Soweto

Na Madagaskar was de eerste indruk van Johannesburg dat we weer terug waren in het westen. Alles netjes en strak. Sarah had via internet een hostel gevonden in Soweto. Het grootste township van Zuid-Afrika. Hier wonen naar schatting tussen de drie en vijf miljoen mensen. Ze weten het niet precies vanwege enorme aantallen illegale immigranten. Door apartheid is vroeger de bevolking op etnische achtergrond in dit township ingedeeld. Het is enorm groot!

We sliepen in Hostel Lebo's. Aankleding en sfeer was behoorlijk hippie. Veel Bob Marley's aan de muur en reggae in de tuin. Er brandde een vuurtje en er stond een pool- en tafelvoetbaltafel. We wilde graag wat eten. Omdat het zondag was en inmiddels half zeven was dat lastig omdat alle restaurants gesloten waren en het hostel zelf ook niet meer serveerde. Zelfs de pizzakoerier hield er al om zes uur mee op.

Er zal niets anders op dan door het donker Soweto in te gaan om daar een hapje te scoren.

Veiligheid is een issue in Zuid-Afrika. Websites vol nare verhalen en ervaringen. Ga vooral niet 's avonds over straat en vermeid vooral townships. Nou mooie combo zo... We mochten niet alleen over straat omdat we anders zouden verdwalen. Niet omdat het onveilig zal zijn. Zo zeiden ze in ieder geval in het hostel. Een jonge medewerker die in de buurt woont wilde wel even meelopen en er waren nog drie gasten die ook nog moesten eten dus uiteindelijk zijn we met z'n zessen de straat op gegaan.

Soweto deed Amerikaans aan. Blocks gevormd van bungalowtjes met binnen de Blocks nog een vrij georganiseerde wegenstructuur. Overal mensen op straat die, hoe verder we van het hostel kwamen, steeds verbaasder leken toeristen te zien in hun township. Overal werden we begroet en werden er handjes, boks' en hoge vijven uitgedeeld. Ze vonden het fantastisch dat we hun Soweto te voet aandeden op dit tijdstip van de dag.

We aten in een toko waar uitsluitend kip werd geserveerd met pap en salade. Pap is een soort ietwat zoete aardappelpuree. Omdat Sarah vegetariër is werd ze gedwongen om met pap en salade genoegen te nemen. Helemaal niet erg. Ze vond 't prima. "In Soweto we share΅ is het thema. Daarom aten we alles met onze handen van één groot bord en omdat ik daar niet zo handig mee ben zat ik al vrij snel helemaal onder en vol. Toen we gingen afrekenen kreeg Sarah haar eten gratis en ik moest nog geen vier euro afrekenen. Lang leve Soweto!

Op de terugweg namen we een andere route. Een beetje slenterend en handjes uitdelend liepen we over straat toen er ineens een dame met een roze badjas en haar krulspelden nog in haar haar een huis uit kwam. "Welcome to Soweto!" riep ze waarna ze met ons op de foto wilde. Ze had ons, terwijl ze al in bed lag, op straat horen praten en moest en zal zo snel mogelijk gedag komen zeggen. Haar buurvrouw nodigde ons uit om een kijkje te komen nemen in haar huis waarna ook de dame in de roze badjas ons een rondleiding aanbood. De huisjes zijn klein maar prima. Nette keuken en in de slaapkamer een enorm bed waardoor er eigenlijk verder niets meer in de kamer past. De gastvriendelijkheid hier was een warm onthaal en een fijne binnenkomer in Zuid-Afrika en in het bijzonder Soweto.

Eén van de dingen die je kan doen in Soweto is een fietstour door de wijk. Ze nemen je dan mee naar het huis van Nelson Mandela en Desmond Tutu die vrijwel buren zijn geweest. Je krijgt een kijkje in de geschiedenis van zwart Afrika en in het bijzonder het ontstaan van Soweto. Ook breng je een bezoek aan een medicijnman.

Vooral die medicijnman is me bijgebleven. Wat een kwakzalver. Een overgebleven ding uit de Zulu cultuur maar de moderne wereld heeft hem niet slecht gedaan waardoor hij met z'n toverdrankjes een dikke vette Audi bij elkaar heeft weten te roeren. Hij kan je helpen aan allerlei drankjes waardoor je partner bijvoorbeeld z'n ogen niet meer van je af kan houden. Je moet het dan wel stiekem toedienen natuurlijk. Heb je last van een slechte carrière? Geen probleem gewoon even aftikken en je krijgt daar zo een brouwseltje voor. Hij zag er wel imposant uit moet ik zeggen. Met z'n Rolex, dikke buik en leeuwenmantel.

Fietsen door de wijk was vermakelijk maar wat mij betreft geen aanrader en zeker veel te duur. Misschien kwam het door onze eerdere kennismaking waarbij we te voet op zoek zijn gegaan naar wat te eten waardoor dit een beetje in de schaduw kwam te staan. Geen idee. Ga je naar Soweto? Dan is het wel een must om even te stoppen bij het huis van Mandela. Apartheid is iets om bij stil te staan.

Het was inmiddels ruim drie en een halve week geleden dat we uit Mauritius vertrokken en dat was de laatste keer dat we echt even met z'n tweeën waren. We zijn op huwelijksreis maar Madagaskar en een luidruchtig hostel zijn nou niet bepaald het toppunt van romantiek en dragen aan het huwelijksreis gevoel nou niet echt bij. Daarom hebben we gister een huurauto opgehaald en zijn we van Johannesburg naar Hazyview gereden. Een paar kilometer ten westen van het Krugerpark.

Lekker met z'n tweetjes. Een mooie lange weg afgelegd, boodschappen gedaan, zelf gekookt en even met Pa kunnen bellen die jarig was. Vanmorgen wakker geworden in een king size bed in onze lodge en voelen ons weer even newly weds. Heerlijk. Vanuit het raam op onze badkamer heb ik al een aapje in de boom zien zitten en het schijnt dat het in het bos om ons heen al wemelt van de dieren. 

Vandaag gaan we alleen maar chillen om vervolgens morgen lekker fris met ons autootje door het Krugerpark te crossen op zoek naar Leeuwen, Olifanten, Neushoorns en wat al niet meer!