Alles gaat terug naar het begin...

Als de tijd je inhaalt, dagen sneller gaan dan je kunt beseffen, de droom verandert en je ontglipt. Plaats maakt voor nieuwe dromen.

Gedempte, versnipperde gedachten, over een eind met een poort tot een nieuw begin. Dan probeer je jezelf bij te houden, alles uit de schaduwen in het licht. Er is geen slecht, alleen waarheid. Maar welke past nu bij jou? En dan benoem je het, het haalt je in, en alles gaat terug naar het begin.....

Alles nieuw, in een ander licht. Onomkeerbaar veranderd zonder dat je het echt bewust bent ondergaan, tot je bedenkt hoe je opnieuw moet beginnen. Kijkend door nieuwe ogen, die zelfs letterlijk van kleur zijn veranderd. Een diepblauw cirkeltje omringt nu mijn altijd zo donker bruine ogen. Donkerdere huid, lichter haar. Zij die goed kijken zien het grootste verschil... Een nieuw besef van schoonheid, een dieper gevoel van thuis, een verlangen naar geliefden. Is alles nog zoals hiervoor? Kan dat het zijn als ik het niet ben? 
Thuiskomen op de plek waar je opnieuw je thuis creëert.

Verlaten door ambitie, naakt in de wereld waarin je altijd in je mantelpak vol gemaakt zelfvertrouwen stond.
Ik zeg niet dat het slecht is, ik vind het niet eng, het is slechts een nieuwe waarheid.
Wat te doen? Alles gaat terug naar het begin....

Stilte en rust blijven, maar in mijn ademhaling merk ik de gedempte fluisteringen in mijn overpeinzingen. Daar waar magie mij omringt en ik durf te zeggen dat ik geloof. Zal ik in de alles omringende magie blijven geloven, in een nieuwe wereld die door de oude wordt gevormd. Daar waar niets is, ligt alles.

Eindeloos vallen, uit de wolken terug naar de aarde, doch samen hebben we vleugels van herinneringen en geen angst alleen te zijn. Onder een hemel versierd met glimmende edelstenen die ons als een deken omringt. Diep in ons wezen, is een nieuwe vriend ontstaan die we altijd bij ons dragen. Nu zullen we altijd zijn, beter dan tevoren. Dat wat voor en achter ons ligt, is niets vergeleken met wat in ons ligt. 

Voel het pad van iedere dag, welke weg te kiezen? Dat is het leven...

Gedempt gefluister, alles gaat terug naar het begin.....

Voor hen die op ons wachten

Elke dag opnieuw ontwaak ik in de droom die we leven. We genieten ultieme vrijheid en verkennen de wereld. Het grote geheel van dat wat ik altijd al gewild heb is ondertussen al gewoon geworden. 

Ontspannen tot in ieder hoekje van mijn zijn kan ik oprecht zeggen dat ik vrij ben van zorgen, verdriet, verwarring, stress, onzekerheid, onrust of welk gevoel van tekortkoming dan ook. 

Ik besef me dat ik rijker ben dan ik ooit geweest ben. Ook al is mijn bankrekening inmiddels natuurlijk geslonken tot een dieptepunt, is mijn rijkdom gegroeid tot eindeloze hoogtes, waarin hoogtevrees geen betekenis kent. Vrijheid en reizen zijn slechts een weg naar rijkdom, maar deze wordt gevormd door het grootste goed een mens zich ooit rijk mag rekenen; liefde.

De ontspannen liefde tussen Tobias en mij, waarin we alleen maar genieten, samen hangen, elke dag leven voor de dag, morgen zo veel mogelijk open houden voor dat wat het leven ons brengt. De tolerantie, vanzelfsprekendheid en relaxtheid in onze relatie wordt niet beïnvloed door factoren van buitenaf. Onze reacties zijn puur en onverstoord door onbegrip of verwachting. Alles lijkt logisch en te zijn zoals het hoort te zijn. 

Er is niets anders dan "wij", de rest om ons heen vormt slechts het decor van het spel waarin we gezegend zijn op blote voeten te mogen dansen. De zon kust dagelijks de weg waarop we lopen, verwarmt het water waarin we zwemmen en vormt knusheid tegen het raam waarachter we op bed liggen en lachen. We zijn onszelf en daarmee samen een perfect team van twee complete individuen die niets hoeven te zijn of worden.

Mensen om ons heen zorgen voor ons, geven ons wat we op dat moment nodig hebben of helpen ons bij het vinden van het pad dat we voor die dag gekozen hebben. Terwijl we echt met zijn twee zijn, zijn we nooit alleen. 

Onze lieve familie en vrienden die de moeite nemen ons op te zoeken in onze reis. Ze geven ons het gevoel van diepe toewijding, liefde vanuit de ziel. Waarbij ze ons thuis brengen op plekken zo ver van waar ons huis staat. We samen herinneringen maken en opslaan, ons zo in staat stellend een stukje van onze droom met ze te delen en dit tot in het eind der dagen opnieuw met ze te kunnen blijven beleven. Een gedachte, woord, geur, lach, blik, foto, smaak of geluid dat we delen... Geluk is het mooist als je het deelt, daar ben ik van overtuigt. 

Ted, Mieke, Joseph, Gusta, Talitha, Jeff, Kim, Jelle, Feen, Mahres, Kim, Richard, Marina (in volgorde van opzoeken). Iedereen die hen iets voor ons meegaf en daarmee een stukje van zichzelf meestuurde (Mam, Pap, Pim, Mèl, Kiran, Marijn, Edan, Diana, Yves, Enique, Monique, Ezra, Zoë, Wendy). Dank dat jullie ons nog rijker hebben gemaakt dat ik ooit verwacht had te kunnen zijn. En dat we dit geluk met jullie hebben mogen delen en het daarmee onsterfelijk hebben gemaakt.

Alle mensen die via welke media dan ook met ons meegeleefd hebben en ons over hun leven zijn blijven vertellen terwijl we zo verweg waren.

De gedachten die je nooit ziet maar altijd in je hoofd hoort. Ingekleurd en vorm gekregen door hen die je liefhebt. In mijn zoektocht naar dat wat de wereld voor ons in pacht heeft, heb ik juist mijn thuis gevonden. Het leven is veel minder ingewikkeld dan we het voor onszelf maken, durf de diepte in te duiken en kom weer boven met de wetenschap dat je eigen pad daar altijd ligt om opnieuw bewandeld te worden. Alle wegen leiden naar huis, wees niet bang te verdwalen. Durf te geloven en vind de glimmende ogen, lachende gezichten en liefdevolle woorden of tranen van hen die op je hebben gewacht. 

Het kloppend hart van een moeder die vol spanning heeft uitgekeken naar de dag dat haar kindje weer thuis komt, om haar vast te houden alsof ze je nooit meer zal laten gaan. Een trotse vader die ziet dat hij een kind heeft opgevoed dat op eigen benen de wereld bewandelt en in zijn voetsporen treedt. Ware liefde is loslaten en wachten tot ze bij je terug komt. Vertrouwen hebben dat ze terug komt. Want ze zal wederkeren, sterker dan ooit. En als je ervoor open staat zal ze delen, de ogen waar ze door keek zullen een stukje de jouwe worden. Misschien zul je zelfs een fractie opvangen van dat wat ze voelde en zo worden de woorden die je alleen denken kunt misschien toch ooit gesproken. Ze mogen bestaan.

