Dubai

In de Verenigde Arabische Emiraten pakken ze de dingen niet zo voorzichtig aan waardoor de ene wolkenkrabber de andere doet verbleken. Elk beetje zelf respecterende multinational heeft hier zijn naamkaartje op één van de gloednieuwe gebouwen staan. Wat een geld zit hier. Onvoorstelbaar. Porsches zijn hier middenklassers en een Rolex is voor het plebs. De metro staat vol met mensen afkomstig uit alle windstreken. Dit is het kloppend hart van de wereldeconomie en het toonbeeld van globalisering.

Als je van shoppen houdt is er geen betere plek dan Dubai. Het ene winkelcentrum is nog groter dan het andere. Zo groot dat je er in een hele dag zeker niet alles hebt gezien. Alle merken hebben hier een winkel. Hoewel in Dubai niet of nauwelijks belastingen worden geheven zijn de prijzen daar niet naar. Alles kost meer dan in Nederland behalve benzine dan. Dat is vrijwel gratis. Wil je een biertje bij je eten dan moet je goed zoeken want alcohol schenken ze normaliter niet, met een kort rokje door de stad kan wel maar wordt niet gewaardeerd zoals Sarah heeft ondervonden. En zo kort was die dus echt niet. In een mall kreeg ze een flyer in haar handen gedrukt waar de kledingvoorschriften op werden verduidelijkt. Geen blote knieën. Geen blote schouders. Hoewel ironisch leek het het Vaticaan wel.

Ons hotel lag naast de luchthaven. De stad is, en wordt nog steeds, langs de kust gebouwd. Een zevenbaanssnelweg loopt enkele kilometers landinwaarts parallel aan de kust waardoor deze de stad in tweeën snijdt. Naast de snelweg loopt een metrolijn waarmee wij voornamelijk door Dubai onderweg zijn geweest. Al met al een onwijs efficiënte infrastructuur. Maar wat wil je ook. Dubai is een stad in aanbouw en heeft geen last van cultureel erfgoed, landerijen of bestaande bebouwing. Als die er al was dan had de sjeik zijn chequeboekje getrokken en was iedereen met plezier ergens anders gaan wonen. Dubai is uit de woestijn gerezen als een marshmallow in een magnetron.

We begonnen onze kennismaking met The Marina. Een deels op land, deels op opgespoten grond gebouwd stukje Dubai. Het is zoals de naam doet vermoeden een haven. Overal liggen bootjes langs de kaden en de kade wordt afgeschermd door een muur aan wolkenkrabbers waarschijnlijk deels door ons gefinancierd met tanken. Aan de voet van alle gebouwen vind je restaurants en winkels.

De Lonely Planet die we als cadeau op onze bruiloft hadden gekregen was onze gids. We hadden maar twee dagen en hebben alles kunnen doen behalve een woestijnsafari. Daarvoor waren onze twee dagen te kort. We hebben de malls gepakt en gekeken naar mensen die daar aan het snowboarden waren. We hebben geslenterd langs de jachthaven en als hoogtepuntje een cocktail gedronken bij zonsondergang in de 360 Bar.

Alles in Dubai is geld gedreven. Nu is dat overal wel zo maar hier is het extreem. Gezelligheid is ver te zoeken en de sfeer sprak ons niet aan. Het deed voor ons aan alsof er in Dubai geen mensen wonen maar alleen maar mensen werken. Het lijken de goudzoekers van de 21e eeuw te zijn. Soldaten in een leger die ver van huis, waar dat ook mag zijn, strijden om de motor van onze samenleving draaiend te houden. Onophoudelijk zoekend naar rijkdom om dit vervolgens in de winkelcentra te verdampen en, stil in de metro voor zich uit starend, dromen ooit rijk terug te gaan naar huis.

We hebben onze ogen uitgekeken naar de prachtige gebouwen maar zullen Dubai herinneren als "de stad van de eenzame mensen".