, dat dan weer wel. Nou... Doe die maar dan? Heb je wat te eten? Nee. Kunnen we ergens wat eten? Ja, in het motel langs de snelweg. Nou laat de kamer maar zitten dan...

We reden terug richting de snelweg en zagen het motel daar vlak voor liggen. Aan de buitenkant zag het er chique uit. Bij de voordeur aangekomen begon de problematiek... Hoe krijgen we deze deur open? Uit alle macht stonden we te duwen en te trekken maar de deur gaf geen krimp. Ik had een beetje het gevoel dat we bij de kroeg van Dusk till Dawn waren aangekomen en dat alle vampieren nog lagen te slapen. Uiteindelijk gaf de deur mee en liepen we naar binnen. De ruimte had de uitstraling van vergane glorie. Ooit moet dit een hotel vol leven zijn geweest met kroonluchters, prachtige schilderijen, gasten in pak of cocktailjurken en moderne puien naar een prachtige tuin. Hier was niets van over. Verouderd. Alsof je op de bodem van de oceaan door je duikbril naar de Titanic kijkt. Het was hier echter droog. Mogelijk voorlopig want er hing een dreigend pak wolken boven dit motel.

Na al die kilometers achter ons en het teleurstellende welkom in het hotel welke we "niet" gemaild hadden namen we genoegen met een kamer zonder douche. Wel was er een bad. Logisch...

Het diner leek eveneens afkomstig van de Titanic. Lang geleden gezonken en hier ontdooit en in de magnetron opgewarmd. Dan maar naar de bar. Alle muren waren beschreven en de pooltafel was duidelijk het middelpunt van belangstelling. Dit was duidelijk het kloppend hart van het stadje waar we ons bevonden.

Een moddervette eigenaresse stond ons te woord. In het Afrikaans. En dat is voor ons geen probleem want Afrikaans is eigenlijk gewoon Fries maar dan beter te verstaan. "Wij wil een fles wijn en bier". No problemo. Perfect Afrikaans.

Jelle had me over Skype voordat we naar Drakensbergen vertrokken een drilcursus Afrikaans gegeven. Allemaal belangrijke woordjes om te kennen natuurlijk. Zo noemen ze in Zuid-Afrika een string een bijnabroekie, een rukkie is een poosje geleden, een aftrekplek is een parkeerplaats, ogies maak is flirten en een bromponie is een scooter.

Achter in het café hadden we met onze pogingen charmant Afrikaans te spreken de interesse van twee gasten gewekt. Het was een stelletje en net als wij newly weds. Ze gaven aan dat we terecht waren gekomen op het einde van de wereld. Hier is alleen de snelweg naar Kaapstad en de poort naar de onderwereld. Op zich toch twee plaatsen waar je ooit geweest moet zijn...

Al pratend vloog de avond voorbij. Inmiddels was de bar vol gestroomd met locals, veelal veehouders. Het was maandenlang droog geweest en er waren zorgen over of het vee zal overleven. Vlak voordat we naar bed gingen hebben we regen aan de boeren beloofd.

De volgende ochtend werden we wakker in onze stoffige hotelkamer. De auto stond nog heelhuids voor de deur en regendruppels vielen op onze tassen die we naar de auto brachten. Het had die nacht gehoosd en het leek erop dat het niet bij een nachtje zal blijven. De richtingaanwijzer duidde Kaapstad aan, hiermee de onderwereld voorlopig achter ons latend.

Mijn #@%* rugzak

Mijn tas zit stampvol. Het is een rugzak zoals je van een reiziger zoals wij zijn mag verwachten. Ik kan het onderste deel openen met een rits en er zit een opening zoals bij een plunjezak aan de bovenkant overdekt door nog een klein bovencompartiment.

We blijven maximaal drie nachten op dezelfde plek en dit is eigenlijk al een uitzondering. Veelal gaat het om slechts één nacht waardoor de tas altijd ingepakt blijft. Bij vertrek zat alles keurig netjes bij elkaar. Dat wil zeggen: t-Shirts bij t-shirts, sokken bij sokken, onderbroeken bij onderbroeken etc. Nu, na ruim zes weken, is mijn tas een georganiseerde chaos waardoor er gek genoeg meer in past. De kledingkastlogica, waarbij kleding zoals eerder geschetst bij elkaar ligt, werkt totaal niet. Het is letterlijk graven naar kleding waardoor ik mijn tas inmiddels vervloek. Stomme tas.

Nu heb ik mijn kleding zo ingepakt dat setjes een beetje bij elkaar liggen. Een onderbroek bij een paar sokken en een t-shirt. Zo kunnen er een paar setjes onder in mijn tas en hoef ik niet als een mijnwerker aan de slag om kleren te delven. Gevolg nu is wel dat ik zo veel minder kleding wissel en daardoor veel te veel kleding heb meegenomen omdat ik anders alsnog mijn vervloekte tas in moet duiken op zoek naar nieuwe kleren en dat is nou juist wat ik zo veel mogelijk wil voorkomen. Als we ergens de kans krijgen om de tas uit te pakken komt er weer een nieuw shirt tevoorschijn die ik tot nu toe nog niet één keer heb gedragen en verdwijnen de eerder door mij gedragen setjes oneerbiedig op de grote hoop in de plunjezak.

