Alles gaat terug naar het begin...
Als de tijd je inhaalt, dagen sneller gaan dan je kunt beseffen, de droom verandert en je ontglipt. Plaats maakt voor nieuwe dromen.
Gedempte, versnipperde gedachten, over een eind met een poort tot een nieuw begin. Dan probeer je jezelf bij te houden, alles uit de schaduwen in het licht. Er is geen slecht, alleen waarheid. Maar welke past nu bij jou? En dan benoem je het, het haalt je in, en alles gaat terug naar het begin.....
Alles nieuw, in een ander licht. Onomkeerbaar veranderd zonder dat je het echt bewust bent ondergaan, tot je bedenkt hoe je opnieuw moet beginnen. Kijkend door nieuwe ogen, die zelfs letterlijk van kleur zijn veranderd. Een diepblauw cirkeltje omringt nu mijn altijd zo donker bruine ogen. Donkerdere huid, lichter haar. Zij die goed kijken zien het grootste verschil... Een nieuw besef van schoonheid, een dieper gevoel van thuis, een verlangen naar geliefden. Is alles nog zoals hiervoor? Kan dat het zijn als ik het niet ben?
Thuiskomen op de plek waar je opnieuw je thuis creëert.
Verlaten door ambitie, naakt in de wereld waarin je altijd in je mantelpak vol gemaakt zelfvertrouwen stond.
Ik zeg niet dat het slecht is, ik vind het niet eng, het is slechts een nieuwe waarheid.
Wat te doen? Alles gaat terug naar het begin....
Stilte en rust blijven, maar in mijn ademhaling merk ik de gedempte fluisteringen in mijn overpeinzingen. Daar waar magie mij omringt en ik durf te zeggen dat ik geloof. Zal ik in de alles omringende magie blijven geloven, in een nieuwe wereld die door de oude wordt gevormd. Daar waar niets is, ligt alles.
Eindeloos vallen, uit de wolken terug naar de aarde, doch samen hebben we vleugels van herinneringen en geen angst alleen te zijn. Onder een hemel versierd met glimmende edelstenen die ons als een deken omringt. Diep in ons wezen, is een nieuwe vriend ontstaan die we altijd bij ons dragen. Nu zullen we altijd zijn, beter dan tevoren. Dat wat voor en achter ons ligt, is niets vergeleken met wat in ons ligt.
Voel het pad van iedere dag, welke weg te kiezen? Dat is het leven...
Gedempt gefluister, alles gaat terug naar het begin.....
tja marietje, dat zijn nog eens een nieuw soort inkijkjes die leiden tot verwondering: wat was, wat is en .... wat zal zijn. op jullie foto's van mauritius zagen je moeder en ik al dat je de drempel van die volgende kamer in het huis des levens was overgestapt ("saartje is veranderd") en dat werd bij dat verslag tijdens jullie verblijf op madagascar in een paar woorden bevestigd met een vervolg (maar nu wat meer uitgekristallseerd) in het verslag aan de gold coast). gelukkig geen angst maar wel die onderhuidse onrust "wat nu?" en pas ik daar wel in? een ieder heeft bij tijd en wijle dit soort verwarringen (dus geen angst, maar even niets voorhanden om iets -tijdelijk- aan op te hangen, te parkeren). haast saturnaal, in andere kringen wordt gesproken over "bijbelse" ervaringen. immers de leeftijd rond 33 jaar is een tijd van meestal achteraf geconstateerde grote innerlijke accentverschuivingen in opvattingen, visies, meningen - kortom: karaktervormende groei. groei die zal leiden tot rust, stabiliteit en rijping tot een voller wasdom. je bent zeer bevoorrecht dit proces samen met je lief door te maken in een wisselend decor dat je de vrijheid geeft geen rekening te hoeven houden met een omgeving, die diezelfde beweging niet volgt en/of een ander tempo volgt. gesterkt en voller bewust kan je dan weer duiken in de leefomgeving die je een jaar geleden verliet. en dit alles met het dagend besef, dat er nog een beloftevol en wenkend traject op je ligt te wachten! brengt je wellicht terug op de vragen of we het leven hebben of het leven zijn of naders verwoord zoals ik laatst tussen de regels door zag verwoord in de nrc: is het leven een proces van "opzoek-zijn-naar" of ..... "vinden/ontdekken" of een combinatie van de 2? ik zou zeggen: zoeken doe je buiten (of in) jezelf, althans je bespeurt een soort leemte tussen jou en hetgeen je zoekt; vinden is de resultante van het leven nemen zoals het komt en pats daar is "het". soms noemen we dat dan een wonder - maar daar hebben je moeder en ik het al over gehad bij de bruiloft, toch? ik denk dat je dat antwoord in al zijn contouren nu wel wat minder vaag voor je ziet. sommigen onder ons zoeken er een leven lang naar. heerlijk, jullie zijn echt zondagskinderen. luister maar goed naar die fluisterende stem (kunnen we thuis verder over praten, heeft m.i. iets te maken met uitwisselingen tussen ziel en persoonlijkheid). lievz van ons beiden, pa
BeantwoordenVerwijderenJa pap, ik snap het. Dat waarvan ik altijd al dacht het te vatten maar het nog niet wist te leven, is nu deel van mij. Een antwoord dat je zoekt, blijkt een logica in je eigen ziel. Opzoek-zijn-naar wordt vinden en lijkt voor het eerst niet direct weer te worden ingevuld door een opnieuw zoeken, maar een laten overkomen. Ik ben benieuwd hoe ik zal blijven in de ratrace van de wereld thuis, dat is eigenlijk ook waar dit schrijven over gaat. Kom dus ook heel graag met je praten, om te behouden en verder uit te kristalliseren. Het wonder. Saturnaal, Plutonisch, van Hoofd naar Vast, maar in essentie vooral de weg naar geestelijke volwassenheid en daarin behoud van de jeugdige oorsprong. We zullen zien wat de nieuwe belofte voor inlossing vindt, hoe het beestje onder nieuwe druk "functioneert" en de rust bewaart. Maar een plek van thuis bij jullie, waar ik dit in rust en openheid, begrip en herkenning, zal kunnen bespreken, zal groots bedragen bij de uitwerking van deze prachtige, nieuw vergaarde inzichten van een jaar tijd voor onszelf, en absolute onafhankelijkheid bij het zijn van een zondagskind dat op woensdag geboren is. Stemmen hoeven niet meer te schreeuwen om gehoord te worden, de fluistering is intenser en dichterbij dan ooit. xxxxxx <3
Verwijderen