Alles gaat terug naar het begin...

Als de tijd je inhaalt, dagen sneller gaan dan je kunt beseffen, de droom verandert en je ontglipt. Plaats maakt voor nieuwe dromen.

Gedempte, versnipperde gedachten, over een eind met een poort tot een nieuw begin. Dan probeer je jezelf bij te houden, alles uit de schaduwen in het licht. Er is geen slecht, alleen waarheid. Maar welke past nu bij jou? En dan benoem je het, het haalt je in, en alles gaat terug naar het begin.....

Alles nieuw, in een ander licht. Onomkeerbaar veranderd zonder dat je het echt bewust bent ondergaan, tot je bedenkt hoe je opnieuw moet beginnen. Kijkend door nieuwe ogen, die zelfs letterlijk van kleur zijn veranderd. Een diepblauw cirkeltje omringt nu mijn altijd zo donker bruine ogen. Donkerdere huid, lichter haar. Zij die goed kijken zien het grootste verschil... Een nieuw besef van schoonheid, een dieper gevoel van thuis, een verlangen naar geliefden. Is alles nog zoals hiervoor? Kan dat het zijn als ik het niet ben? 
Thuiskomen op de plek waar je opnieuw je thuis creëert.

Verlaten door ambitie, naakt in de wereld waarin je altijd in je mantelpak vol gemaakt zelfvertrouwen stond.
Ik zeg niet dat het slecht is, ik vind het niet eng, het is slechts een nieuwe waarheid.
Wat te doen? Alles gaat terug naar het begin....

Stilte en rust blijven, maar in mijn ademhaling merk ik de gedempte fluisteringen in mijn overpeinzingen. Daar waar magie mij omringt en ik durf te zeggen dat ik geloof. Zal ik in de alles omringende magie blijven geloven, in een nieuwe wereld die door de oude wordt gevormd. Daar waar niets is, ligt alles.

Eindeloos vallen, uit de wolken terug naar de aarde, doch samen hebben we vleugels van herinneringen en geen angst alleen te zijn. Onder een hemel versierd met glimmende edelstenen die ons als een deken omringt. Diep in ons wezen, is een nieuwe vriend ontstaan die we altijd bij ons dragen. Nu zullen we altijd zijn, beter dan tevoren. Dat wat voor en achter ons ligt, is niets vergeleken met wat in ons ligt. 

Voel het pad van iedere dag, welke weg te kiezen? Dat is het leven...

Gedempt gefluister, alles gaat terug naar het begin.....

Voor hen die op ons wachten

Elke dag opnieuw ontwaak ik in de droom die we leven. We genieten ultieme vrijheid en verkennen de wereld. Het grote geheel van dat wat ik altijd al gewild heb is ondertussen al gewoon geworden. 

Ontspannen tot in ieder hoekje van mijn zijn kan ik oprecht zeggen dat ik vrij ben van zorgen, verdriet, verwarring, stress, onzekerheid, onrust of welk gevoel van tekortkoming dan ook. 

Ik besef me dat ik rijker ben dan ik ooit geweest ben. Ook al is mijn bankrekening inmiddels natuurlijk geslonken tot een dieptepunt, is mijn rijkdom gegroeid tot eindeloze hoogtes, waarin hoogtevrees geen betekenis kent. Vrijheid en reizen zijn slechts een weg naar rijkdom, maar deze wordt gevormd door het grootste goed een mens zich ooit rijk mag rekenen; liefde.

De ontspannen liefde tussen Tobias en mij, waarin we alleen maar genieten, samen hangen, elke dag leven voor de dag, morgen zo veel mogelijk open houden voor dat wat het leven ons brengt. De tolerantie, vanzelfsprekendheid en relaxtheid in onze relatie wordt niet beïnvloed door factoren van buitenaf. Onze reacties zijn puur en onverstoord door onbegrip of verwachting. Alles lijkt logisch en te zijn zoals het hoort te zijn. 

Er is niets anders dan "wij", de rest om ons heen vormt slechts het decor van het spel waarin we gezegend zijn op blote voeten te mogen dansen. De zon kust dagelijks de weg waarop we lopen, verwarmt het water waarin we zwemmen en vormt knusheid tegen het raam waarachter we op bed liggen en lachen. We zijn onszelf en daarmee samen een perfect team van twee complete individuen die niets hoeven te zijn of worden.

Mensen om ons heen zorgen voor ons, geven ons wat we op dat moment nodig hebben of helpen ons bij het vinden van het pad dat we voor die dag gekozen hebben. Terwijl we echt met zijn twee zijn, zijn we nooit alleen. 

Onze lieve familie en vrienden die de moeite nemen ons op te zoeken in onze reis. Ze geven ons het gevoel van diepe toewijding, liefde vanuit de ziel. Waarbij ze ons thuis brengen op plekken zo ver van waar ons huis staat. We samen herinneringen maken en opslaan, ons zo in staat stellend een stukje van onze droom met ze te delen en dit tot in het eind der dagen opnieuw met ze te kunnen blijven beleven. Een gedachte, woord, geur, lach, blik, foto, smaak of geluid dat we delen... Geluk is het mooist als je het deelt, daar ben ik van overtuigt. 

Ted, Mieke, Joseph, Gusta, Talitha, Jeff, Kim, Jelle, Feen, Mahres, Kim, Richard, Marina (in volgorde van opzoeken). Iedereen die hen iets voor ons meegaf en daarmee een stukje van zichzelf meestuurde (Mam, Pap, Pim, Mèl, Kiran, Marijn, Edan, Diana, Yves, Enique, Monique, Ezra, Zoë, Wendy). Dank dat jullie ons nog rijker hebben gemaakt dat ik ooit verwacht had te kunnen zijn. En dat we dit geluk met jullie hebben mogen delen en het daarmee onsterfelijk hebben gemaakt.

Alle mensen die via welke media dan ook met ons meegeleefd hebben en ons over hun leven zijn blijven vertellen terwijl we zo verweg waren.

De gedachten die je nooit ziet maar altijd in je hoofd hoort. Ingekleurd en vorm gekregen door hen die je liefhebt. In mijn zoektocht naar dat wat de wereld voor ons in pacht heeft, heb ik juist mijn thuis gevonden. Het leven is veel minder ingewikkeld dan we het voor onszelf maken, durf de diepte in te duiken en kom weer boven met de wetenschap dat je eigen pad daar altijd ligt om opnieuw bewandeld te worden. Alle wegen leiden naar huis, wees niet bang te verdwalen. Durf te geloven en vind de glimmende ogen, lachende gezichten en liefdevolle woorden of tranen van hen die op je hebben gewacht. 