Toen we vertrokken zat mijn tas tot de nok vol en inmiddels is alles denk ik een beetje ingeklonken waardoor mijn tas in ieder geval weer fatsoenlijk dicht kan. Bij vertrek heb ik schoenen van Talitha en Jeffrey gekregen uit de Sneaky Shoes winkel en hoewel er geen fatsoenlijk bergpad mee bewandeld kan worden lopen ze op ieder ander oppervlak prima. Het mooie is ook dat ik ze helemaal kan opvouwen. Ze zien er alleen al lang niet meer zo strak uit als toen ik ze kreeg hetgeen mijn nieuw verkregen hippie-imago ten goede komt.

Je wordt makkelijk, slonzig en smerig van reizen. Op een gegeven moment kan t je allemaal niet meer schelen en merk je dat je er uit ziet als de ongeschoren hippie die nodig naar de kapper moet en dat voelt in ieder geval heerlijk. Sarah loopt er trouwens parmantig bij als altijd...

Drakensbergen

Drakensbergen is een gebergte wat zich met de Europese alpen doet meten. In ieder geval, zo lezen we op internet want hoewel we hier twee dagen zijn geweest hebben we geen berg gezien. Niet omdat ze er niet zouden zijn maar omdat het regende en de bergen, als die er al waren, zich achter een dik wolkendek verborgen. Het was een beetje een mysterie dus. En dit mysterie wilden we maar wat graag ontrafelen. Hiervoor moesten we dus de regen trotseren.

Sarah had via de email een huisje gefixt en in haar berichtje aangegeven dat we op huwelijksreis zijn. Bij aankomst troffen we bloemetjes op het bed, koekjes op tafel en een flesje bubbels in de koelkast. Wat een lieverd! Als kers op de taart had haar man de haard alvast klaargemaakt zodat we deze alleen nog maar hoefde aan te steken. Dat deden we dan ook maar. Het was behoorlijk fris en nadat we stoelen voor de haard hadden gezet en onze voetjes op de tafel voor het vuur hadden gepositioneerd dachten we even aan thuis. Hoe lekker is het om af en toe even je lampjes aan te doen en de kachel aan te steken? De kachel staat ondertussen ongetwijfeld alweer dagelijks aan in Nederland en het weer zal inmiddels wel meerdere malen per dag vervloekt worden maar toch is het ontbreken van de herfst iets wat ik mis. Een jaar geen herfst of winter. Lente wel. In ieder geval een heel klein beetje want het is in Zuid-Afrika lente of in ieder geval iets wat er voor door gaat. Volgens de mensen hier dan want wij voelen het niet. Het is overwegend warm. Maar de laatste dagen regent het dus en dat is ongewoon voor de tijd van het jaar. Regen lijkt ons te achtervolgen. Ook bij park Kruger en in Madagaskar regende het terwijl de regen normaal gesproken nog maanden op zich laat wachten. Dit doet me denken aan een boek waar een van mijn broers het over had. Ik weet de titel niet, geen idee wie het geschreven heeft maar de strekking was zoiets als volgt:

Het regende elke dag in zijn dorp en eigenlijk in het hele gebied. Omdat het in het land waar hij woont altijd zo verschrikkelijk nat is en er geen ontkomen aan de regen was besloot hij een vakantie te boeken naar Spanje. Midden zomer. Bij aankomst zag hij de sterren maar toen hij wakker werd trokken de wolken samen en begon het langzaam maar zeker te motregenen. De motregen ging over in stortregen en vervolgens in onweer. Het hield een volle week aan.

Terug in zijn thuisland, teleurgesteld van zijn reis, was het natuurlijk eveneens druilerig en hij wilde zo graag naar de zon dat hij besloot direct een reis te boeken naar Egypte. De Sahara.

Toen hij het vliegtuig uitstapte begon het te druppelen. Toen hij aankwam in het hotel regende het en toen hij een bezoek bracht aan de Sahara stortregende het.

Hij was ten einde raad waardoor hij besloot een bezoek te brengen aan de lokale Sjamaan die hem na uitgebreid onderzoek wist te vertellen dat hij een regengod was.

We vertrokken 's ochtends vroeg en de wolken hingen vlak boven ons huisje. Het pad wat we wilden wandelen was niet te lang. Daar hadden we vanwege het weer ook bewust voor gekozen. Drie uur. Sarah in haar poncho en ik in mijn regenjas. We hoopten erop dat we zo hoog zouden komen dat we boven de wolken de bergen konden zien.

De volledige wandeling liepen we door dichte mist. Op sommige stukken zag je niet meer dan 50 meter en het was behoorlijk koud waardoor we de pas er goed in hadden.

Uiteindelijk hebben we de wandeling binnen twee uur afgerond. Een uur sneller dan er voor stond. Waarschijnlijk lag het tempo hoger omdat het zo fris was. We hebben dus niets van de bergen gezien maar zijn wel lekker actief geweest. Om bij Drakensbergen te komen hebben we zo'n 1000 km gereden en dat vonden wij het onder deze omstandigheden eigenlijk niet waard.

Toen we Drakensbergen uitreden dreven de wolken met ons mee en bij het passeren van Bloemfontein bleek dat daar die dag een, voor de tijd van het jaar, opmerkelijk buitje was gevallen.

St. Lucia

Het is inmiddels vier nachten geleden dat we uit Swaziland zijn vertrokken. We hebben overnacht in Bush Baby Lodge waar we ook echt Bush Babies hebben gezien. Ze worden daar elke avond met bananen gelokt. Het waren dan ook hele dikke Bush Babies.

De volgende morgen gingen we op weg naar St. Lucia aan de kust. De Indische Oceaan. We hadden het plan gevat om in een internetcafé wat accommodaties te checken maar dat zat er niet in. De stroom was namelijk uitgevallen. Na een kopje ijsthee (koffie was er ook niet meer) gingen we lekker ouderwets huis-aan-huis op zoek naar een slaapplek. Omdat St. Lucia behoorlijk toeristisch is staan er overal bordjes in de tuin met Bed and Breakfast, lodge, hotel of appartement. Lekker shoppen dus.