Ik kijk naar de sterren en vraag me af of jij ze ook ziet. De maan verlicht mijn scheve lach van ontroering, omdat ik weet dat je daar bent. Dat ik je snel weer zal zien. Dat ik thuis mag komen.

Dat wat ik vind wil ik geven, mijn kloppend hart of stokkende adem in die momenten die ik je nooit helemaal of allemaal zal kunnen navertellen. De tranen van zoet geluk bij de gedachte aan hoe zeer ik je mis. Ik ben verder weg dan ooit, maar dichterbij dan ik me ooit gevoeld heb. Met het inzicht dat je dromen kunt leven, vorm kunt geven, en ze nog mooier kunt maken dan ze al leken te kunnen zijn. De liefde die ik voel bij de gedachte aan hen die op ons wachten. Thuis is niet langer de plek waar we wonen, thuis is waar mijn hart ligt, de plek waar ik altijd naar zal terugkeren. Daar waar we uiteindelijk zullen zuchten en zeggen "Dit was het mooiste jaar van ons leven. En dit is de fijnste plek waar we geweest zijn.". 

Nog eventjes, twee maandjes hier genieten, en dan..... <3

Melbourne

Na een heerlijke 9 dagen met Ted en Mieke in Sydney en The Blue Mountains, vol heerlijke etentjes, mooie wandelingen, gezellige gesprekken en een afsluitende avond vol moppen tappen, namen we afscheid en gingen vlogen we naar Melbourne. Ted en Mieke vlogen naar Adelaide en zouden via de Great Ocean Road naar Melbourne komen.

In Melbourne aangekomen haalde we onze auto op en zochten we een hotel in het centrum. Daar aangekomen contacten we Joe, onze mattie uit Amerika. Die bleek 5 minuten lopen bij ons hotel vandaan op de Universiteit te verblijven. Hij deed een module internationale handel met Australie en zou een week of twee in Melbourne zijn. Een zeer gelukkige samenloop van omstandigheden!

We liepen meteen zijn kant op en zo ontmoette we onze vriend aan de andere kant van de wereld. We hadden elkaar op de bruiloft nog gezien. Zo zie je elkaar nooit, zo zie je elkaar twee keer in een half jaar, aan twee kanten van de wereld. Suuuuper gaaf natuurlijk!
We gingen eten bij een Italiaans restaurant dat echte Italiaanse ingrediënten uit Italie gebruikte. Een heerlijke pizza met champignons en Italiaanse truffelolie en mozzarella tot gevolg. Mjammie! Best pizza EVAH!

Melbourne is een grote stad, met veel wijken. Elke wijk heeft zijn eigen charme en sfeer. Er zijn overal veel eetgelegenheden en hippe bars, heel inspirerend hoe ze dat daar doen. Met behang en inrichting kun je veel sfeer scheppen en het lijkt alsof ze dat daar hebben uitgevonden.
Mijn favoriet is denk ik het alternatieve Brunswick (waar we een markt van kunstenaars die hun eigen maaksels verkochten bezochten, en goed vegetarisch/organic eten vonden), gevolg door het hippe Prahan/South Yarrah.
De prijzen van het eten zijn zeer goed te doen, en een kleine auto met hotels is goedkoper dan een camper met campground fees, dus we konden heerlijk genieten van het nieuwe leven vol buiten de deur eten en drinken.
We hebben op het dak van hoge gebouwen gechilled, hebben elke dag weer iets anders heerlijks gegeten en hebben Joe veel gezien.
Elke keer weer moesten we onszelf bedwingen niet terug te gaan naar een geweldig restaurant, waar we zeker vaker wilden eten. Daardoor zouden we misschien andere geweldige plekjes missen. Onze favoriete waren toch een Indonees, een Indiaas restaurant (dat er niet uit zag maar verrukkelijk eten maakte) en een Vietnamees waar Tobias forel op een wel hele aparte manier voorgeschoteld kreeg.
Elke dag happy hour, waar je dan tussen 16 en 19 uur voor 5 dollar een biertje of ginnic oid kon nuttigen, hik! En dan bij 24 graden gaat de terras-heater aan, ja das daar ook KOUD man! Haha.
We zijn ook nog naar een club geweest, Club Revolver Upstairs. Ik had de DJ die het organiseert gemaild om kaartjes te regelen en die heeft ons op de gastenlijst gezet. Deze club had de hele dansvloer gevuld met oude bankstellen! Echt een chill club! Super leuk om te zien en mee te maken. Eerst Thais eten in de club en dan bouwen ze het om naar een dansvloer en bar. Zou ook wel zo’n club in Nederland willen fixen, huiskamersfeer club, heerlijk hangen met je maten... Top!

We zijn twee weken in Melbourne geweest. Het werd steeds warmer en warmer.
Tot de temperatuur zijn hoogtepunt bereikte met zo’n 45 graden. Mja op de radio dan, in het echt was het heter natuurlijk. In de auto stond zelfs een keer op dat thermometertje dat het 50 graden was! Uiteraard had de auto toen wel al even in de zon gestaan. Toen we gingen rijden zakte de temperatuur langzaam terug naar een schamele 48 graden. Airco VOL aan, maar zweten als een otter natuurlijk.
De dagen dat het het heetst was hebben we vooral op het strand gelegen, elke keer maar weer terug de zee induikend om de hitte een beetje te bedwingen. De zee is vrij koud, dus je ligt erin tot je het koud hebt, kippenvel, dan loop je de zee uit, BAM 45 graden op je ass....
We waren zwart! Oh we zijn ons leven nog nooit zo bruin geweest!

Ted en Mieke zochten ons nog op in Melbourne en we zijn samen naar de open dag van het Australian Open tennistoernooi geweest dat de weken erop zou gaan plaatsvinden.
Samen op de tribune een Nederlandse speler hard aanmoedigen, die helaas toch zou verliezen...
Hoe dan ook zou dat de sfeer niet drukken en hebben we ontzettend veel lol gehad samen. Lachen, gieren, brullen, LETTERLIJK hahaha.
Lopen door Melbourne, waar overal piano’s staan, waar je op mag spelen. Kindjes zien spelen, eentje zooo mooi! Die had meer publiek dan de straatmuzikanten...

De week erop zijn we met Joe nog naar een dag Australian Open gegaan. Hij had via school kaarten gekregen en voor ons twee kaartjes van medestudenten overgekocht.
Wegbrandend op de tribune hebben we nog een Nederlander verslagen zien worden, maar wederom heeft het de pret niet weten te drukken.
De hitte heeft later in het toernooi nog zijn tegenslag op spelers gehad, die gingen knock out of konden niet doorspelen vanwege de hitte. Tja op zo’n baan vol in de zon en uit de wind is het ook echt niet te harden kan ik je verzekeren. Je kunt bijna naar je huid kijken terwijl hij als een varkentje in de oven van kleur verandert. Rood wel te verstaan.... Evenals je wangen... En het zweet dat maar blijft klotsen. Zo belachelijk heet! Die factor vijftig constant in de aanslag!
Alleen op die hoofdbaan binnenin het stadion is het wel te doen, maar dat is slechts 1 van de ruim 30 banen!