Het kloppend hart van een moeder die vol spanning heeft uitgekeken naar de dag dat haar kindje weer thuis komt, om haar vast te houden alsof ze je nooit meer zal laten gaan. Een trotse vader die ziet dat hij een kind heeft opgevoed dat op eigen benen de wereld bewandelt en in zijn voetsporen treedt. Ware liefde is loslaten en wachten tot ze bij je terug komt. Vertrouwen hebben dat ze terug komt. Want ze zal wederkeren, sterker dan ooit. En als je ervoor open staat zal ze delen, de ogen waar ze door keek zullen een stukje de jouwe worden. Misschien zul je zelfs een fractie opvangen van dat wat ze voelde en zo worden de woorden die je alleen denken kunt misschien toch ooit gesproken. Ze mogen bestaan.

Ik kijk naar de sterren en vraag me af of jij ze ook ziet. De maan verlicht mijn scheve lach van ontroering, omdat ik weet dat je daar bent. Dat ik je snel weer zal zien. Dat ik thuis mag komen.

Dat wat ik vind wil ik geven, mijn kloppend hart of stokkende adem in die momenten die ik je nooit helemaal of allemaal zal kunnen navertellen. De tranen van zoet geluk bij de gedachte aan hoe zeer ik je mis. Ik ben verder weg dan ooit, maar dichterbij dan ik me ooit gevoeld heb. Met het inzicht dat je dromen kunt leven, vorm kunt geven, en ze nog mooier kunt maken dan ze al leken te kunnen zijn. De liefde die ik voel bij de gedachte aan hen die op ons wachten. Thuis is niet langer de plek waar we wonen, thuis is waar mijn hart ligt, de plek waar ik altijd naar zal terugkeren. Daar waar we uiteindelijk zullen zuchten en zeggen "Dit was het mooiste jaar van ons leven. En dit is de fijnste plek waar we geweest zijn.". 

Nog eventjes, twee maandjes hier genieten, en dan..... <3

Melbourne

Na een heerlijke 9 dagen met Ted en Mieke in Sydney en The Blue Mountains, vol heerlijke etentjes, mooie wandelingen, gezellige gesprekken en een afsluitende avond vol moppen tappen, namen we afscheid en gingen vlogen we naar Melbourne. Ted en Mieke vlogen naar Adelaide en zouden via de Great Ocean Road naar Melbourne komen.

In Melbourne aangekomen haalde we onze auto op en zochten we een hotel in het centrum. Daar aangekomen contacten we Joe, onze mattie uit Amerika. Die bleek 5 minuten lopen bij ons hotel vandaan op de Universiteit te verblijven. Hij deed een module internationale handel met Australie en zou een week of twee in Melbourne zijn. Een zeer gelukkige samenloop van omstandigheden!

We liepen meteen zijn kant op en zo ontmoette we onze vriend aan de andere kant van de wereld. We hadden elkaar op de bruiloft nog gezien. Zo zie je elkaar nooit, zo zie je elkaar twee keer in een half jaar, aan twee kanten van de wereld. Suuuuper gaaf natuurlijk!
We gingen eten bij een Italiaans restaurant dat echte Italiaanse ingrediënten uit Italie gebruikte. Een heerlijke pizza met champignons en Italiaanse truffelolie en mozzarella tot gevolg. Mjammie! Best pizza EVAH!

Melbourne is een grote stad, met veel wijken. Elke wijk heeft zijn eigen charme en sfeer. Er zijn overal veel eetgelegenheden en hippe bars, heel inspirerend hoe ze dat daar doen. Met behang en inrichting kun je veel sfeer scheppen en het lijkt alsof ze dat daar hebben uitgevonden.
Mijn favoriet is denk ik het alternatieve Brunswick (waar we een markt van kunstenaars die hun eigen maaksels verkochten bezochten, en goed vegetarisch/organic eten vonden), gevolg door het hippe Prahan/South Yarrah.
De prijzen van het eten zijn zeer goed te doen, en een kleine auto met hotels is goedkoper dan een camper met campground fees, dus we konden heerlijk genieten van het nieuwe leven vol buiten de deur eten en drinken.
We hebben op het dak van hoge gebouwen gechilled, hebben elke dag weer iets anders heerlijks gegeten en hebben Joe veel gezien.
Elke keer weer moesten we onszelf bedwingen niet terug te gaan naar een geweldig restaurant, waar we zeker vaker wilden eten. Daardoor zouden we misschien andere geweldige plekjes missen. Onze favoriete waren toch een Indonees, een Indiaas restaurant (dat er niet uit zag maar verrukkelijk eten maakte) en een Vietnamees waar Tobias forel op een wel hele aparte manier voorgeschoteld kreeg.
Elke dag happy hour, waar je dan tussen 16 en 19 uur voor 5 dollar een biertje of ginnic oid kon nuttigen, hik! En dan bij 24 graden gaat de terras-heater aan, ja das daar ook KOUD man! Haha.
We zijn ook nog naar een club geweest, Club Revolver Upstairs. Ik had de DJ die het organiseert gemaild om kaartjes te regelen en die heeft ons op de gastenlijst gezet. Deze club had de hele dansvloer gevuld met oude bankstellen! Echt een chill club! Super leuk om te zien en mee te maken. Eerst Thais eten in de club en dan bouwen ze het om naar een dansvloer en bar. Zou ook wel zo’n club in Nederland willen fixen, huiskamersfeer club, heerlijk hangen met je maten... Top!

We zijn twee weken in Melbourne geweest. Het werd steeds warmer en warmer.
Tot de temperatuur zijn hoogtepunt bereikte met zo’n 45 graden. Mja op de radio dan, in het echt was het heter natuurlijk. In de auto stond zelfs een keer op dat thermometertje dat het 50 graden was! Uiteraard had de auto toen wel al even in de zon gestaan. Toen we gingen rijden zakte de temperatuur langzaam terug naar een schamele 48 graden. Airco VOL aan, maar zweten als een otter natuurlijk.
De dagen dat het het heetst was hebben we vooral op het strand gelegen, elke keer maar weer terug de zee induikend om de hitte een beetje te bedwingen. De zee is vrij koud, dus je ligt erin tot je het koud hebt, kippenvel, dan loop je de zee uit, BAM 45 graden op je ass....
We waren zwart! Oh we zijn ons leven nog nooit zo bruin geweest!