We kwamen uiteindelijk aan bij Lai-La Lodge en werden bijzonder vriendelijk onthaald door de hostes. In de tuin waren vijf chaletjes gebouwd waarvan vier met een gemeenschappelijke achtertuin. In de tuin zijn wel eens Jachtluipaarden gespot en de vorige avond stond er een Nijlpaard bij het zwembad! Kun je je dat voorstellen? St. Lucia ligt ingesloten tussen de oceaan en Lake St. Lucia. Uit het meer komen elke avond zo'n 1200 nijlpaarden aan land om te grazen. Die lopen dan regelmatig in het dorp.

Het regende en er was nog steeds geen stroom waardoor we besloten om de oceaan aan te gaan tikken en een stuk over het strand te lopen.

Tja... Dat is toch echt de charme van Afrika! Overal staan dit soort borden en niet voor niks. Haaien en krokodillen hebben we niet gezien. Nijlpaarden wel. Die lagen lekker te chillen in het water voor onze auto.

Na een korte wandeling stonden we voor de oceaan. Helemaal aan de andere kant van de wereld. Toen ik het water aanraakte voelde ik me ook even heel ver van huis.

Naast het strand was een Yacht Club waar we een biertje hebben besteld die we met uitzicht op de nijlpaarden hebben gedronken. In Zuid-Afrika zijn op zondag de supermarkten open maar mag je geen alcohol kopen. We wilden een flesje wijn scoren maar dat zat er dus niet in. Om toch niet zonder legen handen terug te gaan kochten we een flesje in de Club. Vijf euro! Weer zo'n charme van Afrika.

De volgende dag hebben we niet veel gedaan. Beetje boekje gelezen, bijkomen van het vele reizen, mailen en skypen voor zover dat lukte. De volgende dag wilden we een dagje strand doen.

Het strand was gelegen in een park. Zoiets als het Krugerpark maar dan veel kleiner en zonder Leeuwen. Onderweg naar het strand zagen we meerdere Neushoorns en weer veel hertensoorten.

Neushoorns blijven toch zeker één van mijn favorieten. Ik ken ze echt alleen van de dierentuin en dat zijn kleine jongens vergeleken bij hun soortgenoten in het wild. In tegenstelling tot Kruger zagen we hier de Zwarte Neushoorn.

En toen eindelijk op het strand! We hadden het strand vrijwel alleen voor ons zelf. De zee beukte erop. Niet normaal zo sterk de stroming hier was. De snorkels en zwembrillen hadden we dus voor niets meegenomen want het was levensgevaarlijk om hier te gaan zwemmen. Daarom een beetje in de branding gezeten. Saar ging er bijna helemaal in en werd eerst door de oceaan verzwolgen en daarna als een balletje terug het strand op gesmeten. 

We zaten te kletsen op onze badlakens en we keken uit over de oceaan. Vlak voor onze neus, zo'n 100 meter van het strand, stak een gigantische walvis zijn kop uit de oceaan. "Een walvis!" Schreeuwden we bijna in koor en vlak hierna volgde de kop van haar kalf. Een kleine bultrug zwom met haar moeder zo voor ons langs. Wat een top dag!!! Eerst neushoorns en nu walvissen! 

We werden na ons enthousiasme even helemaal stil en keken hoe de twee langzaam voorbij zwommen met af en toe een staart of een vin boven het water als ware het een begroeting.

Swaziland

Na het Krugerpark reden we door naar Swaziland, waar we met een ruim uur ons aan de grens melden. In het Afrikaans werd mij gevraagd "Wat kom jij doen dan" oid. Ik vind het zo leuk dat Afrikaans, is echt goed te begrijpen, vooral op schrift!
Het ging natuurlijk weer op zijn Afrikaans. Eerst langs de douane van Zuid Afrika, departure stempel en weer terug in de auto. Dan door een stukje niemandsland naar de douane van Swaziland rijden voor een stempel van Swaziland. En dan ben je er! In Swaziland. Een klein koninkrijk in de bergen, van 180 km bij 120 km groot. De mensen leken in eerste instantie niet zo blij met ons, want we werden nagekeken, iemand schopte de auto na (gelukkig net mis) en we kregen een middelvinger. Welkom in Swaziland zeiden we tegen elkaar... Wel reden we een prachtig berglandschap in, met de ene berg na de andere, heel veel groen, vooral bosbouw en prachtige blauwe meren tussen de bergen. Wat een prachtig land is Swaziland!

We reden in een keer door naar onze backpackers locatie Lidwala in de Ezulwini vallei. Een gezellig hostel tussen bergen, waar veel vrijwilligers van een jaar of 18-23 bivakkeerden. Twee jack russel terriërs en vriendelijk personeel verwelkomden ons en we trokken maar meteen een lekker Castle biertje open in het zonnetje.
What to do in Swaziland? Niet zo veel eigenlijk.
Accommodatie is al snel duur, en we nemen vooral wat betaalbare plekjes waar we zelf kunnen koken. Dat is best redelijk goed te vinden in Zuid Afrika, Swaziland wat lastiger. We besloten 1 nacht te blijven (ze hadden geen plek de nacht erop en we wilden niet ergens anders heen).
Dus we besloten de volgende ochtend de Sheba's Breast Montain achter het hostel te beklimmen.
Die avond nog lekker een chili sans carne in elkaar geflanst en gegeten, beetje geouwehoerd met een meisje uit Oestgeest dat daar vrijwilligers werk doet en lekker bij tijds ons nest in met een afleveringetje True Blood.

