We hadden in onze planning opgenomen om twee nachtjes in Struisbaai te blijven. Dit was ruim voldoende want er was toch niet zo veel te doen. Dachten we...
Een blonde kwieke, enigszins overactieve, jonge vrouw heette ons welkom in haar hostel Aghulas Backpackers. Er hing een super relaxte vibe. Net als in alle hostels stond er een pooltafel, een tafelvoetbaltafel, een bar, veel banken en een vol gekalkte muur. maar hier waren de planten die overal in bakken stonden wat groener, de decoraties creatiever en was het net even wat schoner dan we gewend zijn. De gastvrouw begon te praten met een gekopieerde verzameling van kaartjes voor ons op de balie. Alle activiteiten werden met een roze marker aangeduid. Werkelijk het hele a4'tje was aan het einde van haar pleidooi roze. We waren helemaal overdonderd maar besloten om eerst maar eens onze tassen uit de auto te halen om vervolgens haar roze aantekeningen te ontcijferen.
Al snel begonnen we te twijfelen of twee nachten niet te kort was voor Struisbaai.
Als eerste stond er een grot in het plaatsje Arniston op het programma waar je alleen bij zeer laag water in kan. We vertrokken te laat, de weg naar de grot was langer dan verwacht en de weg was een onverharde weg waardoor we niet zo hard konden rijden. We liepen zo snel we konden naar de grot, moesten behoorlijk zoeken en zijn uiteindelijk met onze enkels al in het opkomende water de grot in gegaan. Foto geschoten en wegwezen! Het had niet veel langer moeten duren want al op de terugweg voelde ik het water een stuk hoger dan voorheen.
De grot lag in en natuurpark langs de oceaan. De kust werd getekend door hoofdzakelijk een verzameling rotsen van waar we een prachtig uitzicht hadden over het water. Vanaf en bankje hebben we zitten kijken naar een klein groepje Walvissen die vrij ver uit de kust aan het genieten waren van de laatste zon.
De volgende morgen besloten we om nog een extra nacht te blijven. Drie in totaal dus waarvan we er net eentje achter ons hadden gelaten. Vandaag wilden we naar "De Mond". Dat is een riviermonding gelegen op particulier landgoed. Bepakt met een pastasalade zijn we de rivier afgelopen en uiteindelijk vanaf een duin naar de oceaan gekeken. Het zand was witter dan wit waardoor ik, in mijn witte broek en wit t-shirt bijna volledig opging in de zandmassa.
Omdat het zo ontzettend hard waaide was het eten van de lunch op de duin uitgesloten. We aten de lunch dat ook uit de bak, het deksel een klein kiertje geopend en nog in de plasticzak tussen twee duinen in en op het stukje strand waar zo min mogelijk wind stond. Van lopen krijg je altijd honger en als je honger hebt smaakt alles beter. Dit was een super lunch!
Omdat het zo ontzettend hard waaide was het eten van de lunch op de duin uitgesloten. We aten de lunch dat ook uit de bak, het deksel een klein kiertje geopend en nog in de plasticzak tussen twee duinen in en op het stukje strand waar zo min mogelijk wind stond. Van lopen krijg je altijd honger en als je honger hebt smaakt alles beter. Dit was een super lunch!
Tijdens het eten zagen we heel ver op zee, nu voor de derde keer, Walvissen voorbij zwemmen. Mijn absolute favoriet. Eindeloos kan ik er naar blijven kijken. Hoe ze met hun vinnen op het water slaan, hoe het water uit hun spuigaten schiet, hoe ze met hun kop hoog het water uit steken en met hun staart nog boven de golven de diepte in duiken. Machtig vind ik het!
De zonsondergang keken we op het meest zuidelijk gelegen stukje Afrika. Feitelijk is dit geen Struisbaai maar Cape Aghulas. Hier ontmoet de Indische Oceaan de Atlantische Oceaan. Niet dat je hier nou iets van ziet. Het is gewoon oceaan gescheiden door een hoopje rotsen. Niets anders dan andere rotsen maar het heeft toch wat. We hebben de Indische Oceaan zeker meer dan duizend kilometer gevolgd en vanaf nu, of nou ja, vanaf morgen, laten we haar achter ons.
Dag drie in Struisbaai! En wat een dag ging dit worden. We gingen voor het eerst in Zuid-Afrika naar een wijnboerderij!
mooi, mooi, mooi! <3
BeantwoordenVerwijderen