Ted en Mieke zochten ons nog op in Melbourne en we zijn samen naar de open dag van het Australian Open tennistoernooi geweest dat de weken erop zou gaan plaatsvinden.
Samen op de tribune een Nederlandse speler hard aanmoedigen, die helaas toch zou verliezen...
Hoe dan ook zou dat de sfeer niet drukken en hebben we ontzettend veel lol gehad samen. Lachen, gieren, brullen, LETTERLIJK hahaha.
Lopen door Melbourne, waar overal piano’s staan, waar je op mag spelen. Kindjes zien spelen, eentje zooo mooi! Die had meer publiek dan de straatmuzikanten...

De week erop zijn we met Joe nog naar een dag Australian Open gegaan. Hij had via school kaarten gekregen en voor ons twee kaartjes van medestudenten overgekocht.
Wegbrandend op de tribune hebben we nog een Nederlander verslagen zien worden, maar wederom heeft het de pret niet weten te drukken.
De hitte heeft later in het toernooi nog zijn tegenslag op spelers gehad, die gingen knock out of konden niet doorspelen vanwege de hitte. Tja op zo’n baan vol in de zon en uit de wind is het ook echt niet te harden kan ik je verzekeren. Je kunt bijna naar je huid kijken terwijl hij als een varkentje in de oven van kleur verandert. Rood wel te verstaan.... Evenals je wangen... En het zweet dat maar blijft klotsen. Zo belachelijk heet! Die factor vijftig constant in de aanslag!
Alleen op die hoofdbaan binnenin het stadion is het wel te doen, maar dat is slechts 1 van de ruim 30 banen!

We besloten de hitte van de stad te ontvluchten. Ted en Mieke hadden dat super goed gepland door naar Tasmanie te gaan, waar het altijd 10 graden koeler is. Weer afscheid, beetje emo, want het zou wederom een half jaar duren voor we ze zouden zien. Maar gevuld met een warm en fijn gevoel.
Wij besloten naar Wilsons Promorotory te rijden, zo’n 2,5 uur ten oosten van Melbourne.
Hier was het slechts 42 graden en vonden we een prachtig strand genaamd Squeeky Beach. Squeeky omdat het quartz zand een squeekend geluid maakt als je erop loopt.
Omringt door prachtige bergen, in een helder blauwe zee zonder kwallen maar vol heftige golven, vonden wij ons heil.
Dit is zonder twijfel een van mijn geweldigste zee ervaringen ooit! Ik verveel me al snel aan een strand. Ik moet snorkelen, kletsen en lezen of iets DOEN. Maar in de hitte lezen is een gebed zonder einde van heen en weer rennen naar het water om weer af te koelen, waarbij het uitlezen van een hoofdstuk vaak niet in een keer lukt (hoe spannend het hoofdstuk ook is).
Hier op Squeeky Beach echter waren er golven, en wat voor golven!!! RUIGE, moddervette, harde, hoge golven. Die je optillen en met geweld een stuk meesleuren om je vervolgens snoeihard weer in de zee te laten kletteren en in de onderstroom verzwelgen. De zee vond het ook leuk mijn bikini iedere keer van mijn lichaam te rukken of te vullen met zand. Een worsteling met natuurlijk geweld dus, golf na golf na golf.
We speelden uren in de zee, iedere keer opspringend bij een golf en als een surfboard op de golf liggend naar voren te drijven om vervolgens met vijf koprollen, geschaafde knieën van het zand en een hap zout water weer hard lachend naar de oppervlakte te komen. Schreeuwend “Aaaargh, DAAAAAR, komt er weer één!!!”.
Net zo lang tot we het koud hadden en even ons handdoekje weer opzochten. Waar we het binnen 5 minuten weer bloedheet op hadden natuurlijk.

De laatste week hebben we via Airbnb een kamer gehuurd in Prahan, een leuke wijk van Melbourne. Bij een hyperactieve doch vriendelijke dame thuis hadden we een mooie kamer en eigen badkamer. Toch is een hotel fijner vinden wij, want dan deel je niets en hou je dus ook geen rekening met de dame des huizes. Wel konden we hier lekker koken. Waarom ga je in hemelsnaam koken in Melbourne, hoor ik je denken?! Nou ze hebben de Queen Victoria Market! En dat is toch wel zoiets leuks! Ik zag mezelf al helemaal in Melbourne wonen (en dat is de eerste keer dat ik in Australie het gevoel had dat ik het ergens voor langere tijd zou kunnen uithouden, niet dat ik dat ook echt ambieer (NEE TALI, IK ZWEER HET), maar als ik dan ergens op het vaste land van Australie MOET wonen, dan zou het Melbourne zijn...).  Ik zag mezelf namelijk al helemaal mijn boodschappen op de Queen Victoria Market doen. Ze hebben er alles, verdeeld over een aantal onderdelen van de markt. Een gekoelde afdeling met vlees en vis. Ik ben vegetariër en walg ervan, maar zelfs ik kon zien hoe prachtig het vlees en de vis eruit zagen en hoe mooi het tentoongesteld lag, in keurige porties en bijna glimmend en blinkend. Daarnaast had je een gedeelte met winkeltjes die in het gebouw vast zaten, kraampjes die met het gebouw van de markt meegebouwd waren zeg maar. De heerlijkste kazen, broodjes, vers geperste sapjes, olijven, smeerseltjes voor op brood, koffie (Melbourne is een lekkere koffie stad!), wijnen, en alles dat mijn bourgondische hart maar kan wensen lag hier uitgestald. Ooooh ik had alles wel liggen leeg kopen en weken op een kleed willen gaan liggen in het park om zo langzaam alles stukje bij beetje te verorberen met mijn vrienden en familie. Wat een rijkdom!
Sinds de reis lust ik alle kazen en wijnen, ik heb mijn smaak vrijwel geperfectioneerd zeg maar. De enige overgebleven uitdagingen zijn zuurkool, kappertjes en selderij. Maar je hoeft niet ALLES lekker te vinden toch?
We kochten wat heerlijke broodjes en koffie (en de dagen erop andere broodjes (zoals bureks, de Kroatische broodjes die we tijdens onze vakantie in Kroatië veel aten) en verse sapjes) en liepen de markt uit waar iemand met een klarinet (en keyboard op een andere dag) geweldige muziek maakte en je in de zon aan een tafeltje kon zitten en eten, drinken en genieten. Daarna naar het andere stuk vol groenten en fruit, noten en zaden, uitstalt waardoor ik “opper-vegetariër” door het paradijs liep. Heet als het was iedere dag weer de lekkerste komkommers uit het vuistje etend. Lychies kopen en ander fruit, dat we aten terwijl we Melbourne verkenden. Wijntje doen en dan je verse framboosjes op tafel zetten weet je wel? Maar vooral die ontzettend gruwelijke paddenstoelenkraam, waar we 6 verschillende dozen paddenstoelen kochten en gingen kokkerellen. Al een week zagen we ernaar uit dat we een keuken zouden hebben, zodat we los konden op de markt en in de keuken! Tobias maakte een fantastische soep met witte wijn, verse tijm, crème en een mega berg paddenstoelen. Het kon zo in een 5 sterren restaurant waar de chef zou zich dan af zou vragen hoe deze jongen hem zo had weten af te troeven met dit meesterwerk. Wat was dat smullen!!!! Ik maakte slechts wat bruschetta's van vers brood van de markt met verse paddenstoelen, tomaat en heerlijk geurende verse basilicum erbij en daarna konden we niet meer. De pasta met de andere helft van de buit was dus voor de volgende dag J.