De volgende ochtend, zo gezegd, zo gedaan, ons gemeld voor de hike.
Om 9.15 uur vertrokken we de berg op. Het was al warm, heel warm en de berg was stijl, heel stijl.
We vertrokken en het jack russeltje van het hostel besloot ons te vergezellen op onze tocht, en liep als een ware gids voor ons uit over het pad (Was net jouw Sammy, Wendy!).
Het werd heter, het pad werd steiler en mijn hartslag nam aanzienlijk toe. Evenals het zweet op de bilnaad en eigenlijk ieder plekje dat kan zweten. Holy Moly wat een tocht. Het zou een uur op en een uur neer duren (in het boek zag ik dat mensen er gemiddeld een uur of 3 over hadden gedaan), vrij kort vergeleken met de hikes die we normaal doen. Maar die zijn niet recht de berg op!!
Het was heftig! Dat vonden we beide. Gelukkig hadden we wat water en een grote fles Sprite mee. Af en toe namen we even rust in de schaduw van een boom die we passeerden om wat te drinken. Het hondje liep vooruit en wachtte elke keer in de schaduw tot we bij waren. Wat eerst nog bosjes, kleine sijpelende straaltjes water en daaruit gevormde modder poeltjes (waar het hondje graag een modderbad in nam :) ) was, maakte steeds meer plaats voor stenen met gras en af en toe een boom. Het pad werd steiler, mijn hartslag hoger en mijn conditie was steeds zichtbaarder ronduit BAGGER! Af en toe even rusten dus en na een minuut of 70 de top bereikt. Waar een prachtig uitzicht op de Ezulwini vallei en alle omliggende bergen op ons wachtte. De tocht meer dan waard.
Op de bovenste rots hebben we even genoten van het uitzicht. Het hondje kroop tussen Toops benen om in zijn schaduw mee te kijken en rusten. Wat een fantastisch beest was dat! Hij is de hele weg mee gegaan en bij ons gebleven, voor ons uit het pad over de berg op. Kleine surrogaat Jimmy op reis ;)

De weg naar beneden was een stuk beter te doen, maar nog altijd verschrikkelijk warm en erg inspannend.
We waren allemaal blij toen we bij het modderbad aankwamen. Zo kon die kleine weer even lekker badderen, en wisten wij dat we er bijna waren!

Beneden aangekomen heb ik een koude douche genomen. Wat was dat verrukkelijk! Toop gooide koud water in zijn gezicht en over zijn armen etc. En we dronken liters!! Ik was ook helemaal zwart van het zand en van de vegen van die kleine die vol modder langs mijn benen was gerend, dus het water ging zwart door het putje. Uiteindelijk waren we om 11.30 uur beneden, best netjes!

We namen afscheid van de aardige dames en hebben eigenlijk niets meer geproefd als de eerste reactie van sommige toen we de grens over kwamen de dag ervoor.

En toen op pad naar Zuid Afrika. Over de nauwe wegen van Swaziland, waar je 60 of 80 km/h mag. Klein land, maar dan toch een lange tocht.
We reden wel wat harder dan 60 km/h en werden dan ook opeens langs de weg gezet.
Tobias mocht even meekijken naar een filmpje waarop hij te zien kreeg dat hij 32 km/h te hard gereden had, we reden zo'n 94 km/h, dus hij kreeg nog 2 km/h cadeau.
En toen de boete. Aiiii, dan houd je al Nederlander je hart vast! Das vast een hele dikke....
De boete werd uitgeschreven (geen corruptie dus) en Tobias mocht 60 ZAR aftikken. Dat is 4,40 euro!!!
Wat een giller!!! Er werd serieus bij gekeken, dat kon hij natuurlijk niet maken zo hard rijden ;), maar ze maakten nog wel een grapje en gaven hem een hand. We moesten meteen contant betalen, wat uiteraard geen probleem was.
En toen zaten we weer in de auto. Ook al is het maar 4,40 euro voor 32 km/h te hard, toch lette Tobias iets meer op zijn snelheid. Maar waar doe je het eigenlijk voor? Hahaha.

Het bezoek aan Swaziland was kort, maar zeker de moeite waard. Als je dan toch in de buurt bent, rijd er niet omheen maar ga er doorheen. Het is mooi, erg mooi (zeker als je van bergen houdt), en toch weer een extra stempel in dat paspoort... ;)

Krugerpark

Wat is er leuker dan een dagje Kruger? Natuurlijk! Twee dagen Kruger!

We stonden rond acht uur voor het dikke hek van het Krugerpark. Het Krugerpark is een begrip en een must-do voor een bezoek aan Zuid-Afrika. Het park ligt strak tegen Mozambique aan en kent een savanneklimaat. Dat wil zeggen: warm en droog. Door het Krugerpark liggen geasfalteerde wegen waar de meeste dieren zo uit je auto gespot kunnen worden.

We reden heel langzaam en kwamen al snel de eerste Impala's tegen. Ik was een beetje para voor aanvallen van Leeuwen dus hield m'n raampje steevast omhoog wanneer ik de andere kant op keek. Sarah daarentegen vond me maar een mekkerpaard en hield haar raampje steevast naar beneden wat me 't zweet in de bilnaad bezorgde.

