Drakensbergen

Drakensbergen is een gebergte wat zich met de Europese alpen doet meten. In ieder geval, zo lezen we op internet want hoewel we hier twee dagen zijn geweest hebben we geen berg gezien. Niet omdat ze er niet zouden zijn maar omdat het regende en de bergen, als die er al waren, zich achter een dik wolkendek verborgen. Het was een beetje een mysterie dus. En dit mysterie wilden we maar wat graag ontrafelen. Hiervoor moesten we dus de regen trotseren.

Sarah had via de email een huisje gefixt en in haar berichtje aangegeven dat we op huwelijksreis zijn. Bij aankomst troffen we bloemetjes op het bed, koekjes op tafel en een flesje bubbels in de koelkast. Wat een lieverd! Als kers op de taart had haar man de haard alvast klaargemaakt zodat we deze alleen nog maar hoefde aan te steken. Dat deden we dan ook maar. Het was behoorlijk fris en nadat we stoelen voor de haard hadden gezet en onze voetjes op de tafel voor het vuur hadden gepositioneerd dachten we even aan thuis. Hoe lekker is het om af en toe even je lampjes aan te doen en de kachel aan te steken? De kachel staat ondertussen ongetwijfeld alweer dagelijks aan in Nederland en het weer zal inmiddels wel meerdere malen per dag vervloekt worden maar toch is het ontbreken van de herfst iets wat ik mis. Een jaar geen herfst of winter. Lente wel. In ieder geval een heel klein beetje want het is in Zuid-Afrika lente of in ieder geval iets wat er voor door gaat. Volgens de mensen hier dan want wij voelen het niet. Het is overwegend warm. Maar de laatste dagen regent het dus en dat is ongewoon voor de tijd van het jaar. Regen lijkt ons te achtervolgen. Ook bij park Kruger en in Madagaskar regende het terwijl de regen normaal gesproken nog maanden op zich laat wachten. Dit doet me denken aan een boek waar een van mijn broers het over had. Ik weet de titel niet, geen idee wie het geschreven heeft maar de strekking was zoiets als volgt:

Het regende elke dag in zijn dorp en eigenlijk in het hele gebied. Omdat het in het land waar hij woont altijd zo verschrikkelijk nat is en er geen ontkomen aan de regen was besloot hij een vakantie te boeken naar Spanje. Midden zomer. Bij aankomst zag hij de sterren maar toen hij wakker werd trokken de wolken samen en begon het langzaam maar zeker te motregenen. De motregen ging over in stortregen en vervolgens in onweer. Het hield een volle week aan.

Terug in zijn thuisland, teleurgesteld van zijn reis, was het natuurlijk eveneens druilerig en hij wilde zo graag naar de zon dat hij besloot direct een reis te boeken naar Egypte. De Sahara.

Toen hij het vliegtuig uitstapte begon het te druppelen. Toen hij aankwam in het hotel regende het en toen hij een bezoek bracht aan de Sahara stortregende het.

Hij was ten einde raad waardoor hij besloot een bezoek te brengen aan de lokale Sjamaan die hem na uitgebreid onderzoek wist te vertellen dat hij een regengod was.

We vertrokken 's ochtends vroeg en de wolken hingen vlak boven ons huisje. Het pad wat we wilden wandelen was niet te lang. Daar hadden we vanwege het weer ook bewust voor gekozen. Drie uur. Sarah in haar poncho en ik in mijn regenjas. We hoopten erop dat we zo hoog zouden komen dat we boven de wolken de bergen konden zien.

De volledige wandeling liepen we door dichte mist. Op sommige stukken zag je niet meer dan 50 meter en het was behoorlijk koud waardoor we de pas er goed in hadden.

Uiteindelijk hebben we de wandeling binnen twee uur afgerond. Een uur sneller dan er voor stond. Waarschijnlijk lag het tempo hoger omdat het zo fris was. We hebben dus niets van de bergen gezien maar zijn wel lekker actief geweest. Om bij Drakensbergen te komen hebben we zo'n 1000 km gereden en dat vonden wij het onder deze omstandigheden eigenlijk niet waard.

Toen we Drakensbergen uitreden dreven de wolken met ons mee en bij het passeren van Bloemfontein bleek dat daar die dag een, voor de tijd van het jaar, opmerkelijk buitje was gevallen.