De mensen in Australie noemen Melbourne dus geen Melbourne, men zegt MELBUN. Wij werden hierop gewezen door een SCHOT!!! For crying out loud! Hij vertelde ons dat hij het grappig vond hoe we Melbourne helemaal uitspraken! De R enzo... Een Schot! We hebben veel Schotten ontmoet tijdens de reis en als er een volk bestaat dat de R het duidelijkst uitspreekt of uitdraagt, dan zijn zij het wel! Ik hou d’r van haha. Daarna trouw Melbun gezegd natuurlijk... Tja. Als het zo heet....
Het accent van de Australiers is in Melbourne wel heel erg! YEAHHHHHHHHHHH zeggen ze in plaats van Yes, en heel plat en uitgerekt. Blablablabla yeaaaaah, blablabla yeaaaah, no worries! Heb me bescheurd... Wat een volkje. Gelukkig kleden ze zich veel beter dan in Brisbane en waren ze daardoor toch zeker sophisticated te noemen.

De laatste avond met Joe was ook koning. Toen hij zijn module had afgerond en met een prachtige nieuwe overwinning vanuit de hitte terug naar zijn meissie Jamie in ijskoud New York mocht. We zeiden onze goede vriend na een avond goed stappen in Melbourne gedag voor onbepaalde tijd, zoals je dat altijd doet met je vrienden van over de oceanen, nooit wetende wanneer en waar je elkaar weer zult treffen. Gelukkig is de wereld klein en onze liefde voor elkaar groot, dus zal tijd de kloof nooit vergroten maar eerder vernauwen bij het weerzien, zoals we uit ervaring met Kate kunnen zeggen. Bijzonder hoe je je dan als familie kunt voelen als je weer bij elkaar bent en elkaar zo goed lijkt te kennen, ondanks dat je elkaar relatief gezien zo weinig in dit leven ziet.

We hebben genoten in Melbourne. We voelden ons voor het eerst een beetje thuis in Australie. Ondanks de hitte dan... ;) Dat zijn wij natuurlijk helemaal niet gewend.
We voelden ons ook thuis in Sydney,maar dat kwam door ons thuis bij Ted en Mieke, wat een heerlijke periode was, wellicht zelfs de fijnste uit heel Australie. Maar in het land an sich, was Melbourne de fijnste plek. Zo veel meer ons ding dan Sydney, Perth of welke andere plek op dit immens grote eiland dat zich bijna een continent mag noemen.
Toch hadden we heel veel zin in de volgende stap, Tasmanie. Dus leverde we onze auto weer in, en gingen we opnieuw met ingepakte tas naar het vliegveld, een nieuw avontuur tegemoet...

Eindelijk weer een post

Het is lang geleden. Heel lang geleden dat ik heb geblogd.

Mijn laatste verhaal is denk ik Townsville geweest, meer dan een maand geleden.

We zijn nu meer dan een half jaar onderweg en het reizen is nu ook echt reizen geworden.

Laat ik beginnen te zeggen dat ik me uitermate relaxt voel, sterker nog, ik ben rustiger dan ik me kan heugen ooit geweest te zijn. Als je gaat reizen verwacht je van alles. Zo had ik vooraf het idee dat ik door allerlei fases heen zou gaan, diep zou gaan, mezelf zou tegenkomen, heimwee zou hebben, naar thuis zou snakken, veel zou schrijven en me zou vervelen op bepaalde momenten. Dat vervelen zou dan weer een mogelijkheid bieden tot meer schrijven en dat was iets dat ik graag op de reis zou willen doen.

We zijn nu een ruim een half jaar weg, en ik heb denk ik de meeste emoties al wel eens doorleefd. Ik kan je zeggen dat ik deze heel erg anders heb gevoeld en beleefd dat ik ze op voorhand verwacht had te gaan ervaren. Eigenlijk was het hele eerste stuk van de reis een euforie. Met de dieptepunten van wat we in Madagaskar hebben gezien en beleefd uiteraard in ogenschouw nemend, maar daar hebben we jullie destijds uitvoerig en trouw over verteld.

Zuid Afrika dat zo’n ontzettend heerlijk en prachtig land was, waar we elk moment genoten en altijd bezig waren, jullie zo veel mogelijk probeerde te vertellen over de kostbare ervaringen die we opdeden en daarmee heel erg hebben geleefd in een observerende maar ook belevende situatie, waarin we altijd die brug naar thuis hebben geslagen. Dan wel in een vergelijking in ons hoofd, dan wel in een verhaal op ons blog.

