Broome

Roebourne lag achter ons. Een niets zeggende camping in een nog minder zeggend plaatsje in de outback van Australië. Het beste van Roebourne is de snelweg die je er ver vandaan kan brengen. Naar Broome in ons geval. De wegen zijn prima in Australië. Lang dat wel. Oneindig bijna. Australië is een continent. Iets waar wij ons flink in vergist hebben. Nou ja.. Niet zo zeer vergist. We wisten waar we aan begonnen. Alleen dingen weten is iets anders dan dingen doen. Zo ook het afleggen van afstanden hier. Ons campertje, een wicked Nissan Micra, waar werkelijk niets wickeds aan is, doet het prima. Ze tuft zonder enig sputteren dapper voort over de wegen. Een kleine 3.000 kilometer en tot nu toe geen noemenswaardige problemen gehad. Wel een klein deukje waar Sarah al eerder over heeft bericht maar geen druppel olie of koelvloeistof heeft ons Micratje verlaten. Dit met temperaturen van 40 graden plus. Niet slecht voor een autotje welke bijna de brommerstatus benaderd. Een brommobiel met een tent op het dak moet ons een kleine 10.000 kilometer voortslepen. Het is bijna zielig. Voor alle partijen dan...

Tot onze verrassing ging de weg richting Broome over in een meer groen landschap. De wegen hiervoor waren vrijwel identiek, getekend door droog struikgewas en dieprode grond vol ijzer. Dit laatste werd extra aangezet door de roadtrains, vrachtwagens met vier trailers, die onophoudelijk ons pad kruisen in hun missie de mijnen van goederen te voorzien. Het groene landschap bracht ook bochten met zich mee. Iets waar ik weer even aan moest wennen. Grote afstanden rijden over wegen zonder bochten doen je gedachten afdwalen naar plekken waar je niet eens weet van hebt. Het is bijna therapie. Af en toe schrik je op uit een dagdroom en ben je zo 100 kilometer verder. O shit, denk je dan... Opletten ouwe! Er zitten hier kangoeroes groter dan je Micra!

Kangoeroes zijn trouwens overal. Echt overal. Alleen tijdens het duiken hebben we er geen gezien maar ik moet eerlijk zeggen dat dat me een beetje tegenviel. Ze moeten wel een beetje consequent blijven. Een kangoeroe met een snorkel had er nog best bij gekund zo voor de kust van Australië. Mietjes...

Uiteindelijk waren we dan in Broome. Na een mislukte poging het Visitor Centre te bezoeken, tien minuten te laat, gingen we op zoek naar een camping. Aan het strand. Onze aambities liggen vrij laag. We willen een bezoek brengen aan de openluchtbioscoop, chinatown en relaxen op het strand. Verder eigenlijk niets. We merken sowieso dat we minder willen. Zelfs Sarah, die hier op reis mijn ouwe trouwe tourguide is, heeft zin om lekker rustig aan te doen. Dat komt zeker ook door het rijden. Het is gewoon zo f*cking groot hierzo! Een bijkomend feit is dat we na Broome beginnen aan "de grote oversteek". Dat wil zeggen, we gaan dan in één ruk van West- naar Oost-Australië. Je praat dan over 3.750 kilometer. Een zwaard van Damocles is het. Desondanks een offer die we moeten brengen om straks aan de andere kant van Australië rustig aan te kunnen doen. Iets waar we dus behoefte aan hebben!

Dit gezegd hebbende gaan we eerst lekker chillen in Broome. We hebben een tropisch zwemparadijs waardig zwembad op de camping, een koelbox vol biertjes, het strand op zo'n vijf minuten lopen en een bezoek aan de bios in het vooruitzicht. Druk druk druk... We hebben het slecht...

Bianca en Sven zijn een stelletje die in de rij bij Wicked Campers, de verhuurder van onze Wicked Micra, voor ons in de rij stonden. Omdat we zo ontiegelijk lang hebben gewacht, bijna vier uur, hebben we daar goed de kans gekregen om de kalfjes koetjes te laten worden en zo werden ze al snel onze nieuwe "beste vrienden" in Australië. Onderweg kwamen we ze overal tegen en nu hier, op deze camping, stond daar ineens hun Wicked Toyota Corolla naast onze Micra. Gezellig! Terwijl onze autotjes stiekem met elkaar stonden te sjansen hadden wij de kans om even "reizigerspraat" uit te wisselen. Een fenomeen wat je echt alleen op reis tegenkomt. Het gaat eigenlijk nergens over. Kijken wie de mooiste verhalen heeft verzameld om elkaar daar vervolgens de ogen mee uit te steken. Het gaat dan om dingen die de ander anders heeft gedaan. En dat is dan natuurlijk iets wat je ECHT NIET had mogen missen. Wij gooien er dan bijvoorbeeld het zwemmen met de Manta's tegenaan welke vervolgens wordt gepareerd met een verhaal over zwemmen in een oase. Dat is het een beetje. Heel enthousiast vertellen wat de ander niet heeft gezien en als je de zelfde dingen hebt gezien hard knikken en hoge vijven uitdelen. Weinig inhoudelijk maar zeer onderhoudend. Zo gaat het in ieder geval met mensen die dezelfde kant oprijden want tegen de tijd dat je elkaar spreekt heb klaarblijkelijk het hoogtepunt gemist. Zeer nuttig zijn deze gesprekken met reizigers die de andere kant op reizen. Zo horen we waar we echt heen moeten en maken zo ons plan of passen onze eerder gemaakte plannen aan.

De openluchtbioscoop was meesterlijk. We hebben gekeken naar The Hungergames II. De film speelt zich hoofdzakelijk af in de jungle en vlak naast het scherm stonden palmbomen. Als kers op de taart vlogen er mega grote vleermuizen over en langs het scherm en kwam er om het half uur een vliegtuig overvliegen die ging landen op de luchthaven. Dat was pas echt 3D!

Na een paar dagen echt rustig aan gedaan te hebben ging uiteindelijk de wekker om 5.00 uur. De grote oversteek. Op naar het oosten!