Onderweg hebben we heel veel dieren gespot. Olifanten, neushoorns, leeuwen, een giraffe, buffels, zebras, bavianen, wrattenzwijntjes en te veel hertensoorten om op te noemen. Bij de ingang hadden we een boekje en kaart van het Krugerpark gekocht waar alle dieren in stonden die er voor kwamen. We zaten met onze camera in de aanslag en met een pen alles af te strepen wat het nog leuker maakte.
Sarah had een pastasalade gemaakt als lunch die we naast de Sabie rivier hebben gegeten. We voelden ons helemaal ondergedompeld in Afrika. Echt Afrika!
De big five bestaat uit de olifant, buffel, leeuw, neushoorn en het jachtluipaard. We hebben uiteindelijk 4 van de vijf gezien. Alleen het jachtluipaard ontbrak nog.

In het Krugerpark mag geen alcohol worden geconsumeerd. Ons plan was om uit te checken en vervolgens door het Krugerpark richting Swaziland te rijden. Op Madagaskar maken ze geweldige rum en we hadden daar een flesje gescoord. Die mocht niet mee en moest dus op...

De volgende morgen zijn we ietsjes later opgestaan dan gepland waardoor we uiteindelijk in de volle hitte op zoek zijn gegaan naar het jachtluipaard. Nu besefte we pas echt hoeveel geluk we hebben gehad op onze eerste dag want we zagen maar heel weinig beesies. Hoogtepunt: Een kudde olifanten die vlak voor onze neus de weg overstak. Een zeer indrukwekkende ervaring. Onder een boom lag een neushoorn te slapen. Een monster! Zo groot.

We zijn een beetje verliefd geworden op Kruger. Een fantastische ervaring die we iedereen aanraden. Over Kruger moet je niet teveel lezen. Dat moet je gewoon doen!

Soweto

Na Madagaskar was de eerste indruk van Johannesburg dat we weer terug waren in het westen. Alles netjes en strak. Sarah had via internet een hostel gevonden in Soweto. Het grootste township van Zuid-Afrika. Hier wonen naar schatting tussen de drie en vijf miljoen mensen. Ze weten het niet precies vanwege enorme aantallen illegale immigranten. Door apartheid is vroeger de bevolking op etnische achtergrond in dit township ingedeeld. Het is enorm groot!

We sliepen in Hostel Lebo's. Aankleding en sfeer was behoorlijk hippie. Veel Bob Marley's aan de muur en reggae in de tuin. Er brandde een vuurtje en er stond een pool- en tafelvoetbaltafel. We wilde graag wat eten. Omdat het zondag was en inmiddels half zeven was dat lastig omdat alle restaurants gesloten waren en het hostel zelf ook niet meer serveerde. Zelfs de pizzakoerier hield er al om zes uur mee op.

Er zal niets anders op dan door het donker Soweto in te gaan om daar een hapje te scoren.

Veiligheid is een issue in Zuid-Afrika. Websites vol nare verhalen en ervaringen. Ga vooral niet 's avonds over straat en vermeid vooral townships. Nou mooie combo zo... We mochten niet alleen over straat omdat we anders zouden verdwalen. Niet omdat het onveilig zal zijn. Zo zeiden ze in ieder geval in het hostel. Een jonge medewerker die in de buurt woont wilde wel even meelopen en er waren nog drie gasten die ook nog moesten eten dus uiteindelijk zijn we met z'n zessen de straat op gegaan.

Soweto deed Amerikaans aan. Blocks gevormd van bungalowtjes met binnen de Blocks nog een vrij georganiseerde wegenstructuur. Overal mensen op straat die, hoe verder we van het hostel kwamen, steeds verbaasder leken toeristen te zien in hun township. Overal werden we begroet en werden er handjes, boks' en hoge vijven uitgedeeld. Ze vonden het fantastisch dat we hun Soweto te voet aandeden op dit tijdstip van de dag.

We aten in een toko waar uitsluitend kip werd geserveerd met pap en salade. Pap is een soort ietwat zoete aardappelpuree. Omdat Sarah vegetariër is werd ze gedwongen om met pap en salade genoegen te nemen. Helemaal niet erg. Ze vond 't prima. "In Soweto we share΅ is het thema. Daarom aten we alles met onze handen van één groot bord en omdat ik daar niet zo handig mee ben zat ik al vrij snel helemaal onder en vol. Toen we gingen afrekenen kreeg Sarah haar eten gratis en ik moest nog geen vier euro afrekenen. Lang leve Soweto!

Op de terugweg namen we een andere route. Een beetje slenterend en handjes uitdelend liepen we over straat toen er ineens een dame met een roze badjas en haar krulspelden nog in haar haar een huis uit kwam. "Welcome to Soweto!" riep ze waarna ze met ons op de foto wilde. Ze had ons, terwijl ze al in bed lag, op straat horen praten en moest en zal zo snel mogelijk gedag komen zeggen. Haar buurvrouw nodigde ons uit om een kijkje te komen nemen in haar huis waarna ook de dame in de roze badjas ons een rondleiding aanbood. De huisjes zijn klein maar prima. Nette keuken en in de slaapkamer een enorm bed waardoor er eigenlijk verder niets meer in de kamer past. De gastvriendelijkheid hier was een warm onthaal en een fijne binnenkomer in Zuid-Afrika en in het bijzonder Soweto.

Eén van de dingen die je kan doen in Soweto is een fietstour door de wijk. Ze nemen je dan mee naar het huis van Nelson Mandela en Desmond Tutu die vrijwel buren zijn geweest. Je krijgt een kijkje in de geschiedenis van zwart Afrika en in het bijzonder het ontstaan van Soweto. Ook breng je een bezoek aan een medicijnman.