Toen kwamen we in West Australie aan. We hebben jullie verteld over de prijzen, over het land vol parels maar ook heel veel niets. En toen die grote oversteek naar het oosten. Tijdens die grote oversteek begon er iets in mij te bedaren. Er kwam een bepaald soort rust over me heen die tijdens de lange rijdagen mijn mentale onrust wat bedaarde. Ik kon er nog niet helemaal de vinger opleggen, maar hoopte vurig dat dit de eerste echte stappen zouden zijn naar die rust die ik zo graag wilde vinden op de reis. Eentje die je niet kunt afdwingen, maar die je overkomt. Misschien was het gewoon dat de dagen ook werkelijk met NIETS gevuld waren en Tobias voornamelijk het rijwerk voor zijn rekening nam, dat ik zo in contact kwam met dit gevoel. Het is dus niet te verwarren met verveling, het is juist de vrede met het niets. Maar er leefde tegerlijktijd ook een groot verlangen naar actie en vermaak.

Aangekomen aan de oostkust vonden we ons vermaak. De dingen waar je op richt en die je wil doen liggen relatief gezien veel dichterbij elkaar en de dagelijkse afstanden die we aflegden werden gehalveerd of waren zelfs maar een fractie van de afstanden die we in het westen aflegden.

Wat we echter vonden aan de oostkust waren vooral stranden. Laat ik wel wezen, het waren bijzonder mooie en relaxte stranden, maar wel elke keer weer stranden. We vonden vermaak in mensen die we ontmoeten, gesprekken die we voerden, maar echt zwemmen aan de mooie stranden was er niet bij door de vele kwallen die zich in het noord oosten van Australie in het zeewater begeven. Dit had tot gevolg dat we op de mooiste plekjes zaten, idyllisch en puur, maar ons nu toch echt begonnen te vervelen. En waar ik achter kwam was dat ik daardoor juist inspiratieloos was jullie te schrijven op ons blog. Mijn blog over Airly Beach (de bestemming na Townsville) tot aan Brisbane kreeg daardoor een vorm waarin het leek alsof ik een opsomming aan het geven was van dat wat we op een dag deden en zagen, maar er sprak geen beleving meer uit mijn woorden, ik zei wel wat we deden maar vertelde niet echt meer over onze reis. En dat is niet wat ik jullie wil geven. En ook niet wat ik wil teruglezen als ik later ons blog teruglees. Tobias had ook geen zin deze dagen te beschrijven, en toen volgde de lange stilte....

Ik vond het nog wel leuk korte posts op Facebook te doen, want dan deel je enkele zinnen en kun je toch een hoop zeggen met weinig woorden. Maar ik heb, geloof het of niet, niet de behoefte met veel woorden weinig aan jullie te beschrijven...

En toen kwam Noosa. En Noosa is een prachtige plek, aan het strand, waar we met onze tent een uitzicht hadden waar ik in Nederland achter mijn bureau alleen van kan dromen. Helder blauwe zee, palmbomen, wit strand, en heel veel rust en niets te doen. Maar meer dan ooit verveelde ik me, ik zat onder de muggenbulten en werd er zo weemoedig van dat ik me op deze prachtige plek een beetje depressief ging voelen. Het gebrek aan internet ontnam me de mogelijkheid op contact met thuis en Tobias en ik lagen de hele dag op ons kleedje in de zon/schaduw een boekje te lezen.

Nou wat verschrikkelijk voor je hoor ik jullie denken. Ik besef me dat dat heel raar klinkt allemaal, maar dit was mijn dieptepunt in de reis! Ik voelde me dood ongelukkig in het paradijs.
Die avond belde pappa en mamma, en op het moment dat we ophingen barstte ik in tranen uit. Ik zie Tobias me nog beteuterd aankijken. Ik had zo verschrikkelijk veel heimwee.
Van tevoren had ik verwacht dat heimwee een sterk gevoel van “naar huis willen” zou zijn. Maar dat is het niet. Het was zeker niet zo dat ik naar huis wilde. Wat het meer was, was dat ik tijdense het krabben aan een van de vele bulten op mijn kneiters bruine lichaam bij elke gedachte aan een geliefde thuis bijna in huilen uitbarstte. Daar zat ik dan, op het strand, in de zon, heerlijke temperatuur, met een biertje en een boekje. Maar het voelde als een biertje en een boekje “want wat moet ik anders?!”. Ik voelde me zo opgesloten in het paradijs, en had zo veel behoefte aan een berg die ik kon beklimmen of een rondje langs de gracht in koud Amersfoort. En hoe meer ik eraan dacht, hoe verdrietiger ik me voelde. Hoe verdrietiger ik me voelde, hoe meer ik mezelf verbood me zo te voelen in het paradijs. Nog maar een biertje dan... Want tja, wat moeten we anders?!

Tobias verveelde zich ook stierlijk en het is wel heel fijn om dat samen het paradijs af te kunnen zeiken. Sterker nog, puur het afzeiken van het paradijs is een hele plezante bezigheid. Het is hetzelfde als aan thuis denken, maar dan denk je niet aan thuis en word je niet verdrietig.

Toen ik weer internet had postte ik een paar regels op Facebook over mijn heimwee en de reacties waren heel fijn. Een paar lieve woorden en toch een bepaalde vorm van begrip deed me goed, ondanks dat deze situatie behoorlijk onbegrijpelijk te noemen is. Ik wed dat er veel dagen komen dat ik suuuuper graag naar Noosa zou willen in ruil van de dag in mijn Amersfoort die ik op dat moment beleef. Als je je zo voelt, althans als IK me zo voel, kan ik geen blog schrijven. Het is als een writersblock in zijn puurste manifestatie. Wel postte ik de foto’s van het paradijs, waar de meesten jaloers op reageerden, terecht overigens, maar van mij mochten ze het hebben! Voor een paar dagen dan haha.

Het komt ook door het kamperen. Wat is dat toch verschrikkelijk. Ik vergeet vaak dat kamperen gewoon echt niet mijn ding is. Hoe heb ik het in mijn hoofd gehaald om 38 dagen te gaan kamperen?! GATVERREDAMME, alweer met je pannetjes naar de wasbak die meer dan 5 minuten lopen leek, om ze daar schoon te maken en weer helemaal terug naar je tent. ’s Nachts je tent uitmoeten om te plassen. Man ik moest standaard als we gingen slapen plassen uit angst dat ik zou moeten plassen die nacht! Wat vervolgens alsnog elke avond weer het geval was (ook door al die biertjes natuurlijk). Omkleden, je kleren in en uit je tas, slippers aan en uit, een tering zooi en maar zoeken naar je spullen. Niet kunnen douchen zonder slippers vanuit hygiene overwegingen. Veel te warme nachten, of te koud. Muggen, beesten, goddamn midgies....

