Monkey Mia

Monkey Mia, we dachten dat het een stad was! Maar dat was het niet. Het bleek en nationaal park te zijn. Gelukkig hadden we boodschappen gedaan in een veel te dure supermarkt in Denham, alleen waren de pinautomaten daar buiten gebruik. Onderweg even een pitstop gemaakt bij Shell Beach, een strand dat volledig bestond uit kleine witte schelpjes. Toen we in Monkey Mia aankwamen moesten we een parkfee betalen, maar dat geld hadden we niet gepast en de toegangspoort was onbemand. Naar de camping gereden, en daar mochten we gelukkig met de credit card in de shop geld opnemen. Een plekje voor twee nachten geboekt en de parkfee betaald. Tent opgezet en een biertje gaan drinken aan het strand tussen de pelikanen, waar de zon net ondergegaan was. Dit park was alles daar, de camping, de backpackers, de accommodatie verhuur, het restaurant en dat waar we voor kwamen: Dolfijnen!

De volgende ochtend vroeg op, want om half acht zouden ze er zijn, liters dolfijnen die je met de hand kan voeren vanaf het strand.

In de grote gezamelijke keuken ontmoeten we leuke mensen uit Zwitserland en Ierland waar we mee kletsten en hebben gegeten. En toen op tijd naar bed. Nog even een aflevering van Revenge (de serie die we de eerste 10 in Oz op onze laptop keken voor we gaan slapen) gekeken en toen lampje uit.

De volgende ochtend vroeg naar het strand. En ja hoor, daar waren ze! 8 dolfijnen en een kleintje. Ongelooflijk. Ze weten het precies! Hier met die vissies! Ze leven in de Shark Bay en doordat ze altijd aan het strand kwamen bedelen verwaarloosden ze hun kinderen en werden ze afhankelijk van mensen. Daarom worden ze nu elke ochtend in 3 shifts gevoerd (5 vrouwelijke dolfijnen krijgen 1 kg kleine visjes per dag), daar buiten mag je ze niet voeren. Hierdoor weten de dolfijnen precies hoeveel ze krijgen en zorgen ze weer voor hun jongen en jagen ze zelf ook weer op visjes.

Alle mensen die kwamen kijken stonden tot hun knieën in het water en een dame die de dolfijnen bestudeert vertelde heel veel over ze. De dolfijnen zwommen en speelde recht voor onze neus. Ze kwamen zelfs letterlijk naar je kijken, op hun zij met 1 oog en hun neus uit het water. Zoooo aandoenlijk! Af en toe gaven ze de dame die vertelde een setje als teken dat ze wel ff mocht doorkomen met doe vis! :)

Toen was het tijd, de vrijwilligers met de emmers vis kwamen naar buiten. Iedereen moet uit het water en de dolfijnen wisten dat ze vis zouden krijgen en gingen ieder netjes naast een vrijwilliger liggen. 

Toen werden de mensen gekozen, 5 per dolfijn. Ik was de gelukkige! Ik mocht een prachtig dolfijntje een visje geven. Wat een mazzel! Het was zo'n mooie ervaring. Hoe dat geweldige dier die vis zo uit je hand pakt en je dus centimeters van die dolfijn in het water staat. Ik voelde me helemaal gelukkig en zen na afloop.

We besloten om om 9.30 uur nog eens te gaan kijken en toen werd Tobias gekozen. Dus ook hij mocht een dolfijn een visje geven. Suuuuuuper gaaf!

De rest van de dag zijn we op het strand gaan liggen en gaan snorkelen. Er was niet veel te zien, en de zon brandde extreem op onze huid. Na een paar uur hielden we het dan ook voor gezien, het was gewoon niet vol te houden!

Douchen en de was gedaan. Het waaide aardig in dit kustpark dus wasknijpers waren noodzakelijk. Ons blog bijgewerkt en wat gegeten en gedronken. De auto herpakt, waar opeens alles best goed in paste! En toen weer naar die keuken, waar we Nederlanders ontmoette en dezelfde groep als de dag ervoor, waarmee we weer heel gezellig hebben zitten ouwe hoeren. De Nederlanders kwamen van de kant die wij op gaan, dus we lieten ons van tips voorzien. 

Die avond wel op tijd voor de zonsondergang op het strand gaan zitten met een kouwe gouwe. En daar, recht voor onze neus, kwam een dolfijn ons nog even groeten. Neus uit het water, oogje op ons gericht en slechts een meter voor ons. Het is en blijft een wonder dat je doet tintelen tot in het diepst van je zijn. Wat hou ik van dolfijnen en het gevoel dat ze me geven. Zo vredig en adembenemend doch je vullend met energie op hetzelfde moment. Wat een geluk dat we hier mochten zijn en dit konden meemaken.

De volgende ochtend uiteraard voor we doorreden weer gaan kijken en we werden weer uitgekozen! Tobias mocht een visje geven en ik mocht mee, dus samen nog een laatste keer een dolfijn ons bijna zien aantikken met zijn neus em toen in de auto gesprongen voor een lange rit naar Coral Bay!