Mijn #@%* rugzak

Mijn tas zit stampvol. Het is een rugzak zoals je van een reiziger zoals wij zijn mag verwachten. Ik kan het onderste deel openen met een rits en er zit een opening zoals bij een plunjezak aan de bovenkant overdekt door nog een klein bovencompartiment.

We blijven maximaal drie nachten op dezelfde plek en dit is eigenlijk al een uitzondering. Veelal gaat het om slechts één nacht waardoor de tas altijd ingepakt blijft. Bij vertrek zat alles keurig netjes bij elkaar. Dat wil zeggen: t-Shirts bij t-shirts, sokken bij sokken, onderbroeken bij onderbroeken etc. Nu, na ruim zes weken, is mijn tas een georganiseerde chaos waardoor er gek genoeg meer in past. De kledingkastlogica, waarbij kleding zoals eerder geschetst bij elkaar ligt, werkt totaal niet. Het is letterlijk graven naar kleding waardoor ik mijn tas inmiddels vervloek. Stomme tas.

Nu heb ik mijn kleding zo ingepakt dat setjes een beetje bij elkaar liggen. Een onderbroek bij een paar sokken en een t-shirt. Zo kunnen er een paar setjes onder in mijn tas en hoef ik niet als een mijnwerker aan de slag om kleren te delven. Gevolg nu is wel dat ik zo veel minder kleding wissel en daardoor veel te veel kleding heb meegenomen omdat ik anders alsnog mijn vervloekte tas in moet duiken op zoek naar nieuwe kleren en dat is nou juist wat ik zo veel mogelijk wil voorkomen. Als we ergens de kans krijgen om de tas uit te pakken komt er weer een nieuw shirt tevoorschijn die ik tot nu toe nog niet één keer heb gedragen en verdwijnen de eerder door mij gedragen setjes oneerbiedig op de grote hoop in de plunjezak.

Toen we vertrokken zat mijn tas tot de nok vol en inmiddels is alles denk ik een beetje ingeklonken waardoor mijn tas in ieder geval weer fatsoenlijk dicht kan. Bij vertrek heb ik schoenen van Talitha en Jeffrey gekregen uit de Sneaky Shoes winkel en hoewel er geen fatsoenlijk bergpad mee bewandeld kan worden lopen ze op ieder ander oppervlak prima. Het mooie is ook dat ik ze helemaal kan opvouwen. Ze zien er alleen al lang niet meer zo strak uit als toen ik ze kreeg hetgeen mijn nieuw verkregen hippie-imago ten goede komt.

Je wordt makkelijk, slonzig en smerig van reizen. Op een gegeven moment kan t je allemaal niet meer schelen en merk je dat je er uit ziet als de ongeschoren hippie die nodig naar de kapper moet en dat voelt in ieder geval heerlijk. Sarah loopt er trouwens parmantig bij als altijd...