En toen kwamen de stops in een paar kleine plaatsjes genaamd TinCanBay, Rainbow Beach en Hervey Bay. Daar hadden we wat te doen, dus daar hadden we wel weer lol. Dolfijnen, een mooie wandeling en uitzicht en in Hervey Bay hebben we super gezellig met Holly en Cameron gechilled en ons kostelijk vermaakt. Maar nog steeds sluimerde dat gevoel van “Australie valt tegen” als je ’s avonds in je tent klimt. Een gevoel dat ik mezelf eigenlijk niet wilde toestaan. Want ik wil mijn hele leven al naar Australie, het staat zolang ik me kan heugen op mijn nummer 1 in mijn bucket list! En ik had al zulke fantastische momenten gehad in Australie, die kon ik toch niet laten overschaduwen door de dagen van sleur, verveling en heimwee?! Tobias had minder moeite met het benoemen van de teleurstelling. Ik kon en wilde geen overal oordeel over Australie geven voordat de reis door dit inmens grote land zou zijn afgerond, want het kon toch niet zo zijn dat mijn bucket list nummer 1 zou TEGENVALLEN!?!!

Geen woord dus uit Saartje, geen blog posts, af en toe een korte Facebook post maar vooral heel veel stilte.

En toen kwamen we in Brisbane. Brisbane was wel echt een beleving, en ik zal deze stad in een aparte blogpost eer aan doen. Maar dat was zo’n heerlijke afwisseling, dat we geen tijd verdeden aan het schrijven, we waren de hort op! We sliepen eindelijk weer in een bed voor een paar dagen! Wat een verademing, wat hadden we dat nodig!

Holly en Cameron hebben in Brisbane gewoond en kennen de weg, we gingen met ze naar een club en uit. Het uitgaansvolk daar... De vrouwen dragen “kledingstukken” waar hun tieten bijna volledig uithangen (als een soort brutells over de tepels) en tegelijktijd zulke korte strakke broekjes of rokjes dat je hun billen ook kunt zien! For real, hier werd niets aan de fantasie overgelaten. Hakken hoger dan waar de travo’s in Nederland op de gaypride op lopen en daar dan een hele nacht mee op pad gaan.

Als je dan een stelletje ziet kussen en hij gaat met zijn hand over haar billen, dan word je er ongemakkelijk van omdat het meteen een halve porno film is waar je naar kijkt! Terwijl als ze gewoon iets aan had gehad er helemaal niets aan de hand was geweest... De danseressen in de club die in een soort bikini pakje in een kooi stonden te dansen waren netter gekleed dan de gemiddelde vrouwelijke bezoeker!

Bovendien dansten zij ook stijlvoller!! Ongelooflijk!

De uitdrukking “underdressed” klinkt onwijs haaks op hoe ik me voelde in mijn nette spijkerrokje, shirtje en Nike’s. Ik was zowat een kerel te noemen tussen al dit oestrogenisch geweld om me heen haha.

Bier was 10 dollar terwijl een gin tonic 8,50 was! Toen ik daar achter kwam stopte ik gelijk met bier drinken, wat een onzin!

Maar wel een belevenis, Tobias en ik keken onze ogen uit! Wat een volk! In Nederland heb je daar “speciale” feesten voor!

De dames in Australie houden wel van korte strakke uitgaans kostuumpjes, maar nu  ik heel Australie gezien heb moet ik er wel bij zeggen dat dit echt typische Brisbane klederdracht was en dat men het ook het trailertrash noemt van Oz.

Tja als je de hele dag in je bikini op het strand ligt en je gaat ’s avonds uit, wat trek je dan nog aan om je sexyer te voelen dan je die dag al was, bedachten Tobias en ik maar....

Toen we Brisbane uitreden zijn we naar een autoschadeherstel bedrijf gegaan. Om eens te kijken wat het maken van zo’n deuk kost die ik gemaakt had door de deur bij de wind in te leveren.

De man keek, schreef, keek nog wat en zei toen 790 dollar. SAY WHAT!?! GAST!!!!!

Hij zou het opnieuw moeten spuiten bla bla bla. Nee, we wilden weten wat UITDEUKEN kost. Maar nee dat kon niet zonder opnieuw spuiten.

Met een steen in mijn maag, keerde de weemoed die ik voor Brisbane had gevoeld opeens weer terug en vertrokken we naar het zuiden. Ik kon wel janken, wat een tegenvaller. Hoe was het mogelijk?! 790 dollar! 500 euro ofzo! Nou Wicked zou ons zeker naaien als ze konden, als ik een struisvogel was geweest had ik mijn kop indefiniate in het zand willen steken!

Laat ik dit gevoel weer even wegstoppen en opnieuw beginnen met het vertrek uit Brisbane. We zouden wel zien wat er ging gebeuren en voelden ons net weer lekker dus besloten ons niet druk te maken tot de rekening zich zou aandienen en onze reisverzekering het vervolgens ook nog eens zou afwijzen.... Toch een beetje kop in het zand dus.

Opnieuw

Na in Brisbane lekker uit te hebben gegeten, te zijn gaan stappen, in een bed geslapen te hebben en onze ogen uit te hebben gekeken, waren we weer helemaal opgeladen voor de volgende stop.

Springbrook.

En dit was niet de minste. We gingen de bergen in. En niet zomaar bergen. Wat was dit mooi. Natuur om je hart bij op te halen. Koelte om in bij te komen, want de afgelopen maand was HEET geweest. De 24 graden op de berg was meer dan aangenaam te noemen.  Uitzichtpunten die de vallei, bergen en alles er tussenin tot aan de zee 100km verderop aan ons tentoon stelden. Bomen van duizenden jaren uit, planten en bloemen die we nog nooit gezien hadden, watervallen en rotsen waar we tussendoor en omheen wandelden, terwijl  we maar bleven verzuchten dat dit toch wel een van de mooiste plekjes was die we in Australie gezien hadden.

