Het ging natuurlijk weer op zijn Afrikaans. Eerst langs de douane van Zuid Afrika, departure stempel en weer terug in de auto. Dan door een stukje niemandsland naar de douane van Swaziland rijden voor een stempel van Swaziland. En dan ben je er! In Swaziland. Een klein koninkrijk in de bergen, van 180 km bij 120 km groot. De mensen leken in eerste instantie niet zo blij met ons, want we werden nagekeken, iemand schopte de auto na (gelukkig net mis) en we kregen een middelvinger. Welkom in Swaziland zeiden we tegen elkaar... Wel reden we een prachtig berglandschap in, met de ene berg na de andere, heel veel groen, vooral bosbouw en prachtige blauwe meren tussen de bergen. Wat een prachtig land is Swaziland!
We reden in een keer door naar onze backpackers locatie Lidwala in de Ezulwini vallei. Een gezellig hostel tussen bergen, waar veel vrijwilligers van een jaar of 18-23 bivakkeerden. Twee jack russel terriërs en vriendelijk personeel verwelkomden ons en we trokken maar meteen een lekker Castle biertje open in het zonnetje.
What to do in Swaziland? Niet zo veel eigenlijk.
Accommodatie is al snel duur, en we nemen vooral wat betaalbare plekjes waar we zelf kunnen koken. Dat is best redelijk goed te vinden in Zuid Afrika, Swaziland wat lastiger. We besloten 1 nacht te blijven (ze hadden geen plek de nacht erop en we wilden niet ergens anders heen).
Dus we besloten de volgende ochtend de Sheba's Breast Montain achter het hostel te beklimmen.
Die avond nog lekker een chili sans carne in elkaar geflanst en gegeten, beetje geouwehoerd met een meisje uit Oestgeest dat daar vrijwilligers werk doet en lekker bij tijds ons nest in met een afleveringetje True Blood.
De volgende ochtend, zo gezegd, zo gedaan, ons gemeld voor de hike.
Om 9.15 uur vertrokken we de berg op. Het was al warm, heel warm en de berg was stijl, heel stijl.
We vertrokken en het jack russeltje van het hostel besloot ons te vergezellen op onze tocht, en liep als een ware gids voor ons uit over het pad (Was net jouw Sammy, Wendy!).
Het werd heter, het pad werd steiler en mijn hartslag nam aanzienlijk toe. Evenals het zweet op de bilnaad en eigenlijk ieder plekje dat kan zweten. Holy Moly wat een tocht. Het zou een uur op en een uur neer duren (in het boek zag ik dat mensen er gemiddeld een uur of 3 over hadden gedaan), vrij kort vergeleken met de hikes die we normaal doen. Maar die zijn niet recht de berg op!!
Het was heftig! Dat vonden we beide. Gelukkig hadden we wat water en een grote fles Sprite mee. Af en toe namen we even rust in de schaduw van een boom die we passeerden om wat te drinken. Het hondje liep vooruit en wachtte elke keer in de schaduw tot we bij waren. Wat eerst nog bosjes, kleine sijpelende straaltjes water en daaruit gevormde modder poeltjes (waar het hondje graag een modderbad in nam :) ) was, maakte steeds meer plaats voor stenen met gras en af en toe een boom. Het pad werd steiler, mijn hartslag hoger en mijn conditie was steeds zichtbaarder ronduit BAGGER! Af en toe even rusten dus en na een minuut of 70 de top bereikt. Waar een prachtig uitzicht op de Ezulwini vallei en alle omliggende bergen op ons wachtte. De tocht meer dan waard.
Op de bovenste rots hebben we even genoten van het uitzicht. Het hondje kroop tussen Toops benen om in zijn schaduw mee te kijken en rusten. Wat een fantastisch beest was dat! Hij is de hele weg mee gegaan en bij ons gebleven, voor ons uit het pad over de berg op. Kleine surrogaat Jimmy op reis ;)
De weg naar beneden was een stuk beter te doen, maar nog altijd verschrikkelijk warm en erg inspannend.
We waren allemaal blij toen we bij het modderbad aankwamen. Zo kon die kleine weer even lekker badderen, en wisten wij dat we er bijna waren!
Beneden aangekomen heb ik een koude douche genomen. Wat was dat verrukkelijk! Toop gooide koud water in zijn gezicht en over zijn armen etc. En we dronken liters!! Ik was ook helemaal zwart van het zand en van de vegen van die kleine die vol modder langs mijn benen was gerend, dus het water ging zwart door het putje. Uiteindelijk waren we om 11.30 uur beneden, best netjes!
We namen afscheid van de aardige dames en hebben eigenlijk niets meer geproefd als de eerste reactie van sommige toen we de grens over kwamen de dag ervoor.
En toen op pad naar Zuid Afrika. Over de nauwe wegen van Swaziland, waar je 60 of 80 km/h mag. Klein land, maar dan toch een lange tocht.
We reden wel wat harder dan 60 km/h en werden dan ook opeens langs de weg gezet.
Tobias mocht even meekijken naar een filmpje waarop hij te zien kreeg dat hij 32 km/h te hard gereden had, we reden zo'n 94 km/h, dus hij kreeg nog 2 km/h cadeau.
En toen de boete. Aiiii, dan houd je al Nederlander je hart vast! Das vast een hele dikke....
De boete werd uitgeschreven (geen corruptie dus) en Tobias mocht 60 ZAR aftikken. Dat is 4,40 euro!!!
Wat een giller!!! Er werd serieus bij gekeken, dat kon hij natuurlijk niet maken zo hard rijden ;), maar ze maakten nog wel een grapje en gaven hem een hand. We moesten meteen contant betalen, wat uiteraard geen probleem was.
En toen zaten we weer in de auto. Ook al is het maar 4,40 euro voor 32 km/h te hard, toch lette Tobias iets meer op zijn snelheid. Maar waar doe je het eigenlijk voor? Hahaha.
Het bezoek aan Swaziland was kort, maar zeker de moeite waard. Als je dan toch in de buurt bent, rijd er niet omheen maar ga er doorheen. Het is mooi, erg mooi (zeker als je van bergen houdt), en toch weer een extra stempel in dat paspoort... ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten