7 september 2013, La Perneuse Mauritius

Nous sommes arrive!!!!

Na een helse nachtvlucht, van Frankfurt naar Mauritius van 11,5 uur, voelde we eindelijk de warme, Afrikaanse winterzon op ons gezicht. Heerlijk!

Donderdag de laatste intense goodbyes, afscheid nemen van onze  vrienden en familie ging me meer dan aan het hart. In a good way. De door Jelle meegebrachte lunch was heerlijk. Lotte die nog even kwam aanwaaien ... Because she can. 

Het afscheid van Talitha was voor mij hartverscheurend, meermaals. Toen mijn tranen net gedroogd waren kwam Kim voor een bliksembezoek, en daar waren ze weer....  En toen Richard en Marina als afsluiter, die ik meteen de inhoud van de koelkast mee kon geven J.

Het huis is leeg, opgeruimd, staat er beter bij dan ooit haha. Heel veel werk, een beetje stress, maar het is allemaal helemaal goedgekomen. Als er iemand gebruik van zou willen maken, dan kan dat!
Slapen, de laatste nacht in ons bedje. Het lag heerlijk, maar slapen HO MAAR. Denk dat ik twee uurtjes gepakt heb, voor de muggen mij zo terroriseerde dat ik onherroepelijk ontwaakte.

Gister namen we dan voor een klein jaar afscheid van onze familie en vrienden op Schiphol. Er waren veel meer mensen gekomen dan we verwacht hadden, hartverwarmend. Dank Pap, Mam, Ted, Gus, Pim, Mel, Ezzie, Wendy, Mahres, Kim, Gijs, Lotte, Bart (die overheerlijke broodjes geitenkaas met truffelolie voor ons gemaakt had), Rogier, Maaike, Daan, Emma, Maarten, Tina, Chloe en Joshua!  Het is zo bijzonder om al die liefde van onze dierbaren te voelen, hoe ze ons onze droom en reis gunnen, maar hoe we elkaar net zo hard zullen missen. Zo rijk, ik voel me zoooo rijk met al die lieve mensen in ons leven. Een zoete traan gecombineerd met een vertederende lach waren de uitrusting van mijn gezicht bij vertrek. Een laatste kus voor Jimmy, het raarste afscheid, omdat ik mijn 16,5 jaar oude hondje misschien wel nooit meer weer zal zien... Snik. Ouwe grijze dibbes.

Snel die knuffel en kus voor iedereen, de laatste mooie, vertederende woorden en toen snel door de douane (door pa die kant op gesleept, de lieverd beschermt me op mijn 31^ste nog steeds voor mezelf haha, en terecht....). Ik was natuurlijk totaal disconnected dus moest 3x door de douane, omdat ik dat ding liet piepen als een dolle met mijn telefoon (vergeten dat die in mijn kontzak zat), mijn riem (ik draag ook nooit een riem) etc etc. Leverde me een intens intieme ervaring op met een krachtige, gezette doch vriendelijke dame die me zeeeeer grondig fouilleerde terwijl ze met me chitchatte (apart was dat, heb veel feestjes gepakt, maar deze dame heeft me volgens mij overal aangeraakt!!).

En toen.... Toen was het begonnen. Tobias en ik keken elkaar diep in de ogen, en nadat ik mijn kersverse echtgenoot gekust had spraken we de magische woorden die we al zo lang wilde uitspreken op dat moment: IT HAS BEGUN!!!! Woooohooooo!!!
Op naar de eerste halve liter Heineken Ice Cold, maakt niet uit dat het nog geen 10 uur ‘s morgens was, zo hoort dat!

Op naar Frankfurt, waar we lang moesten wachten (ruim 4 uur). Die uurtjes vlogen en voor we het wisten zaten we in een Condor Air vliegtuig met best wat beenruimte, maar gedeelde beeldschermpjes en heel veel Duitsers om ons heen. Aangegeven dat het onze huwelijksreis was, maar werd niets mee gedaan helaas.
Oh wat haat ik dat lange vliegen toch. Gesloopt als ik was kon ik wederom NIET slapen. Melatonine of niet, het lukt mij gewoon niet. Van links, naar rechts, met mijn hoofd op het tafeltje, naar achter en opnieuw naar links of op Toops schoot. Ik geef het dan uiteindelijk altijd maar op.
Na 8-9 uur vliegen keek ik Toop wanhopig aan “ik ben de reis HE-LE-MAAL zat Toop!!!!”. “Wat nu al? Je moet nog een jaar!!!”. Nee de vlucht natuurlijk J, de wereldreis niet haha. En ik zal nog veel meer terrorvluchten moeten overbruggen, om over helse busreizen maar te zwijgen. En het geeft niet, want de agony duurt een (halve) dag, en daarna.... Daarna kom je aan in een nieuw land, een andere wereld, een andere tijd, een ander werelddeel, alllllll worth it!

Zaterdagochtend, 4.15 uur Nederlandse tijd, 6.15 uur Mauritiaanse tijd, waren we er eindelijk.
Door de douane, en tussen de palmbomen op een heel groen eiland met witte stranden en puntige bergen en rotsen om ons heen. Mooi. Terwijl ik knikkebollend met Tobias zijn hand in de mijne in de tranfer naar de bungalow zat, met heerlijke Franstalige reggae op de radio, vocht ik om mijn ogen open te houden om zo al de nieuwe indrukken tot mij te nemen. In gebrekkig Frans van onze zijde en Engels van zijn zijde, vroegen we dingen over zijn land terwijl we in een klein uur naar Villa Badamir in La Perneuse werden gebracht. Een kleine bungalow/boven woning wachtte op ons, bij twee lieve Mauritianen thuis. Schattig, helemaal goed. Spullen gedropt en met de man des huizes naar een ATM en supermarkt gelopen. Snel wat kleine inkopen gedaan als water en wat plaatselijke rum (we zagen onderweg de suikerrietvelden en wisten dat die fles er sowieso moest komen), om terug te lopen door een heerlijk weertje van zo’n 23 graden (en dat is dan winter voor deze mensen) en ons over te geven aan de vermoeidheid. Een douche en een siesta van 5 uurtjes. Heerlijk. We waren heeeel ver weg, gedroomd, in coma gelegen. Maar we doen het weer. Nog steeds moe, maar niet gesloopt meer. De combinatie van 5 uurtjes slaap en dit land, de frisse zuurstof (niet benauwd, geen hoge luchtvochtigheid) laden ons op.
We hebben toch geen internet in de bungalow, wat overigens prima is, want we kunnen dit verhaal wellicht in een restaurant uploaden.

Nu zitten we op onze veranda met een rum-cola en wat plaatselijke chips. Zo gaan we rondbanjeren door het tropisch aandoende, groene, doch iet wat gare La Perneuse en een restaurant zoeken, want we lusten wel wat! En nog even langs het strand struinen. Maar vooral heel hard genieten van dag 1 van onze wereldreis, onze droom, onze honeymoon. IT HAS BEGUN!