Konden we hier maar langer blijven... Maar het was bijna Kerst en we hadden een cabin in Bayron Bay geboekt om onze Kerst door te brengen, dus we moesten door.

Zo gezegd zo gedaan.

Normaal heb ik een hekel aan Kerst. Misschien is het niet zo zeer Kerst, maar wel het moeten van dingen. De verwachting die ermee gepaard gaat. Het gevoel van verplichte gezelligheid, vrije dagen die eigenlijk al voor de komende jaren voor je worden ingepland en waar je je altijd aan dient te conformeren, omdat je anders mensen kwetst. Ik kwam erachter dat dit klinkklare onzin is. Het is juist fijn dat je elk jaar die dagen met elkaar MAG doorbrengen. En dat het daarbij koud is en je lekker samen binnen bij een haardje kan zitten.
Nu waren we aan de andere kant van de wereld, in ruim 30 graden, zonder familie en verwachtingen. Zonder ingeplande gezelligheid, en we snakten naar onze families en hun avondjes bij het haardvuur. Begrijp me niet verkeerd, wij hebben een heerlijke kerst gehad. Maar als je een jaar weg bent en je mist je familie, dan wordt Kerst opeens een moment waarop dat gevoel erg versterkt wordt.

We hadden dan ook besloten onszelf te trakteren op een nacht in een klein huisje op de camping met een keukentje en een bed, zodat wij ook ons eigen Kerstfeest konden vieren. Aangekomen bij de camping bleek dat ik voor februari geboekt had?! Pardon?! Heeeeeeel vaag. Dus we moesten ff 170 dollar extra aftikken voor 2 nachten (naast de reeds 190 voldane dollartjes...). KACHING! Dat deed pijn. Maar Tobias gaf geen kick en betaalde de dame. Ik voelde me schuldig en dom joh. Maar hij was een heer en deze nieuwe tegenslag (die vrij snel na de 790 dollar indicatie tegenslag kwam) was dan ook snel verwerkt. Wij gingen genieten, en het paste binnen het budget, want we hadden heel goed gespaard en een buffer opgebouwd.

We zwommen en dronken en aten en kletsten, we wandelden en genoten en genoten en genoten. Al met al een heerlijke Kerst, met voortreffelijk voedsel en bubbels, een zoet temperatuurtje en zeer weinig kledij voor de tijd van het jaar. Bellen met het thuisfront en zoete tranen en woorden van liefde. In essentie van de Kerstgedachte en daarmee een van de beste Kerstmissen ooit, want voor mij zal Kerst nooit meer hetzelfde zijn. Ik zal met liefde en plezier uitkijken naar de geplande gezelligheid en nu in plaats van alleen op de avond zelf, ook in de aanloop en verwachting er naartoe al genieten! Is het al bijna Kerst?!

Bijna zouden we Ted en Mieke zien, ze zouden 31 december aankomen in Sydney en we waren echt op weg naar hen. Zo voelde het al een tijdje, het vooruitzicht was heerlijk en alles kwam nu wel heel dichtbij. Een soort Kerst cadeau. Het is Tobias zijn vader, maar voor mij voelde het net zo hard alsof thuis bij ons kwam. Toop zei steeds vaker “over zoveel nachtjes is pappa er”, en hij zegt nooit “pappa”. Reizen maakt jong, je gaat verder terug naar je essentie. De relatie met je ouders speelt meer in je op, de waarde die ze voor je hebben is altijd al zeer tastbaar, maar de behoeftes die ik ervoer waren toch zeker kinderlijk te noemen. Als het liggen met mijn hoofd in mijn moeders schoot terwijl ze over mijn haar aait als voorbeeld hiervan. Zoals gebeurde toen ik nog heel klein en dan moe was. Niet dat ik met mijn hoofd op Teds schoot wilde gaan liggen ofzo (lol), maar het hebben van Ted en Mieke als een soort vader en moeder die bij ons waren was toch wel een intens fijn vooruitzicht. En dat is ook helemaal uitgekomen kan ik je zeggen, het was nog leuker dan ik me had durven indenken op voorhand. Maar dat straks.

Na Bayron Bay hadden we met Holly en Cameron afgesproken in Nimbin, een hippie dorp zo’n 80 km landinwaards. Wat we hier aantroffen was niet zo zeer een “waar ben ik?!”, maar wel een “wanneer ben ik?!”. Echt een belevenis. Dit dorp is een dorp vol ouwe hippies. Die gasten waren geen hippie, nee die zijn altijd al hippie geweest en doen daar geen millimeter afstand van. Ouwe rotten in flowerpower kledij en overal hippieuitingen. We kwamen op een camping die er zo verrot en oud uitzag dat we ons afvroegen of we hier wel moesten gaan verblijven. Uiteraard hebben we dat wel gedaan. Een grote palenkiet was het, maar dan in de vorm van een camping. De palenkiet is de palenhut die we achterin de tuin van onze ouders hebben. Een huisje op palen met bedden erin waar Richard en ik met onze neefjes en vrienden menig avondje hebben doorgebracht en alles konden doen wat we maar wilden. De palenkiet was dan ook na onze jeugd compleet uitgeleefd en is inmiddels ook helemaal ingestort. Pap heeft hem afgelopen jaar afgebroken voor hij om zou vallen.

Nou, dit illustreert denk ik wel een beetje hoe die camping erbij stond.

Een camping uit de jaren 60 waar daarna nooit meer iets aan gedaan is en waar alleen maar mensen die de hippie uit willen hangen verblijven. Priceless.

Een van mijn hoogtepunten in Australie. Er was een grote groep gasten die allemaal op de een of andere manier aan elkaar gerelateerd waren via familiebanden, die zonder kinderen en vrouwen een weekje weg waren. Veel dronken en smoketen en ’s avonds als de stoere mannen die ze waren zaten mee te swingen op de allerfoutste 70s muziek die je je maar kunt indenken. We hebben ons bescheurd!

Er was een drum avond in het dorp en alle hippies hadden hun trommels en jambees erbij gepakt en stonden te drummen op de straat, terwijl de veel te oude hippies (maar ook toeristen) op straat stonden te dansen. Het was een hypnotiserend gezicht, een tafreel dat ik nooit zal vergeten. Waar jong en oud los van de wereld, weg van de wet en wetstoezieners, deden wat ze wilden en in hun eigen wereld en staat verkeerden. Zoals ik al zei, we waren niet “ergens”, we waren “ooit”.