Vooral die medicijnman is me bijgebleven. Wat een kwakzalver. Een overgebleven ding uit de Zulu cultuur maar de moderne wereld heeft hem niet slecht gedaan waardoor hij met z'n toverdrankjes een dikke vette Audi bij elkaar heeft weten te roeren. Hij kan je helpen aan allerlei drankjes waardoor je partner bijvoorbeeld z'n ogen niet meer van je af kan houden. Je moet het dan wel stiekem toedienen natuurlijk. Heb je last van een slechte carrière? Geen probleem gewoon even aftikken en je krijgt daar zo een brouwseltje voor. Hij zag er wel imposant uit moet ik zeggen. Met z'n Rolex, dikke buik en leeuwenmantel.

Fietsen door de wijk was vermakelijk maar wat mij betreft geen aanrader en zeker veel te duur. Misschien kwam het door onze eerdere kennismaking waarbij we te voet op zoek zijn gegaan naar wat te eten waardoor dit een beetje in de schaduw kwam te staan. Geen idee. Ga je naar Soweto? Dan is het wel een must om even te stoppen bij het huis van Mandela. Apartheid is iets om bij stil te staan.

Het was inmiddels ruim drie en een halve week geleden dat we uit Mauritius vertrokken en dat was de laatste keer dat we echt even met z'n tweeën waren. We zijn op huwelijksreis maar Madagaskar en een luidruchtig hostel zijn nou niet bepaald het toppunt van romantiek en dragen aan het huwelijksreis gevoel nou niet echt bij. Daarom hebben we gister een huurauto opgehaald en zijn we van Johannesburg naar Hazyview gereden. Een paar kilometer ten westen van het Krugerpark.

Lekker met z'n tweetjes. Een mooie lange weg afgelegd, boodschappen gedaan, zelf gekookt en even met Pa kunnen bellen die jarig was. Vanmorgen wakker geworden in een king size bed in onze lodge en voelen ons weer even newly weds. Heerlijk. Vanuit het raam op onze badkamer heb ik al een aapje in de boom zien zitten en het schijnt dat het in het bos om ons heen al wemelt van de dieren. 

Vandaag gaan we alleen maar chillen om vervolgens morgen lekker fris met ons autootje door het Krugerpark te crossen op zoek naar Leeuwen, Olifanten, Neushoorns en wat al niet meer!

Vaarwel Madagaskar

Nu, aan de start van onze vijfde week op reis, nader ik een voor mij onbekende fase. Nooit eerder was ik langer dan 5 weken echt op reis zonder op één vaste plek te verblijven. Het naderen van deze grens luidt de start in van onze periode in Zuid-Afrika. Hiermee laten we Madagaskar, mogelijk voor goed, achter ons.

Het lukt me niet om via dit medium recht te doen aan dat wat ik eigenlijk kwijt wil over mijn ervaringen hier. Het liefst kijk ik je recht aan om je alles te kunnen vertellen en te laten zien. Onze reis is ook zodanig lang dat tegen de tijd dat ons vliegtuig op Schiphol landt Madagaskar voor mij een vage herinnering zal zijn. Zoals jouw herinneringen over de zomer van vorig jaar. Het zit er ergens nog wel maar is inmiddels door andere indrukken overwoekerd en hierdoor vervormd en incompleet.

Naast me zit Sarah te lezen op haar e-reader. Als ik langs Sarah kijk zie ik door het raampje de wolken die onder het vliegtuig voorbij schuiven. De laatste stroken Madagaskar kan ik door het wolkendek nog net onderscheiden.

Madagaskar is mijn eerste kennismaking met Afrika. Een land vol armoede en onrecht. Het is ook een land van prachtige natuur en een overweldigende diversiteit aan dieren en planten. Zeker 90% van alle planten op dit Afrikaanse eiland komen uitsluitend hier voor. Ook de fauna is veelal uniek. Wil je dit zien dat ben je dus genoodzaakt met je kont van de bank te komen, een verre reis te maken en je onder te laten dompelen in alles wat Madagaskar de bieden heeft. Leuk en niet leuk.

Af en toe heb ik me afgevraagd of ik Madagaskar zal aan- of afraden. Het reistempo ligt hoog omdat alle must-do's ver van elkaar gelegen zijn, Madagaskar groot is en de wegen zeer slecht zijn. Reizen gaat dus langzaam en je komt zeker niet echt tot rust. 

Het is fijn als je hier een mensen mens bent. Daarmee bedoel ik niet lekker wijntjes drinken met je vrienden of socializen op een festival maar je comfortabel voelen in een dorp vol naakte Afrikanen die allemaal een pen, snoepje, geld of het t-shirt wat je aan hebt willen hebben. Aan dit laatste heb ik met name enorm moeten wennen maar ben blij dat het ergens in me zit. 

Een reis naar Madagaskar maak je niet als je van luieren op het strand houdt. Tenminste, niet zoals wij Madagaskar hebben bezocht. Het is een pre als je van lopen houdt, niet bang bent voor ratten en kakkerlakken, je er mee kunt leven je kleding een week niet te wisselen, geen last hebt van een zwakke maag en bovenal enigszins weerbaar bent tegen schrijnende gevallen van menselijke situaties. Dit laatste viel mij zwaar en ik denk niet dat ik hier ooit aan kan wennen. Vooral de kinderen en ouderen. Blote voeten in de kou, slapend in een goot naast een Lacoste merkkleding winkel. Letterlijk.

Dit is alleen zo in de steden. Op het platteland hebben ze geen geld maar missen ze niets. Er is eten en mensen zijn veelal blij en kijken je aan alsof je zo uit een dierentuin bent komen wandelen.