We besloten de hitte van de stad te ontvluchten. Ted en Mieke hadden dat super goed gepland door naar Tasmanie te gaan, waar het altijd 10 graden koeler is. Weer afscheid, beetje emo, want het zou wederom een half jaar duren voor we ze zouden zien. Maar gevuld met een warm en fijn gevoel.
Wij besloten naar Wilsons Promorotory te rijden, zo’n 2,5 uur ten oosten van Melbourne.
Hier was het slechts 42 graden en vonden we een prachtig strand genaamd Squeeky Beach. Squeeky omdat het quartz zand een squeekend geluid maakt als je erop loopt.
Omringt door prachtige bergen, in een helder blauwe zee zonder kwallen maar vol heftige golven, vonden wij ons heil.
Dit is zonder twijfel een van mijn geweldigste zee ervaringen ooit! Ik verveel me al snel aan een strand. Ik moet snorkelen, kletsen en lezen of iets DOEN. Maar in de hitte lezen is een gebed zonder einde van heen en weer rennen naar het water om weer af te koelen, waarbij het uitlezen van een hoofdstuk vaak niet in een keer lukt (hoe spannend het hoofdstuk ook is).
Hier op Squeeky Beach echter waren er golven, en wat voor golven!!! RUIGE, moddervette, harde, hoge golven. Die je optillen en met geweld een stuk meesleuren om je vervolgens snoeihard weer in de zee te laten kletteren en in de onderstroom verzwelgen. De zee vond het ook leuk mijn bikini iedere keer van mijn lichaam te rukken of te vullen met zand. Een worsteling met natuurlijk geweld dus, golf na golf na golf.
We speelden uren in de zee, iedere keer opspringend bij een golf en als een surfboard op de golf liggend naar voren te drijven om vervolgens met vijf koprollen, geschaafde knieën van het zand en een hap zout water weer hard lachend naar de oppervlakte te komen. Schreeuwend “Aaaargh, DAAAAAR, komt er weer één!!!”.
Net zo lang tot we het koud hadden en even ons handdoekje weer opzochten. Waar we het binnen 5 minuten weer bloedheet op hadden natuurlijk.

De laatste week hebben we via Airbnb een kamer gehuurd in Prahan, een leuke wijk van Melbourne. Bij een hyperactieve doch vriendelijke dame thuis hadden we een mooie kamer en eigen badkamer. Toch is een hotel fijner vinden wij, want dan deel je niets en hou je dus ook geen rekening met de dame des huizes. Wel konden we hier lekker koken. Waarom ga je in hemelsnaam koken in Melbourne, hoor ik je denken?! Nou ze hebben de Queen Victoria Market! En dat is toch wel zoiets leuks! Ik zag mezelf al helemaal in Melbourne wonen (en dat is de eerste keer dat ik in Australie het gevoel had dat ik het ergens voor langere tijd zou kunnen uithouden, niet dat ik dat ook echt ambieer (NEE TALI, IK ZWEER HET), maar als ik dan ergens op het vaste land van Australie MOET wonen, dan zou het Melbourne zijn...).  Ik zag mezelf namelijk al helemaal mijn boodschappen op de Queen Victoria Market doen. Ze hebben er alles, verdeeld over een aantal onderdelen van de markt. Een gekoelde afdeling met vlees en vis. Ik ben vegetariër en walg ervan, maar zelfs ik kon zien hoe prachtig het vlees en de vis eruit zagen en hoe mooi het tentoongesteld lag, in keurige porties en bijna glimmend en blinkend. Daarnaast had je een gedeelte met winkeltjes die in het gebouw vast zaten, kraampjes die met het gebouw van de markt meegebouwd waren zeg maar. De heerlijkste kazen, broodjes, vers geperste sapjes, olijven, smeerseltjes voor op brood, koffie (Melbourne is een lekkere koffie stad!), wijnen, en alles dat mijn bourgondische hart maar kan wensen lag hier uitgestald. Ooooh ik had alles wel liggen leeg kopen en weken op een kleed willen gaan liggen in het park om zo langzaam alles stukje bij beetje te verorberen met mijn vrienden en familie. Wat een rijkdom!
Sinds de reis lust ik alle kazen en wijnen, ik heb mijn smaak vrijwel geperfectioneerd zeg maar. De enige overgebleven uitdagingen zijn zuurkool, kappertjes en selderij. Maar je hoeft niet ALLES lekker te vinden toch?
We kochten wat heerlijke broodjes en koffie (en de dagen erop andere broodjes (zoals bureks, de Kroatische broodjes die we tijdens onze vakantie in Kroatië veel aten) en verse sapjes) en liepen de markt uit waar iemand met een klarinet (en keyboard op een andere dag) geweldige muziek maakte en je in de zon aan een tafeltje kon zitten en eten, drinken en genieten. Daarna naar het andere stuk vol groenten en fruit, noten en zaden, uitstalt waardoor ik “opper-vegetariër” door het paradijs liep. Heet als het was iedere dag weer de lekkerste komkommers uit het vuistje etend. Lychies kopen en ander fruit, dat we aten terwijl we Melbourne verkenden. Wijntje doen en dan je verse framboosjes op tafel zetten weet je wel? Maar vooral die ontzettend gruwelijke paddenstoelenkraam, waar we 6 verschillende dozen paddenstoelen kochten en gingen kokkerellen. Al een week zagen we ernaar uit dat we een keuken zouden hebben, zodat we los konden op de markt en in de keuken! Tobias maakte een fantastische soep met witte wijn, verse tijm, crème en een mega berg paddenstoelen. Het kon zo in een 5 sterren restaurant waar de chef zou zich dan af zou vragen hoe deze jongen hem zo had weten af te troeven met dit meesterwerk. Wat was dat smullen!!!! Ik maakte slechts wat bruschetta's van vers brood van de markt met verse paddenstoelen, tomaat en heerlijk geurende verse basilicum erbij en daarna konden we niet meer. De pasta met de andere helft van de buit was dus voor de volgende dag J.

De mensen in Australie noemen Melbourne dus geen Melbourne, men zegt MELBUN. Wij werden hierop gewezen door een SCHOT!!! For crying out loud! Hij vertelde ons dat hij het grappig vond hoe we Melbourne helemaal uitspraken! De R enzo... Een Schot! We hebben veel Schotten ontmoet tijdens de reis en als er een volk bestaat dat de R het duidelijkst uitspreekt of uitdraagt, dan zijn zij het wel! Ik hou d’r van haha. Daarna trouw Melbun gezegd natuurlijk... Tja. Als het zo heet....
Het accent van de Australiers is in Melbourne wel heel erg! YEAHHHHHHHHHHH zeggen ze in plaats van Yes, en heel plat en uitgerekt. Blablablabla yeaaaaah, blablabla yeaaaah, no worries! Heb me bescheurd... Wat een volkje. Gelukkig kleden ze zich veel beter dan in Brisbane en waren ze daardoor toch zeker sophisticated te noemen.

De laatste avond met Joe was ook koning. Toen hij zijn module had afgerond en met een prachtige nieuwe overwinning vanuit de hitte terug naar zijn meissie Jamie in ijskoud New York mocht. We zeiden onze goede vriend na een avond goed stappen in Melbourne gedag voor onbepaalde tijd, zoals je dat altijd doet met je vrienden van over de oceanen, nooit wetende wanneer en waar je elkaar weer zult treffen. Gelukkig is de wereld klein en onze liefde voor elkaar groot, dus zal tijd de kloof nooit vergroten maar eerder vernauwen bij het weerzien, zoals we uit ervaring met Kate kunnen zeggen. Bijzonder hoe je je dan als familie kunt voelen als je weer bij elkaar bent en elkaar zo goed lijkt te kennen, ondanks dat je elkaar relatief gezien zo weinig in dit leven ziet.

We hebben genoten in Melbourne. We voelden ons voor het eerst een beetje thuis in Australie. Ondanks de hitte dan... ;) Dat zijn wij natuurlijk helemaal niet gewend.
We voelden ons ook thuis in Sydney,maar dat kwam door ons thuis bij Ted en Mieke, wat een heerlijke periode was, wellicht zelfs de fijnste uit heel Australie. Maar in het land an sich, was Melbourne de fijnste plek. Zo veel meer ons ding dan Sydney, Perth of welke andere plek op dit immens grote eiland dat zich bijna een continent mag noemen.
Toch hadden we heel veel zin in de volgende stap, Tasmanie. Dus leverde we onze auto weer in, en gingen we opnieuw met ingepakte tas naar het vliegveld, een nieuw avontuur tegemoet...

Eindelijk weer een post

Het is lang geleden. Heel lang geleden dat ik heb geblogd.

Mijn laatste verhaal is denk ik Townsville geweest, meer dan een maand geleden.

We zijn nu meer dan een half jaar onderweg en het reizen is nu ook echt reizen geworden.

Laat ik beginnen te zeggen dat ik me uitermate relaxt voel, sterker nog, ik ben rustiger dan ik me kan heugen ooit geweest te zijn. Als je gaat reizen verwacht je van alles. Zo had ik vooraf het idee dat ik door allerlei fases heen zou gaan, diep zou gaan, mezelf zou tegenkomen, heimwee zou hebben, naar thuis zou snakken, veel zou schrijven en me zou vervelen op bepaalde momenten. Dat vervelen zou dan weer een mogelijkheid bieden tot meer schrijven en dat was iets dat ik graag op de reis zou willen doen.

We zijn nu een ruim een half jaar weg, en ik heb denk ik de meeste emoties al wel eens doorleefd. Ik kan je zeggen dat ik deze heel erg anders heb gevoeld en beleefd dat ik ze op voorhand verwacht had te gaan ervaren. Eigenlijk was het hele eerste stuk van de reis een euforie. Met de dieptepunten van wat we in Madagaskar hebben gezien en beleefd uiteraard in ogenschouw nemend, maar daar hebben we jullie destijds uitvoerig en trouw over verteld.

Zuid Afrika dat zo’n ontzettend heerlijk en prachtig land was, waar we elk moment genoten en altijd bezig waren, jullie zo veel mogelijk probeerde te vertellen over de kostbare ervaringen die we opdeden en daarmee heel erg hebben geleefd in een observerende maar ook belevende situatie, waarin we altijd die brug naar thuis hebben geslagen. Dan wel in een vergelijking in ons hoofd, dan wel in een verhaal op ons blog.

Toen kwamen we in West Australie aan. We hebben jullie verteld over de prijzen, over het land vol parels maar ook heel veel niets. En toen die grote oversteek naar het oosten. Tijdens die grote oversteek begon er iets in mij te bedaren. Er kwam een bepaald soort rust over me heen die tijdens de lange rijdagen mijn mentale onrust wat bedaarde. Ik kon er nog niet helemaal de vinger opleggen, maar hoopte vurig dat dit de eerste echte stappen zouden zijn naar die rust die ik zo graag wilde vinden op de reis. Eentje die je niet kunt afdwingen, maar die je overkomt. Misschien was het gewoon dat de dagen ook werkelijk met NIETS gevuld waren en Tobias voornamelijk het rijwerk voor zijn rekening nam, dat ik zo in contact kwam met dit gevoel. Het is dus niet te verwarren met verveling, het is juist de vrede met het niets. Maar er leefde tegerlijktijd ook een groot verlangen naar actie en vermaak.

Aangekomen aan de oostkust vonden we ons vermaak. De dingen waar je op richt en die je wil doen liggen relatief gezien veel dichterbij elkaar en de dagelijkse afstanden die we aflegden werden gehalveerd of waren zelfs maar een fractie van de afstanden die we in het westen aflegden.

Wat we echter vonden aan de oostkust waren vooral stranden. Laat ik wel wezen, het waren bijzonder mooie en relaxte stranden, maar wel elke keer weer stranden. We vonden vermaak in mensen die we ontmoeten, gesprekken die we voerden, maar echt zwemmen aan de mooie stranden was er niet bij door de vele kwallen die zich in het noord oosten van Australie in het zeewater begeven. Dit had tot gevolg dat we op de mooiste plekjes zaten, idyllisch en puur, maar ons nu toch echt begonnen te vervelen. En waar ik achter kwam was dat ik daardoor juist inspiratieloos was jullie te schrijven op ons blog. Mijn blog over Airly Beach (de bestemming na Townsville) tot aan Brisbane kreeg daardoor een vorm waarin het leek alsof ik een opsomming aan het geven was van dat wat we op een dag deden en zagen, maar er sprak geen beleving meer uit mijn woorden, ik zei wel wat we deden maar vertelde niet echt meer over onze reis. En dat is niet wat ik jullie wil geven. En ook niet wat ik wil teruglezen als ik later ons blog teruglees. Tobias had ook geen zin deze dagen te beschrijven, en toen volgde de lange stilte....

Ik vond het nog wel leuk korte posts op Facebook te doen, want dan deel je enkele zinnen en kun je toch een hoop zeggen met weinig woorden. Maar ik heb, geloof het of niet, niet de behoefte met veel woorden weinig aan jullie te beschrijven...

En toen kwam Noosa. En Noosa is een prachtige plek, aan het strand, waar we met onze tent een uitzicht hadden waar ik in Nederland achter mijn bureau alleen van kan dromen. Helder blauwe zee, palmbomen, wit strand, en heel veel rust en niets te doen. Maar meer dan ooit verveelde ik me, ik zat onder de muggenbulten en werd er zo weemoedig van dat ik me op deze prachtige plek een beetje depressief ging voelen. Het gebrek aan internet ontnam me de mogelijkheid op contact met thuis en Tobias en ik lagen de hele dag op ons kleedje in de zon/schaduw een boekje te lezen.

Nou wat verschrikkelijk voor je hoor ik jullie denken. Ik besef me dat dat heel raar klinkt allemaal, maar dit was mijn dieptepunt in de reis! Ik voelde me dood ongelukkig in het paradijs.
Die avond belde pappa en mamma, en op het moment dat we ophingen barstte ik in tranen uit. Ik zie Tobias me nog beteuterd aankijken. Ik had zo verschrikkelijk veel heimwee.
Van tevoren had ik verwacht dat heimwee een sterk gevoel van “naar huis willen” zou zijn. Maar dat is het niet. Het was zeker niet zo dat ik naar huis wilde. Wat het meer was, was dat ik tijdense het krabben aan een van de vele bulten op mijn kneiters bruine lichaam bij elke gedachte aan een geliefde thuis bijna in huilen uitbarstte. Daar zat ik dan, op het strand, in de zon, heerlijke temperatuur, met een biertje en een boekje. Maar het voelde als een biertje en een boekje “want wat moet ik anders?!”. Ik voelde me zo opgesloten in het paradijs, en had zo veel behoefte aan een berg die ik kon beklimmen of een rondje langs de gracht in koud Amersfoort. En hoe meer ik eraan dacht, hoe verdrietiger ik me voelde. Hoe verdrietiger ik me voelde, hoe meer ik mezelf verbood me zo te voelen in het paradijs. Nog maar een biertje dan... Want tja, wat moeten we anders?!

Tobias verveelde zich ook stierlijk en het is wel heel fijn om dat samen het paradijs af te kunnen zeiken. Sterker nog, puur het afzeiken van het paradijs is een hele plezante bezigheid. Het is hetzelfde als aan thuis denken, maar dan denk je niet aan thuis en word je niet verdrietig.

Toen ik weer internet had postte ik een paar regels op Facebook over mijn heimwee en de reacties waren heel fijn. Een paar lieve woorden en toch een bepaalde vorm van begrip deed me goed, ondanks dat deze situatie behoorlijk onbegrijpelijk te noemen is. Ik wed dat er veel dagen komen dat ik suuuuper graag naar Noosa zou willen in ruil van de dag in mijn Amersfoort die ik op dat moment beleef. Als je je zo voelt, althans als IK me zo voel, kan ik geen blog schrijven. Het is als een writersblock in zijn puurste manifestatie. Wel postte ik de foto’s van het paradijs, waar de meesten jaloers op reageerden, terecht overigens, maar van mij mochten ze het hebben! Voor een paar dagen dan haha.

Het komt ook door het kamperen. Wat is dat toch verschrikkelijk. Ik vergeet vaak dat kamperen gewoon echt niet mijn ding is. Hoe heb ik het in mijn hoofd gehaald om 38 dagen te gaan kamperen?! GATVERREDAMME, alweer met je pannetjes naar de wasbak die meer dan 5 minuten lopen leek, om ze daar schoon te maken en weer helemaal terug naar je tent. ’s Nachts je tent uitmoeten om te plassen. Man ik moest standaard als we gingen slapen plassen uit angst dat ik zou moeten plassen die nacht! Wat vervolgens alsnog elke avond weer het geval was (ook door al die biertjes natuurlijk). Omkleden, je kleren in en uit je tas, slippers aan en uit, een tering zooi en maar zoeken naar je spullen. Niet kunnen douchen zonder slippers vanuit hygiene overwegingen. Veel te warme nachten, of te koud. Muggen, beesten, goddamn midgies....

En toen kwamen de stops in een paar kleine plaatsjes genaamd TinCanBay, Rainbow Beach en Hervey Bay. Daar hadden we wat te doen, dus daar hadden we wel weer lol. Dolfijnen, een mooie wandeling en uitzicht en in Hervey Bay hebben we super gezellig met Holly en Cameron gechilled en ons kostelijk vermaakt. Maar nog steeds sluimerde dat gevoel van “Australie valt tegen” als je ’s avonds in je tent klimt. Een gevoel dat ik mezelf eigenlijk niet wilde toestaan. Want ik wil mijn hele leven al naar Australie, het staat zolang ik me kan heugen op mijn nummer 1 in mijn bucket list! En ik had al zulke fantastische momenten gehad in Australie, die kon ik toch niet laten overschaduwen door de dagen van sleur, verveling en heimwee?! Tobias had minder moeite met het benoemen van de teleurstelling. Ik kon en wilde geen overal oordeel over Australie geven voordat de reis door dit inmens grote land zou zijn afgerond, want het kon toch niet zo zijn dat mijn bucket list nummer 1 zou TEGENVALLEN!?!!

Geen woord dus uit Saartje, geen blog posts, af en toe een korte Facebook post maar vooral heel veel stilte.

En toen kwamen we in Brisbane. Brisbane was wel echt een beleving, en ik zal deze stad in een aparte blogpost eer aan doen. Maar dat was zo’n heerlijke afwisseling, dat we geen tijd verdeden aan het schrijven, we waren de hort op! We sliepen eindelijk weer in een bed voor een paar dagen! Wat een verademing, wat hadden we dat nodig!

Holly en Cameron hebben in Brisbane gewoond en kennen de weg, we gingen met ze naar een club en uit. Het uitgaansvolk daar... De vrouwen dragen “kledingstukken” waar hun tieten bijna volledig uithangen (als een soort brutells over de tepels) en tegelijktijd zulke korte strakke broekjes of rokjes dat je hun billen ook kunt zien! For real, hier werd niets aan de fantasie overgelaten. Hakken hoger dan waar de travo’s in Nederland op de gaypride op lopen en daar dan een hele nacht mee op pad gaan.

Als je dan een stelletje ziet kussen en hij gaat met zijn hand over haar billen, dan word je er ongemakkelijk van omdat het meteen een halve porno film is waar je naar kijkt! Terwijl als ze gewoon iets aan had gehad er helemaal niets aan de hand was geweest... De danseressen in de club die in een soort bikini pakje in een kooi stonden te dansen waren netter gekleed dan de gemiddelde vrouwelijke bezoeker!

Bovendien dansten zij ook stijlvoller!! Ongelooflijk!

De uitdrukking “underdressed” klinkt onwijs haaks op hoe ik me voelde in mijn nette spijkerrokje, shirtje en Nike’s. Ik was zowat een kerel te noemen tussen al dit oestrogenisch geweld om me heen haha.

Bier was 10 dollar terwijl een gin tonic 8,50 was! Toen ik daar achter kwam stopte ik gelijk met bier drinken, wat een onzin!

Maar wel een belevenis, Tobias en ik keken onze ogen uit! Wat een volk! In Nederland heb je daar “speciale” feesten voor!

De dames in Australie houden wel van korte strakke uitgaans kostuumpjes, maar nu  ik heel Australie gezien heb moet ik er wel bij zeggen dat dit echt typische Brisbane klederdracht was en dat men het ook het trailertrash noemt van Oz.

Tja als je de hele dag in je bikini op het strand ligt en je gaat ’s avonds uit, wat trek je dan nog aan om je sexyer te voelen dan je die dag al was, bedachten Tobias en ik maar....

Toen we Brisbane uitreden zijn we naar een autoschadeherstel bedrijf gegaan. Om eens te kijken wat het maken van zo’n deuk kost die ik gemaakt had door de deur bij de wind in te leveren.

De man keek, schreef, keek nog wat en zei toen 790 dollar. SAY WHAT!?! GAST!!!!!

Hij zou het opnieuw moeten spuiten bla bla bla. Nee, we wilden weten wat UITDEUKEN kost. Maar nee dat kon niet zonder opnieuw spuiten.

Met een steen in mijn maag, keerde de weemoed die ik voor Brisbane had gevoeld opeens weer terug en vertrokken we naar het zuiden. Ik kon wel janken, wat een tegenvaller. Hoe was het mogelijk?! 790 dollar! 500 euro ofzo! Nou Wicked zou ons zeker naaien als ze konden, als ik een struisvogel was geweest had ik mijn kop indefiniate in het zand willen steken!

Laat ik dit gevoel weer even wegstoppen en opnieuw beginnen met het vertrek uit Brisbane. We zouden wel zien wat er ging gebeuren en voelden ons net weer lekker dus besloten ons niet druk te maken tot de rekening zich zou aandienen en onze reisverzekering het vervolgens ook nog eens zou afwijzen.... Toch een beetje kop in het zand dus.

Opnieuw

Na in Brisbane lekker uit te hebben gegeten, te zijn gaan stappen, in een bed geslapen te hebben en onze ogen uit te hebben gekeken, waren we weer helemaal opgeladen voor de volgende stop.

Springbrook.

En dit was niet de minste. We gingen de bergen in. En niet zomaar bergen. Wat was dit mooi. Natuur om je hart bij op te halen. Koelte om in bij te komen, want de afgelopen maand was HEET geweest. De 24 graden op de berg was meer dan aangenaam te noemen.  Uitzichtpunten die de vallei, bergen en alles er tussenin tot aan de zee 100km verderop aan ons tentoon stelden. Bomen van duizenden jaren uit, planten en bloemen die we nog nooit gezien hadden, watervallen en rotsen waar we tussendoor en omheen wandelden, terwijl  we maar bleven verzuchten dat dit toch wel een van de mooiste plekjes was die we in Australie gezien hadden.

Konden we hier maar langer blijven... Maar het was bijna Kerst en we hadden een cabin in Bayron Bay geboekt om onze Kerst door te brengen, dus we moesten door.

Zo gezegd zo gedaan.

Normaal heb ik een hekel aan Kerst. Misschien is het niet zo zeer Kerst, maar wel het moeten van dingen. De verwachting die ermee gepaard gaat. Het gevoel van verplichte gezelligheid, vrije dagen die eigenlijk al voor de komende jaren voor je worden ingepland en waar je je altijd aan dient te conformeren, omdat je anders mensen kwetst. Ik kwam erachter dat dit klinkklare onzin is. Het is juist fijn dat je elk jaar die dagen met elkaar MAG doorbrengen. En dat het daarbij koud is en je lekker samen binnen bij een haardje kan zitten.
Nu waren we aan de andere kant van de wereld, in ruim 30 graden, zonder familie en verwachtingen. Zonder ingeplande gezelligheid, en we snakten naar onze families en hun avondjes bij het haardvuur. Begrijp me niet verkeerd, wij hebben een heerlijke kerst gehad. Maar als je een jaar weg bent en je mist je familie, dan wordt Kerst opeens een moment waarop dat gevoel erg versterkt wordt.

We hadden dan ook besloten onszelf te trakteren op een nacht in een klein huisje op de camping met een keukentje en een bed, zodat wij ook ons eigen Kerstfeest konden vieren. Aangekomen bij de camping bleek dat ik voor februari geboekt had?! Pardon?! Heeeeeeel vaag. Dus we moesten ff 170 dollar extra aftikken voor 2 nachten (naast de reeds 190 voldane dollartjes...). KACHING! Dat deed pijn. Maar Tobias gaf geen kick en betaalde de dame. Ik voelde me schuldig en dom joh. Maar hij was een heer en deze nieuwe tegenslag (die vrij snel na de 790 dollar indicatie tegenslag kwam) was dan ook snel verwerkt. Wij gingen genieten, en het paste binnen het budget, want we hadden heel goed gespaard en een buffer opgebouwd.

We zwommen en dronken en aten en kletsten, we wandelden en genoten en genoten en genoten. Al met al een heerlijke Kerst, met voortreffelijk voedsel en bubbels, een zoet temperatuurtje en zeer weinig kledij voor de tijd van het jaar. Bellen met het thuisfront en zoete tranen en woorden van liefde. In essentie van de Kerstgedachte en daarmee een van de beste Kerstmissen ooit, want voor mij zal Kerst nooit meer hetzelfde zijn. Ik zal met liefde en plezier uitkijken naar de geplande gezelligheid en nu in plaats van alleen op de avond zelf, ook in de aanloop en verwachting er naartoe al genieten! Is het al bijna Kerst?!

Bijna zouden we Ted en Mieke zien, ze zouden 31 december aankomen in Sydney en we waren echt op weg naar hen. Zo voelde het al een tijdje, het vooruitzicht was heerlijk en alles kwam nu wel heel dichtbij. Een soort Kerst cadeau. Het is Tobias zijn vader, maar voor mij voelde het net zo hard alsof thuis bij ons kwam. Toop zei steeds vaker “over zoveel nachtjes is pappa er”, en hij zegt nooit “pappa”. Reizen maakt jong, je gaat verder terug naar je essentie. De relatie met je ouders speelt meer in je op, de waarde die ze voor je hebben is altijd al zeer tastbaar, maar de behoeftes die ik ervoer waren toch zeker kinderlijk te noemen. Als het liggen met mijn hoofd in mijn moeders schoot terwijl ze over mijn haar aait als voorbeeld hiervan. Zoals gebeurde toen ik nog heel klein en dan moe was. Niet dat ik met mijn hoofd op Teds schoot wilde gaan liggen ofzo (lol), maar het hebben van Ted en Mieke als een soort vader en moeder die bij ons waren was toch wel een intens fijn vooruitzicht. En dat is ook helemaal uitgekomen kan ik je zeggen, het was nog leuker dan ik me had durven indenken op voorhand. Maar dat straks.

Na Bayron Bay hadden we met Holly en Cameron afgesproken in Nimbin, een hippie dorp zo’n 80 km landinwaards. Wat we hier aantroffen was niet zo zeer een “waar ben ik?!”, maar wel een “wanneer ben ik?!”. Echt een belevenis. Dit dorp is een dorp vol ouwe hippies. Die gasten waren geen hippie, nee die zijn altijd al hippie geweest en doen daar geen millimeter afstand van. Ouwe rotten in flowerpower kledij en overal hippieuitingen. We kwamen op een camping die er zo verrot en oud uitzag dat we ons afvroegen of we hier wel moesten gaan verblijven. Uiteraard hebben we dat wel gedaan. Een grote palenkiet was het, maar dan in de vorm van een camping. De palenkiet is de palenhut die we achterin de tuin van onze ouders hebben. Een huisje op palen met bedden erin waar Richard en ik met onze neefjes en vrienden menig avondje hebben doorgebracht en alles konden doen wat we maar wilden. De palenkiet was dan ook na onze jeugd compleet uitgeleefd en is inmiddels ook helemaal ingestort. Pap heeft hem afgelopen jaar afgebroken voor hij om zou vallen.

Nou, dit illustreert denk ik wel een beetje hoe die camping erbij stond.

Een camping uit de jaren 60 waar daarna nooit meer iets aan gedaan is en waar alleen maar mensen die de hippie uit willen hangen verblijven. Priceless.

Een van mijn hoogtepunten in Australie. Er was een grote groep gasten die allemaal op de een of andere manier aan elkaar gerelateerd waren via familiebanden, die zonder kinderen en vrouwen een weekje weg waren. Veel dronken en smoketen en ’s avonds als de stoere mannen die ze waren zaten mee te swingen op de allerfoutste 70s muziek die je je maar kunt indenken. We hebben ons bescheurd!

Er was een drum avond in het dorp en alle hippies hadden hun trommels en jambees erbij gepakt en stonden te drummen op de straat, terwijl de veel te oude hippies (maar ook toeristen) op straat stonden te dansen. Het was een hypnotiserend gezicht, een tafreel dat ik nooit zal vergeten. Waar jong en oud los van de wereld, weg van de wet en wetstoezieners, deden wat ze wilden en in hun eigen wereld en staat verkeerden. Zoals ik al zei, we waren niet “ergens”, we waren “ooit”.

Na Nimbin namen we afscheid van onze nieuwe vrienden Cameron en Holly, met de uitgesproke hoop elkaar in Azie weer te treffen en vervolgenden we onze reis nu dan echt naar Sydney.

De camper, nou ja camper, de Micra met tent zou worden ingeleverd. En het was ongelooflijk spannend zoals je zult begrijpen.

Die ochtend bij Wicked... We hebben de auto zoooooo schoon laten maken! ZO blinkend en stralend (kostte ons ook 33 dollar ofzo). Dat hebben ze nog nooit meegemaakt. Een allerrelaxte dude uit Schotland geloof ik hielp mij met de auto. Ik parkeerde hem en hij kwam meteen naar me toe. Mijn hart bonkte in mijn keel. Hij zei dat hij de auto moest checken en begon met de check, een tweede dude kwam erbij. Toen ze richting de deuk liepen zei ik met de grootste en stralendste lach die ik in me had “I bet you have never gotten a car returned to you THIS clean!!!!”. Zijn hand ging naar de gedeukte deur (de deuk viel alleen maar meer op door de schone auto), hij keek mij aan (evenals zijn collega), en terwijl hij de deur van de auto opende zeiden ze tegen mij “Would you like a job? Come work with us!”. Ik lachte nog wat en hij checkte de binnenkant van de auto. Terwijl hij de deur wilde sluiten zei ik, “I’ll take that as a YES, and No I wouldn’t like a job, I like being unemployed...”.

De deur sloot, ze liepen lachend met me naar binnen en printte een bewijs uit dat ik de volledige borg terug zou krijgen. De lach die ik toen had vult nu weer mijn gezicht. Tobias stond inmiddels zenuwachtig naast me en wilde daar zo snel mogelijk weg haha. Zo gezegd zo gedaan, en weg waren we. Met een high five onder voorbehoud, die zich uiteindelijk heeft uitbetaald. Heerlijk!

Hier stopt op dit moment even mijn verhaal, want ik zit al uren te typen en we gaan eten.

Ik kan hierna ook heerlijk verder met de volgende fase van onze reis. Het kamperen is afgesloten. Ted en Mieke zouden de volgende ochtend arriveren en we reden met onze nieuwe (schadevrije) huurauto naar het appartement in Bondi Beach dat Mieke had geregeld. Wat het mooiste appartement ooit zou blijken te zijn. Met een heerlijk bed met echte kussens. Met nieuwe dagen in Australie, met nieuwe gevoelens, een nieuwe ervaring, waarin we intens zouden genieten. En Tobias jullie al over verteld heeft. Weken die Australie weer in een ander licht zette en mijn bucket list nummer 1, alsmede mijn verwachtingen van dit land, zouden herkleuren. Bijkleuren. Verfrissen. Melbourne (waar ik zooooo van ben gaan houden) waar ik over mag vertellen en dan Tasmanie, de parel aan het eind, waar ik een stukje van mijn hart heb achtergelaten en ik de werkelijke rust waar ik zooooo naar hunkerde nu toch ECHT zou gaan vinden. Inspiratie tot bloggen in overvloed, ik ben er weer, en jullie zullen me horen en lezen... Sorry dat ik jullie verwaarloosd heb, maar nu begrijpen jullie wellicht waarom en vergeven jullie me, letters genoeg, toch? Daarom! One love!

De vleermuizen vallen van 't dak

Het kampeerleven hebben we achter ons gelaten. Dagelijks checken we de aanbiedingen van hotels op internet en slapen dan in een lekker bedje. 's Ochtends gaan we vaan naar de Victoria Market. Scoren daar een kop koffie en een broodje en luisteren naar de straatartiesten die op het terras hun kunsten ten gehore brengen. Elke dag eten we een komkommer. Uit het knuisje. Het is hier namelijk zo warm dat we de hele dag door water drinken. Een komkommer werkt perfect tegen de dorst. De temperaturen zijn zo hoog opgelopen dat vleermuizen dood uit de boom komen zetten. Letterlijk! Ezra stuurde me een filmpje hierover. Het filmpje is van 5 januari en toen was het nog koeler dan vandaag (45 graden). Kun je nagaan!

Je kunt je voorstellen dat we dus regelmatig afkoelen in de zee. Zo zijn we naar Wilsons Promotory gereden en daar op een prachtig strandje 10 minuten op ons handdoekje gelegen en daarna 30 minuten afkoelen in zee. Om en om. De golven waren hoog en er waren enkele surfers. We hadden zelf eigenlijk ook een plank moeten hebben maar daar is het nu te laat voor. We gaan nog in Melbourne kijken of daar ergens een mooi strand kunnen vinden met golven. Misschien kunnen we er nog eentje huren.

Ondertussen hebben we ook onze lieve familieleden definitief uitgezwaaid. Nou ja... Definitief voor nu dan... We zien ze ergens deze zomer weer in Nederland natuurlijk. Samen zijn we nog naar een voorronde van de Australian Open geweest waar we enorm zijn bijgekleurd. Zelfs Sarah en ik, die toch al aardig bruin zijn inmiddels, waren een beetje verbrand. Mieke spande de kroon. Gezicht, nek en borst behoorlijk rood. Tegen de tijd dat ze weer in Nederland is zal het rood wel lekker bruin zijn geworden.

We zijn ook nog bij de kleine blauwe pinguïns geweest op Phillip Island. Ze zijn ongeveer 20 centimeter groot. Eigenlijk net iets kleiner dan een gewone meeuw. Ze komen bij zonsondergang massaal aan land en gaan dan door de duinen terug naar hun holletje waar de kuikens met veel gekrijs wachten op hun avondmaaltje. We hebben ze eerder in Nieuw Zeeland gezien maar daar was het broedseizoen. Toen bleef er altijd één pinguïn op het ei. Nu waren de kuikens al zo groot dat beide ouders op zoek moesten naar vis.

De volgende ochtend kregen we een bericht van Joe dat hij nog Centre Court tickets had weten te regelen voor de AO. We zijn omgedraaid en weer terug naar Melbourne gereden. Nog een dag op het tennispark gehangen en drie wedstrijden gezien. Tussendoor even naar de stad geweest en 's avonds weer terug om de laatste match te pakken.

We hebben het erg naar ons zin. We houden van Melbourne en het leven in en om deze stad. Nu zijn we te gast bij een dame die in eigen huis een kamer verhuurd. Hele mooie kamer met airconditioning! Dan vallen wij in ieder geval niet dood uit bed!

Melbourne

We genieten van onze tijd in Melbourne.  De stad is bruisend, vol restaurant's en jonge mensen. Daken zijn omgetoverd tot cafés en trams uit lang vervlogen tijden dwalen hier door de straten.

Na een voorlopig afscheid met pa en Mieke volgde direct een weerzien met ons maatje uit New York. Joe heeft hier een studiereis en dat valt gelukkig genoeg precies samen met ons bezoek aan de stad.

We hebben ook weer een nieuwe huurauto. Een Hyundai i20. Prima bakkie. Tot nu toe weinig gebruik van gemaakt. In de stad is de auto overbodig. Na t weekend gaan we weer touren. De omgeving van Melbourne verkennen.

Morgen checken pa en Mieke in het zelfde hotel in. Ze zijn nu aan t cruisen van Adelaide naar Melbourne over the great ocean road. Ben benieuwd naar de verhalen.

Sarah heeft het voor elkaar gekregen om ons op de gastenlijst te krijgen van Club Revolver. Nicole tipte de club. Morgen gaan we, daar op het vijf jarig bestaan, lekker dansen. Jeeeeeej!

Lekker chillen billen met Pa en Mieke

Vlucht nummer 7. Op dit moment zitten we in het vliegtuig van Sydney naar Melbourne. Het bloggen hebben we de laatste weken op een laag pitje gezet. We hebben er niet zo'n zin in gehad en ik weet niet in welke frequentie we het zullen doorzetten. Het kan alle kanten op. Kerstmis en Nieuwjaar liggen achter ons. Een kerst op het strand met een korte broek en palmbomen. In de aanloop naar Kgerst hebben we familie en vrienden erg gemist. Hoewel kerst normaliter zeker niet mijn grootste passie is moet ik toegeven dat een clichématig ontbijtje, lunch en diner met familie juist dat was waar ik zo'n zin in had. Gewoon wijntjes wegtikken voor de haard.

Veel mensen reizen naar Australië en steevast horen we de meest fantastische verhalen over dit continent. Hoewel Australië zeker mooi is delen wij dit enorme enthousiasme niet. We hebben het goed hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar de "whoehoe!!!" voelen we niet zo.

Na Townsville zijn we de Sunshine Coast afgegaan en hebben we onze weg vervolgd langs de Gold Coast. Tin Can Bay, Rainbow Beach, Hervey Bay, Noosa, Byron Bay, Nimbin. En nog veel meer plaatsjes waar ik het nu zo in het vliegtuig even niet meer van weet. Kort samengevat. A whole lot of beaches! Verder niets eigenlijk. Sarah is helemaal lek geprikt. Honderden bulten had ze. De jeuk was enorm en pas nu trekt het pas echt weg. Zo'n drie weken plezier van gehad dus.

Uiteindelijk hebben we ons campertje op 30 december weer teruggebracht naar Wicked Campers in Sydney. De deuk hebben ze niet gezien en de borg hebben we nu volledig terug! Hel ja!

De 31e stonden we al vroeg op de luchthaven van Sydney want daar kwamen pa en Mieke aan!!! Wat een leuke tijd hebben we gehad! Mieke had een geweldig appartement geboekt op Bondi Beach zodat we in Sydney nieuwjaar konden vieren. Op een heuvel hadden we prachtig uitzicht over de Harbor Bridge waar traditiegetrouw een enorme hoeveelheid vuurwerk de lucht in gaat. Wat een geweld. Heel gaaf. Zo gingen we 2014 gezellig met z'n viertjes in. Super tof!

Uit Nederland waren er allemaal cadeautjes meegegeven. Vooral veel drop en zelfs nog wat verlate Sinterklaascadeaus. De drop is nu trouwens alweer bijna op en het waren drie dikke zakken. Van Jaap en Yvonne hebben we kussentjes gekregen zodat als het kampeerleven weer aanbreekt we niet meer op onze truien zullen slapen.

Natuurlijk hebben we The Opera House, The Rocks, Darling Harbour en nog veel meer aangedaan. The Hobbit hebben we op het grootste IMAX scherm ter wereld gezien. Wat een enorm scherm is dat! Mocht je naar Sydney gaan is dat wel een aanradertje. We werden helemaal weggeblazen.

Op het strand van Bondi verloren pa en Mieke hun ergste melkkleurige tintjes en hebben we lekker gezwommen in de koude zee, boekjes gelezen en honderd uit gekletst.

Mieke had een SUV geregeld waarmee we naar de Blue Mountains zijn gereden. Na onze reis in ons kleine campertje was het even super luxe reiden in dat apparaat en we hadden de ruimte ook hard nodig want we kregen alle spulletjes er uiteindelijk nog maar net in. We hadden dan ook wel heel veel boodschappen verzameld die natuurlijk allemaal mee moesten.

Blue Mountains was ontzettend indrukwekkend. Zeker het mooiste plekje van Australië hier gezien. In Blackheat. Een canyon loopt hier dwars door de bergen en het uitzicht is fenomenaal. We hebben veel gewandeld en ontzettend gelachen. Slechte moppen getapt en heerlijk gegeten. Het was een vakantie in onze vakantie.

Nu wij naar Melbourne vliegen gaan pa en Mieke naar Adelaide. Zaterdag zien we elkaar weer. Dan gaan we nog een keer samen eten en dan komt er weer een afscheid voor de komende paar maanden.

Het vliegtuig steekt z'n neus langzaam naar beneden wat me eraan doet herinneren dat ik af moet sluiten. Er wacht een nieuw huurautotje op ons in Melbourne en we hebben nog geen idee waar we vanavond gaan slapen. Na een weekje lekker nergens over na te hoeven denken en alleen maar te genieten van alles wat Mieke en pa voor ons hadden geregeld begint nu ons eigen reisleventje weer. We zijn nu vier maanden en één dag onderweg. Het voelt al veel langer.

Lieve mensies in het druilerige Nederland: We denken veel aan jullie en missen jullie maar we komen voorlopig zeker nog niet naar huis! Dikke kus uit Oz. Whoehoe!!!!