Flessenpost: Tsitsikamma

Ons pad leidt naar het westen. We gaan langzaam maar zeker naar Kaapstad en dat voert ons gelijktijdig gedwongen en gewild over de Garden Route. Port Elizabeth is de eerste grote stad. Een industrieel gebeuren welke pogingen doet om aansluiting te vinden op Zuid-Afrika's toeristische hot-spot.

Omdat het zo ontzettend had geregend in Addo waren de paden, welke hoofdzakelijk onverhard waren, omgetoverd in modderpoelen. De modderpoelen hadden ons autootje vervolgens gedoctoreerd met onevenaarbare modderpatronen waar we maar wat graag afstand van namen. "Car-Wash: 50 Rand" stond op een bord langs de weg in Port Elizabeth. Ik had zo graag een foto gehad van de auto want ze (ons autootje is natuurlijk een lady) was smerig tot aan het topje van de antenne. Een dame hoor je een beetje te verzorgen en 50 rand is momenteel omgerekend zo'n 3,75 Euro hetgeen je toch voor je meissie over moet hebben dacht ik zo. Het was dan ook een volledige behandeling. Je wil niet weten wat er een energie er gestoken werd in het reinigen van ons trouwe beesie. Echt alles werd schoongemaakt tot aan de banden aan toe. Er waren, ongeveer een uur lang, twee jongens met volle toewijding bezig om al het vuil dat wij er in de afgelopen drie weken op hadden verzameld uit te poetsen. En het resultaat was dan ook een showroomwaardige Ford Figo. Ze blonk als nooit te voren. Ik denk zelfs dat ze me ergens een knipoogje gaf als dank. Het was een wasstraat welke je auto schoner krijgt dan je kan bedenken maar je moet er dan wel een uur voor uittrekken. Onze shiny lady pruttelde de hele weg naar Stormsrivier extra lekker en de muziek uit de radio leek vrolijker dan normaal.

Stormsrivier! Klinkt dat niet fantastisch? Als een stad waar je echt wil wonen? Stormsrivier! Ik kan het niet genoeg herhalen. Ik wilde dat er steden bij ons waren die zo heten. Ik zal zeker een tatoeage nemen waar dat op stond. Stormsrivier! Fok! Gewoon heerlijk. En weet je wat nog mooier is? Stormrivier ligt naast Wilderness! Bam! Hier wil je gewoon wonen.

Niet alleen om de naam wil je hier wonen, want Stormsrivier ligt vlak aan de Oceaan waar witte haaien, walvissen en dolfijnen hun thuis vinden. Daarnaast ligt het in Tsitsikamma en dat is een natuurreservaat wat zijn weerga niet kent.

Eerst maar eens logeren dachten we en daarom sliepen we in een hostel in Stormsrivier. Tsitsikamma Backpackers en dat mag bijna geen Backpacker meer genoemd worden. We hadden een prima kamer aan de buitenkant van het hostel. De toko werd gerund door een jong stel en de vibe was mellow.

Sarah schreef eerder al in een blogbericht over dit park, maar Tsitsikamma verdient een beetje extra aandacht. Gewoon... Omdat het kan.

Golven beuken onophoudelijk op de kust. Het zijn geen kleine jongens maar echte golven. Meters hoog en wanneer ze de kust raken dan schieten de golven tientallen meters de lucht in. Wit. Vol zuurstof, stenen en zand met zich meeslepend. De kust is gehavend. Door de onophoudelijke stormvloed aan golven verliest het land langzaam terrein om gedwongen haar lichaam prijs te geven aan de oceaan.

Onze favoriete bezigheid is hiken en dat kan hier geweldig! Er zijn meerdere gemarkeerde paden beschikbaar, maar wij kozen voor het pad langs de kust. Deels een pad, deels gele voetjes afgetekend op rotsen langs de oceaan, welke leidt naar een waterval die uitmondt in de oceaan. We moesten springen van steen naar steen om het pad goed te kunnen volgen. Af en toe leek het alsof we in een botanische tuin terecht waren gekomen waar een select aantal plantensoorten plek had gevonden om te overleven. Enorme sprinkhanen keken ons aan vanaf rotsen langs de kust en zelfs een soort marmot kwam ons gedag zeggen. Een bijna volmaakt plaatje waar we zo van houden.

We merken dat men in Zuid-Afrika paden met extra marge uittekent, waardoor routes van vijf uur door ons met gemak in drie uur af te leggen zijn. We hebben het pad dan ook in recordtempo afgelegd ondanks Sarah's primaire plichtmatige behoefte om alles op foto vast te leggen. En wat een resultaat!