In mijn herinnering wil ik Madagaskar onthouden voor de ongekende schoonheid van het landschap. De verrassing van een oase in een woestijn. De spelende kinderen en verlegen wegkijkende oogjes als je naar ze zwaait. De rijstvelden en oneindige stoffige wegen door de savanne. De zondagse kleren die de massa van de een op de andere dag omtovert van smerige boeren en werklui tot ogenschijnlijk welgestelde burgers die met manden fruit, groenten, vis en vlees van de markt komen om het wekelijkse feestmaal met de familie te delen. Ik hoop dat ik de stammen zal herinneren die schreeuwend, zingend en dansend, de botten van hun familie hoog boven hun hoofd houdend, de rivier oversteken om ze traditioneel, na acht jaar in een tombe te hebben begraven, in de bergen voorgoed onder te brengen. Ook hoop ik de lange schaduw van de Baobab, die de komst van de nacht inluidt en de Lemuur waarschuwt zijn laatste roep over de rivier te schallen, nooit te vergeten.

Voor Madagaskar wens ik dat ze haar schoonheid eeuwig zal behouden en een weg vindt naar een eerlijke en volwassen samenleving. Wie weet zet ik ooit nogmaals voet op dit prachtige, afgelegen en mysterieuze eiland.

Madagaskar, het ga je goed.

Laatste dag Madagaskar

De laatste dagen Madagaskar

Jeetje, wat heb ik lang niet geblogd! First things first, laat ik eerst Madagaskar afronden.

Ik werd ziek in Antananarivo. Was al moe, maar nu werd het ook nog ziek. Tobias was net weer een beetje er bovenop, en toen kreeg ik 'm, VOL. De hele nacht overgeven en alles eruit gooien via alle mogelijke wegen, you catch my drift... ;)
En toen moesten we de dag erop nog even 5 uur rijden over slinger wegen vol kuilen. Niet ontbijten leek mij heel veilig. Ik kwam dan ook zonder problemen aan in Andasibe. Maar wel zo slap en beroerd dat ik besloot de tours van die dag te skippen (een reptielenpark onderweg zijn we voorbij gereden, ze zitten daar toch in kooien, en het lemuren eiland, een soort apenheul met lemuren). Gelukkig is Toop wel gewoon gegaan, waardoor hij een ontzettend vette foto heeft gemaakt met een lemuur op zijn schouder.

De volgende dag ging het wel weer en zijn we de Indri Indri gaan checken in het Mantadia National Park. De grootste lemuur van allen. Dat was wel heel vet hoor, die beesten zijn echt huge en ze komen ook vrij dichtbij. De gids had de territorium-roep op zijn phone en als hij die afspeelde krijsten ze terug.
Ook nog een super gave grote kameleon gezien!

Toen terug naar Tana...

Op de slingerweg door de bergen stond opeens een file. Maar dan echt een file. Het stond muur en muur vast. En dan gaat het op zijn Madagascarees. Uitstappen en naar voren lopen tot je weet wat er speelt... Het bleek dat er anderhalve km verderop twee vrachtwagens in elkaar gereden waren, daardoor konden er geen vrachtwagens langs. Die stonden midden op de weg. Wij kwamen daar rond 14 uur aan, maar de mensen die stonden te wachten stonden er al sinds de vorige avond!

Wat er toen gebeurde was echt fantastisch. Het probleem werd op zijn Madagascars opgelost.
Iedereen uit de auto - puzzelen - paar auto's van die kant erdoor - schreeuwen kom kom kom kom stop stop - paar auto's van die kant erdoor - stop stop - ja kom maar - schuiven - rennen - instappen - rijden - uitstappen - kijken - instappen - schreeuwen etc. En toen waren we een half uur later erdoorheen!!! Het was werkelijk waar een schuifpuzzel, je kent ze wel. Dat blokje die kant op, dan past die daar, en dan weer terug, etc etc. Genieten! Wat een spektakel en het werkte ook nog!!!!

Na een lange reis kwamen we weer aan in Antananarivo.
Daar namen we afscheid van Lova, onze gids voor 3 weken. We gingen nog even voor die emo talk onder het genot van een biertje en gaven hem een dik verdiende tip voor we afscheid namen.
De volgende dag zouden we doorvliegen naar Zuid Afrika en zou Andry (de eigenaar van de tour company) ons een rondleiding door Tana geven.

Dit is links Lova en rechts de chauffeur Lovon:

De volgende morgen op pad gegaan door Tana met Andry.

