Ontspannen tot in ieder hoekje van mijn zijn kan ik oprecht zeggen dat ik vrij ben van zorgen, verdriet, verwarring, stress, onzekerheid, onrust of welk gevoel van tekortkoming dan ook.
Ik besef me dat ik rijker ben dan ik ooit geweest ben. Ook al is mijn bankrekening inmiddels natuurlijk geslonken tot een dieptepunt, is mijn rijkdom gegroeid tot eindeloze hoogtes, waarin hoogtevrees geen betekenis kent. Vrijheid en reizen zijn slechts een weg naar rijkdom, maar deze wordt gevormd door het grootste goed een mens zich ooit rijk mag rekenen; liefde.
De ontspannen liefde tussen Tobias en mij, waarin we alleen maar genieten, samen hangen, elke dag leven voor de dag, morgen zo veel mogelijk open houden voor dat wat het leven ons brengt. De tolerantie, vanzelfsprekendheid en relaxtheid in onze relatie wordt niet beïnvloed door factoren van buitenaf. Onze reacties zijn puur en onverstoord door onbegrip of verwachting. Alles lijkt logisch en te zijn zoals het hoort te zijn.
Er is niets anders dan "wij", de rest om ons heen vormt slechts het decor van het spel waarin we gezegend zijn op blote voeten te mogen dansen. De zon kust dagelijks de weg waarop we lopen, verwarmt het water waarin we zwemmen en vormt knusheid tegen het raam waarachter we op bed liggen en lachen. We zijn onszelf en daarmee samen een perfect team van twee complete individuen die niets hoeven te zijn of worden.
Mensen om ons heen zorgen voor ons, geven ons wat we op dat moment nodig hebben of helpen ons bij het vinden van het pad dat we voor die dag gekozen hebben. Terwijl we echt met zijn twee zijn, zijn we nooit alleen.
Onze lieve familie en vrienden die de moeite nemen ons op te zoeken in onze reis. Ze geven ons het gevoel van diepe toewijding, liefde vanuit de ziel. Waarbij ze ons thuis brengen op plekken zo ver van waar ons huis staat. We samen herinneringen maken en opslaan, ons zo in staat stellend een stukje van onze droom met ze te delen en dit tot in het eind der dagen opnieuw met ze te kunnen blijven beleven. Een gedachte, woord, geur, lach, blik, foto, smaak of geluid dat we delen... Geluk is het mooist als je het deelt, daar ben ik van overtuigt.
Ted, Mieke, Joseph, Gusta, Talitha, Jeff, Kim, Jelle, Feen, Mahres, Kim, Richard, Marina (in volgorde van opzoeken). Iedereen die hen iets voor ons meegaf en daarmee een stukje van zichzelf meestuurde (Mam, Pap, Pim, Mèl, Kiran, Marijn, Edan, Diana, Yves, Enique, Monique, Ezra, Zoë, Wendy). Dank dat jullie ons nog rijker hebben gemaakt dat ik ooit verwacht had te kunnen zijn. En dat we dit geluk met jullie hebben mogen delen en het daarmee onsterfelijk hebben gemaakt.
Alle mensen die via welke media dan ook met ons meegeleefd hebben en ons over hun leven zijn blijven vertellen terwijl we zo verweg waren.
De gedachten die je nooit ziet maar altijd in je hoofd hoort. Ingekleurd en vorm gekregen door hen die je liefhebt. In mijn zoektocht naar dat wat de wereld voor ons in pacht heeft, heb ik juist mijn thuis gevonden. Het leven is veel minder ingewikkeld dan we het voor onszelf maken, durf de diepte in te duiken en kom weer boven met de wetenschap dat je eigen pad daar altijd ligt om opnieuw bewandeld te worden. Alle wegen leiden naar huis, wees niet bang te verdwalen. Durf te geloven en vind de glimmende ogen, lachende gezichten en liefdevolle woorden of tranen van hen die op je hebben gewacht.
Het kloppend hart van een moeder die vol spanning heeft uitgekeken naar de dag dat haar kindje weer thuis komt, om haar vast te houden alsof ze je nooit meer zal laten gaan. Een trotse vader die ziet dat hij een kind heeft opgevoed dat op eigen benen de wereld bewandelt en in zijn voetsporen treedt. Ware liefde is loslaten en wachten tot ze bij je terug komt. Vertrouwen hebben dat ze terug komt. Want ze zal wederkeren, sterker dan ooit. En als je ervoor open staat zal ze delen, de ogen waar ze door keek zullen een stukje de jouwe worden. Misschien zul je zelfs een fractie opvangen van dat wat ze voelde en zo worden de woorden die je alleen denken kunt misschien toch ooit gesproken. Ze mogen bestaan.
Ik kijk naar de sterren en vraag me af of jij ze ook ziet. De maan verlicht mijn scheve lach van ontroering, omdat ik weet dat je daar bent. Dat ik je snel weer zal zien. Dat ik thuis mag komen.
Dat wat ik vind wil ik geven, mijn kloppend hart of stokkende adem in die momenten die ik je nooit helemaal of allemaal zal kunnen navertellen. De tranen van zoet geluk bij de gedachte aan hoe zeer ik je mis. Ik ben verder weg dan ooit, maar dichterbij dan ik me ooit gevoeld heb. Met het inzicht dat je dromen kunt leven, vorm kunt geven, en ze nog mooier kunt maken dan ze al leken te kunnen zijn. De liefde die ik voel bij de gedachte aan hen die op ons wachten. Thuis is niet langer de plek waar we wonen, thuis is waar mijn hart ligt, de plek waar ik altijd naar zal terugkeren. Daar waar we uiteindelijk zullen zuchten en zeggen "Dit was het mooiste jaar van ons leven. En dit is de fijnste plek waar we geweest zijn.".
Nog eventjes, twee maandjes hier genieten, en dan..... <3
Gut, gut meid, hou je het droog, daar? Zo iets verzin je niet, je beleeft het en je gaat er in onder. Dit is zo'n beetje wat ik bedoelde in mijn toespraakje bij jullie huwelijk.Er gebeurt iets met je (langzaam of snel) en je staat erbij en kijkt ernaar: je bent het zelf ondanks jezelf, het overkomt je. Begrijpen ....? Ach, waar hebben we het over, het is een mirakel. Als het voorbij is, ben je onomkeerbaar veranderd, een voller mens geworden en heeft daarmee ook onze levenshouding en ons verwachtingspatroon in relatie tot de toekomst aan vertrouwen gewonnen, zoals je al zegt. Sluit mooi aan op het inkijkje in je hart, dat je ons bood in de flessenpost uit Madagascar en die van de Gold Coast in Australie. Voor ons betekent het ook een verrijkende dimensie om dit met onze dochter te mogen en kunnen delen. Tsja, ... we houden het hier met moeite droog en dan heb ik het niet over het weer. Lievz van ons beiden en ook van Jimmy.
BeantwoordenVerwijderen