Melbourne

Na een heerlijke 9 dagen met Ted en Mieke in Sydney en The Blue Mountains, vol heerlijke etentjes, mooie wandelingen, gezellige gesprekken en een afsluitende avond vol moppen tappen, namen we afscheid en gingen vlogen we naar Melbourne. Ted en Mieke vlogen naar Adelaide en zouden via de Great Ocean Road naar Melbourne komen.

In Melbourne aangekomen haalde we onze auto op en zochten we een hotel in het centrum. Daar aangekomen contacten we Joe, onze mattie uit Amerika. Die bleek 5 minuten lopen bij ons hotel vandaan op de Universiteit te verblijven. Hij deed een module internationale handel met Australie en zou een week of twee in Melbourne zijn. Een zeer gelukkige samenloop van omstandigheden!

We liepen meteen zijn kant op en zo ontmoette we onze vriend aan de andere kant van de wereld. We hadden elkaar op de bruiloft nog gezien. Zo zie je elkaar nooit, zo zie je elkaar twee keer in een half jaar, aan twee kanten van de wereld. Suuuuper gaaf natuurlijk!
We gingen eten bij een Italiaans restaurant dat echte Italiaanse ingrediënten uit Italie gebruikte. Een heerlijke pizza met champignons en Italiaanse truffelolie en mozzarella tot gevolg. Mjammie! Best pizza EVAH!

Melbourne is een grote stad, met veel wijken. Elke wijk heeft zijn eigen charme en sfeer. Er zijn overal veel eetgelegenheden en hippe bars, heel inspirerend hoe ze dat daar doen. Met behang en inrichting kun je veel sfeer scheppen en het lijkt alsof ze dat daar hebben uitgevonden.
Mijn favoriet is denk ik het alternatieve Brunswick (waar we een markt van kunstenaars die hun eigen maaksels verkochten bezochten, en goed vegetarisch/organic eten vonden), gevolg door het hippe Prahan/South Yarrah.
De prijzen van het eten zijn zeer goed te doen, en een kleine auto met hotels is goedkoper dan een camper met campground fees, dus we konden heerlijk genieten van het nieuwe leven vol buiten de deur eten en drinken.
We hebben op het dak van hoge gebouwen gechilled, hebben elke dag weer iets anders heerlijks gegeten en hebben Joe veel gezien.
Elke keer weer moesten we onszelf bedwingen niet terug te gaan naar een geweldig restaurant, waar we zeker vaker wilden eten. Daardoor zouden we misschien andere geweldige plekjes missen. Onze favoriete waren toch een Indonees, een Indiaas restaurant (dat er niet uit zag maar verrukkelijk eten maakte) en een Vietnamees waar Tobias forel op een wel hele aparte manier voorgeschoteld kreeg.
Elke dag happy hour, waar je dan tussen 16 en 19 uur voor 5 dollar een biertje of ginnic oid kon nuttigen, hik! En dan bij 24 graden gaat de terras-heater aan, ja das daar ook KOUD man! Haha.
We zijn ook nog naar een club geweest, Club Revolver Upstairs. Ik had de DJ die het organiseert gemaild om kaartjes te regelen en die heeft ons op de gastenlijst gezet. Deze club had de hele dansvloer gevuld met oude bankstellen! Echt een chill club! Super leuk om te zien en mee te maken. Eerst Thais eten in de club en dan bouwen ze het om naar een dansvloer en bar. Zou ook wel zo’n club in Nederland willen fixen, huiskamersfeer club, heerlijk hangen met je maten... Top!

We zijn twee weken in Melbourne geweest. Het werd steeds warmer en warmer.
Tot de temperatuur zijn hoogtepunt bereikte met zo’n 45 graden. Mja op de radio dan, in het echt was het heter natuurlijk. In de auto stond zelfs een keer op dat thermometertje dat het 50 graden was! Uiteraard had de auto toen wel al even in de zon gestaan. Toen we gingen rijden zakte de temperatuur langzaam terug naar een schamele 48 graden. Airco VOL aan, maar zweten als een otter natuurlijk.
De dagen dat het het heetst was hebben we vooral op het strand gelegen, elke keer maar weer terug de zee induikend om de hitte een beetje te bedwingen. De zee is vrij koud, dus je ligt erin tot je het koud hebt, kippenvel, dan loop je de zee uit, BAM 45 graden op je ass....
We waren zwart! Oh we zijn ons leven nog nooit zo bruin geweest!

Ted en Mieke zochten ons nog op in Melbourne en we zijn samen naar de open dag van het Australian Open tennistoernooi geweest dat de weken erop zou gaan plaatsvinden.
Samen op de tribune een Nederlandse speler hard aanmoedigen, die helaas toch zou verliezen...
Hoe dan ook zou dat de sfeer niet drukken en hebben we ontzettend veel lol gehad samen. Lachen, gieren, brullen, LETTERLIJK hahaha.
Lopen door Melbourne, waar overal piano’s staan, waar je op mag spelen. Kindjes zien spelen, eentje zooo mooi! Die had meer publiek dan de straatmuzikanten...

De week erop zijn we met Joe nog naar een dag Australian Open gegaan. Hij had via school kaarten gekregen en voor ons twee kaartjes van medestudenten overgekocht.
Wegbrandend op de tribune hebben we nog een Nederlander verslagen zien worden, maar wederom heeft het de pret niet weten te drukken.
De hitte heeft later in het toernooi nog zijn tegenslag op spelers gehad, die gingen knock out of konden niet doorspelen vanwege de hitte. Tja op zo’n baan vol in de zon en uit de wind is het ook echt niet te harden kan ik je verzekeren. Je kunt bijna naar je huid kijken terwijl hij als een varkentje in de oven van kleur verandert. Rood wel te verstaan.... Evenals je wangen... En het zweet dat maar blijft klotsen. Zo belachelijk heet! Die factor vijftig constant in de aanslag!
Alleen op die hoofdbaan binnenin het stadion is het wel te doen, maar dat is slechts 1 van de ruim 30 banen!

We besloten de hitte van de stad te ontvluchten. Ted en Mieke hadden dat super goed gepland door naar Tasmanie te gaan, waar het altijd 10 graden koeler is. Weer afscheid, beetje emo, want het zou wederom een half jaar duren voor we ze zouden zien. Maar gevuld met een warm en fijn gevoel.
Wij besloten naar Wilsons Promorotory te rijden, zo’n 2,5 uur ten oosten van Melbourne.
Hier was het slechts 42 graden en vonden we een prachtig strand genaamd Squeeky Beach. Squeeky omdat het quartz zand een squeekend geluid maakt als je erop loopt.
Omringt door prachtige bergen, in een helder blauwe zee zonder kwallen maar vol heftige golven, vonden wij ons heil.
Dit is zonder twijfel een van mijn geweldigste zee ervaringen ooit! Ik verveel me al snel aan een strand. Ik moet snorkelen, kletsen en lezen of iets DOEN. Maar in de hitte lezen is een gebed zonder einde van heen en weer rennen naar het water om weer af te koelen, waarbij het uitlezen van een hoofdstuk vaak niet in een keer lukt (hoe spannend het hoofdstuk ook is).
Hier op Squeeky Beach echter waren er golven, en wat voor golven!!! RUIGE, moddervette, harde, hoge golven. Die je optillen en met geweld een stuk meesleuren om je vervolgens snoeihard weer in de zee te laten kletteren en in de onderstroom verzwelgen. De zee vond het ook leuk mijn bikini iedere keer van mijn lichaam te rukken of te vullen met zand. Een worsteling met natuurlijk geweld dus, golf na golf na golf.
We speelden uren in de zee, iedere keer opspringend bij een golf en als een surfboard op de golf liggend naar voren te drijven om vervolgens met vijf koprollen, geschaafde knieën van het zand en een hap zout water weer hard lachend naar de oppervlakte te komen. Schreeuwend “Aaaargh, DAAAAAR, komt er weer één!!!”.
Net zo lang tot we het koud hadden en even ons handdoekje weer opzochten. Waar we het binnen 5 minuten weer bloedheet op hadden natuurlijk.

De laatste week hebben we via Airbnb een kamer gehuurd in Prahan, een leuke wijk van Melbourne. Bij een hyperactieve doch vriendelijke dame thuis hadden we een mooie kamer en eigen badkamer. Toch is een hotel fijner vinden wij, want dan deel je niets en hou je dus ook geen rekening met de dame des huizes. Wel konden we hier lekker koken. Waarom ga je in hemelsnaam koken in Melbourne, hoor ik je denken?! Nou ze hebben de Queen Victoria Market! En dat is toch wel zoiets leuks! Ik zag mezelf al helemaal in Melbourne wonen (en dat is de eerste keer dat ik in Australie het gevoel had dat ik het ergens voor langere tijd zou kunnen uithouden, niet dat ik dat ook echt ambieer (NEE TALI, IK ZWEER HET), maar als ik dan ergens op het vaste land van Australie MOET wonen, dan zou het Melbourne zijn...).  Ik zag mezelf namelijk al helemaal mijn boodschappen op de Queen Victoria Market doen. Ze hebben er alles, verdeeld over een aantal onderdelen van de markt. Een gekoelde afdeling met vlees en vis. Ik ben vegetariër en walg ervan, maar zelfs ik kon zien hoe prachtig het vlees en de vis eruit zagen en hoe mooi het tentoongesteld lag, in keurige porties en bijna glimmend en blinkend. Daarnaast had je een gedeelte met winkeltjes die in het gebouw vast zaten, kraampjes die met het gebouw van de markt meegebouwd waren zeg maar. De heerlijkste kazen, broodjes, vers geperste sapjes, olijven, smeerseltjes voor op brood, koffie (Melbourne is een lekkere koffie stad!), wijnen, en alles dat mijn bourgondische hart maar kan wensen lag hier uitgestald. Ooooh ik had alles wel liggen leeg kopen en weken op een kleed willen gaan liggen in het park om zo langzaam alles stukje bij beetje te verorberen met mijn vrienden en familie. Wat een rijkdom!
Sinds de reis lust ik alle kazen en wijnen, ik heb mijn smaak vrijwel geperfectioneerd zeg maar. De enige overgebleven uitdagingen zijn zuurkool, kappertjes en selderij. Maar je hoeft niet ALLES lekker te vinden toch?
We kochten wat heerlijke broodjes en koffie (en de dagen erop andere broodjes (zoals bureks, de Kroatische broodjes die we tijdens onze vakantie in Kroatië veel aten) en verse sapjes) en liepen de markt uit waar iemand met een klarinet (en keyboard op een andere dag) geweldige muziek maakte en je in de zon aan een tafeltje kon zitten en eten, drinken en genieten. Daarna naar het andere stuk vol groenten en fruit, noten en zaden, uitstalt waardoor ik “opper-vegetariër” door het paradijs liep. Heet als het was iedere dag weer de lekkerste komkommers uit het vuistje etend. Lychies kopen en ander fruit, dat we aten terwijl we Melbourne verkenden. Wijntje doen en dan je verse framboosjes op tafel zetten weet je wel? Maar vooral die ontzettend gruwelijke paddenstoelenkraam, waar we 6 verschillende dozen paddenstoelen kochten en gingen kokkerellen. Al een week zagen we ernaar uit dat we een keuken zouden hebben, zodat we los konden op de markt en in de keuken! Tobias maakte een fantastische soep met witte wijn, verse tijm, crème en een mega berg paddenstoelen. Het kon zo in een 5 sterren restaurant waar de chef zou zich dan af zou vragen hoe deze jongen hem zo had weten af te troeven met dit meesterwerk. Wat was dat smullen!!!! Ik maakte slechts wat bruschetta's van vers brood van de markt met verse paddenstoelen, tomaat en heerlijk geurende verse basilicum erbij en daarna konden we niet meer. De pasta met de andere helft van de buit was dus voor de volgende dag J.

De mensen in Australie noemen Melbourne dus geen Melbourne, men zegt MELBUN. Wij werden hierop gewezen door een SCHOT!!! For crying out loud! Hij vertelde ons dat hij het grappig vond hoe we Melbourne helemaal uitspraken! De R enzo... Een Schot! We hebben veel Schotten ontmoet tijdens de reis en als er een volk bestaat dat de R het duidelijkst uitspreekt of uitdraagt, dan zijn zij het wel! Ik hou d’r van haha. Daarna trouw Melbun gezegd natuurlijk... Tja. Als het zo heet....
Het accent van de Australiers is in Melbourne wel heel erg! YEAHHHHHHHHHHH zeggen ze in plaats van Yes, en heel plat en uitgerekt. Blablablabla yeaaaaah, blablabla yeaaaah, no worries! Heb me bescheurd... Wat een volkje. Gelukkig kleden ze zich veel beter dan in Brisbane en waren ze daardoor toch zeker sophisticated te noemen.

De laatste avond met Joe was ook koning. Toen hij zijn module had afgerond en met een prachtige nieuwe overwinning vanuit de hitte terug naar zijn meissie Jamie in ijskoud New York mocht. We zeiden onze goede vriend na een avond goed stappen in Melbourne gedag voor onbepaalde tijd, zoals je dat altijd doet met je vrienden van over de oceanen, nooit wetende wanneer en waar je elkaar weer zult treffen. Gelukkig is de wereld klein en onze liefde voor elkaar groot, dus zal tijd de kloof nooit vergroten maar eerder vernauwen bij het weerzien, zoals we uit ervaring met Kate kunnen zeggen. Bijzonder hoe je je dan als familie kunt voelen als je weer bij elkaar bent en elkaar zo goed lijkt te kennen, ondanks dat je elkaar relatief gezien zo weinig in dit leven ziet.

We hebben genoten in Melbourne. We voelden ons voor het eerst een beetje thuis in Australie. Ondanks de hitte dan... ;) Dat zijn wij natuurlijk helemaal niet gewend.
We voelden ons ook thuis in Sydney,maar dat kwam door ons thuis bij Ted en Mieke, wat een heerlijke periode was, wellicht zelfs de fijnste uit heel Australie. Maar in het land an sich, was Melbourne de fijnste plek. Zo veel meer ons ding dan Sydney, Perth of welke andere plek op dit immens grote eiland dat zich bijna een continent mag noemen.
Toch hadden we heel veel zin in de volgende stap, Tasmanie. Dus leverde we onze auto weer in, en gingen we opnieuw met ingepakte tas naar het vliegveld, een nieuw avontuur tegemoet...