We hadden op internet een stuk gelezen over Europeanen die waren gelyncht in Madagaskar. http://www.nu.nl/algemeen/3593367/derde-man-gelyncht-madagaskar.html We vroegen Andry naar het verhaal. Hij vertelde ons dat hij contact had gehad met een vriend in het gebied. Het verhaal, het werkelijke verhaal dat toen volgde bezorgde me kippenvel ondanks de warmte. Het is in Madagaskar zo dat rijkere mensen (chirurgen), vaak van Franse afkomst, kinderen beroven van hun organen. Of wanneer je in het ziekenhuis belandt voor iets anders, kunnen ze stiekem een orgaan weghalen. Zo was bijvoorbeeld een paar weken voor wij er waren de dochter van onze gids Joel in Isalo overleden. Zij had een batterij doorgeslikt en werd geopereerd. De artsen hadden stiekem een lever ontnomen, wat uiteindelijk haar dood werd. Hij had daar niets over gezegd tegen ons, terwijl het nog geen drie weken terug gebeurd was. Verschrikkelijk. Het verhaal uit de krant ging over een jongetje van 8, dat door een Fransman was vermoord, open gesneden en leeg gehaald. De bewoners en familie hadden het in de gaten en waren op klopjacht gegaan. Toen ze het jochie helemaal open in de koelkast van de Fransman (die ze al hoog verdachten) vonden hebben ze hem levend verbrand. Evenals de oom van het jongetje die het jochie waarschijnlijk aan de Fransman had verkocht. De reden dat ze dit doen is de corruptie. Als jij iemand vermoordt in Madagaskar en je hebt het geluk dat je daarvoor slechts wordt opgepakt en veroordeeld. Dan ben je namelijk binnen no time, voor een schijntje, gewoon weer vrij. Straffen worden voor wat geld namelijk ongedaan gemaakt en daarmee is er geen strafrecht van toepassing op mensen met geld (lees: alle westerse mensen). Het is zo erg! De mensen weten zich geen raad en nemen het recht daardoor in eigen hand, dit is de enige manier waarop ze weten dat degene die hun jonge stamlid zo mishandeld, vermoord en in stukjes verkocht heeft krijgt wat hij in hun ogen verdient. De mensen zijn simpel zo zegt Andry, maar niet onvoorspelbaar of kwaadaardig. Het artikel zegt dat het niet waar is, maar de bron van Andry die bij de stam hoort van de mensen in dit bericht verklaart het verhaal zoals ik juist aan jullie verteld heb.
Iets wat helaas teveel voorkomt in Madagaskar.
We spraken die dag over veel zaken die spelen in Madagaskar en vroegen Andry of hij hoop heet voor zijn land. De verkiezingen waren in volle gang en we vroegen hem naar zijn mening.
Het is vooral wanhoop en verlies van vertrouwen wat ik proef. 29% van de bevolking stemt omdat ze weten wat ze stemmen en kunnen lezen. De rest van de stemmen wordt gekocht, letterlijk. Met campagnes van partijen van de president, die met het meeste geld. Ze gaan het land in geven de mensen 5 kg rijst. Mensen denken in korte termijn en hebben geen verstand van politiek, ze krijgen kleding (propaganda kleding, met het hoofd van de kandidaat erop), en stemmen vervolgens op die partij.
Alle andere stemmen, die 29%, worden in het stembureau vaak nog verwisseld door de autoriteiten.
Zeer oneerlijk, kansloos en uitzichtloos.
De vorige president had het goed voor met Madagaskar en probeerde de grote rijkdommen die het land in grondstoffen zoals olie, ijzer etc kent, in contracten met meerdere landen in een win win situatie te verkopen. Frankrijk, die vrijwel de enige contracthouder is vindt dat natuurlijk maar niks. Die kan niet meer tegen schandalig lage prijzen het land leegtrekken. En toen kwam de coup. De president werd afgezet en de burgemeester van Tana werd president. Alle contracten gingen terug naar voornamelijk Frankrijk en het land viel terug, viel diep. Dieper dan het ooit was, in armoede, nummer 9 van armste landen ter wereld, terwijl de grond vol schatten zit.
De edelen hebben de macht, de middenklasse blijft waar hij is en de onderste laag (die zij de slaven noemen, ik zeg liever boeren), hebben geen kans meer door te groeien naar de middenklasse (dat was bij de vorige president wel het geval). Op het platteland is het oke, je leeft van je eigen dieren en voedsel. In de steden is het anders.
Het is moeilijk om iets te worden in Madagaskar. De banken hebben een monopolie en zijn duur, erg duur. Er is maar 1 bank die Mauritiaans is, de rest is in Franse handen. Lenen en investeren, groeien en bloeien is daarmee lastig tot uitgesloten. Benzine is onbetaalbaar, koken op gas is slechts voor weinigen weg gelegd en het vertrouwen is weg.
Mensen leven voor zichzelf, ze kunnen niet verder kijken dan hun eigen gezin, omdat het zinloos is. Als de staat stoplichten neerzet, stelen ze ze en verkopen ze deze als ijzer. Er is in Madagaskar op straat dan ook geen stoplicht te vinden! Ze werken niet samen, ploeteren verder en zijn te vredelievend voor revolutie.

Madagaskar is prachtig, ik heb genoten, van al haar prachtige plekken, van de verrassingen, van de inzichten die ze me gegeven heeft. Het ontroert me diep te zien hoe ze buigt onder haar regering, hoe ze verpest wordt door grote westerse invloeden van bijvoorbeeld Frankrijk, dat alleen aan zichzelf denkt in plaats van een land dat geholpen kan en moet worden. Hoe de armoede het land en vooral de steden teistert, kindjes slapend in de goot. Hoe corruptie de mensen tot anarchie dwingt.
Ik denk niet dat ik ooit zal terugkeren naar dit toch zo geweldig mooie, indrukwekkende land. Ook weet ik niet of ik het je aanraad er heen te gaan. Je zult je goed moeten beraden en beseffen dat wat je in Madagaskar vindt niet alleen mooie landschappen, dieren en stranden zijn.
Toch ben ik dankbaar, intens dankbaar, voor wat ik heb mogen ervaren, dat ik veilig een reis door de stof en de materie heb mogen maken en hoe het me veranderd heeft in een manier, die ik nog niet met woorden kan beschrijven. Ik hoop dat Madagaskar ooit weer opkrabbelt, dat men de moed voor een revolutie vindt en dat de potentie van dit land haar ambitie mag worden, waarbij ze eerlijk geholpen en gezien zal worden.