Na Nimbin namen we afscheid van onze nieuwe vrienden Cameron en Holly, met de uitgesproke hoop elkaar in Azie weer te treffen en vervolgenden we onze reis nu dan echt naar Sydney.

De camper, nou ja camper, de Micra met tent zou worden ingeleverd. En het was ongelooflijk spannend zoals je zult begrijpen.

Die ochtend bij Wicked... We hebben de auto zoooooo schoon laten maken! ZO blinkend en stralend (kostte ons ook 33 dollar ofzo). Dat hebben ze nog nooit meegemaakt. Een allerrelaxte dude uit Schotland geloof ik hielp mij met de auto. Ik parkeerde hem en hij kwam meteen naar me toe. Mijn hart bonkte in mijn keel. Hij zei dat hij de auto moest checken en begon met de check, een tweede dude kwam erbij. Toen ze richting de deuk liepen zei ik met de grootste en stralendste lach die ik in me had “I bet you have never gotten a car returned to you THIS clean!!!!”. Zijn hand ging naar de gedeukte deur (de deuk viel alleen maar meer op door de schone auto), hij keek mij aan (evenals zijn collega), en terwijl hij de deur van de auto opende zeiden ze tegen mij “Would you like a job? Come work with us!”. Ik lachte nog wat en hij checkte de binnenkant van de auto. Terwijl hij de deur wilde sluiten zei ik, “I’ll take that as a YES, and No I wouldn’t like a job, I like being unemployed...”.

De deur sloot, ze liepen lachend met me naar binnen en printte een bewijs uit dat ik de volledige borg terug zou krijgen. De lach die ik toen had vult nu weer mijn gezicht. Tobias stond inmiddels zenuwachtig naast me en wilde daar zo snel mogelijk weg haha. Zo gezegd zo gedaan, en weg waren we. Met een high five onder voorbehoud, die zich uiteindelijk heeft uitbetaald. Heerlijk!

Hier stopt op dit moment even mijn verhaal, want ik zit al uren te typen en we gaan eten.

Ik kan hierna ook heerlijk verder met de volgende fase van onze reis. Het kamperen is afgesloten. Ted en Mieke zouden de volgende ochtend arriveren en we reden met onze nieuwe (schadevrije) huurauto naar het appartement in Bondi Beach dat Mieke had geregeld. Wat het mooiste appartement ooit zou blijken te zijn. Met een heerlijk bed met echte kussens. Met nieuwe dagen in Australie, met nieuwe gevoelens, een nieuwe ervaring, waarin we intens zouden genieten. En Tobias jullie al over verteld heeft. Weken die Australie weer in een ander licht zette en mijn bucket list nummer 1, alsmede mijn verwachtingen van dit land, zouden herkleuren. Bijkleuren. Verfrissen. Melbourne (waar ik zooooo van ben gaan houden) waar ik over mag vertellen en dan Tasmanie, de parel aan het eind, waar ik een stukje van mijn hart heb achtergelaten en ik de werkelijke rust waar ik zooooo naar hunkerde nu toch ECHT zou gaan vinden. Inspiratie tot bloggen in overvloed, ik ben er weer, en jullie zullen me horen en lezen... Sorry dat ik jullie verwaarloosd heb, maar nu begrijpen jullie wellicht waarom en vergeven jullie me, letters genoeg, toch? Daarom! One love!

De vleermuizen vallen van 't dak

Het kampeerleven hebben we achter ons gelaten. Dagelijks checken we de aanbiedingen van hotels op internet en slapen dan in een lekker bedje. 's Ochtends gaan we vaan naar de Victoria Market. Scoren daar een kop koffie en een broodje en luisteren naar de straatartiesten die op het terras hun kunsten ten gehore brengen. Elke dag eten we een komkommer. Uit het knuisje. Het is hier namelijk zo warm dat we de hele dag door water drinken. Een komkommer werkt perfect tegen de dorst. De temperaturen zijn zo hoog opgelopen dat vleermuizen dood uit de boom komen zetten. Letterlijk! Ezra stuurde me een filmpje hierover. Het filmpje is van 5 januari en toen was het nog koeler dan vandaag (45 graden). Kun je nagaan!

Je kunt je voorstellen dat we dus regelmatig afkoelen in de zee. Zo zijn we naar Wilsons Promotory gereden en daar op een prachtig strandje 10 minuten op ons handdoekje gelegen en daarna 30 minuten afkoelen in zee. Om en om. De golven waren hoog en er waren enkele surfers. We hadden zelf eigenlijk ook een plank moeten hebben maar daar is het nu te laat voor. We gaan nog in Melbourne kijken of daar ergens een mooi strand kunnen vinden met golven. Misschien kunnen we er nog eentje huren.

Ondertussen hebben we ook onze lieve familieleden definitief uitgezwaaid. Nou ja... Definitief voor nu dan... We zien ze ergens deze zomer weer in Nederland natuurlijk. Samen zijn we nog naar een voorronde van de Australian Open geweest waar we enorm zijn bijgekleurd. Zelfs Sarah en ik, die toch al aardig bruin zijn inmiddels, waren een beetje verbrand. Mieke spande de kroon. Gezicht, nek en borst behoorlijk rood. Tegen de tijd dat ze weer in Nederland is zal het rood wel lekker bruin zijn geworden.

We zijn ook nog bij de kleine blauwe pinguïns geweest op Phillip Island. Ze zijn ongeveer 20 centimeter groot. Eigenlijk net iets kleiner dan een gewone meeuw. Ze komen bij zonsondergang massaal aan land en gaan dan door de duinen terug naar hun holletje waar de kuikens met veel gekrijs wachten op hun avondmaaltje. We hebben ze eerder in Nieuw Zeeland gezien maar daar was het broedseizoen. Toen bleef er altijd één pinguïn op het ei. Nu waren de kuikens al zo groot dat beide ouders op zoek moesten naar vis.

De volgende ochtend kregen we een bericht van Joe dat hij nog Centre Court tickets had weten te regelen voor de AO. We zijn omgedraaid en weer terug naar Melbourne gereden. Nog een dag op het tennispark gehangen en drie wedstrijden gezien. Tussendoor even naar de stad geweest en 's avonds weer terug om de laatste match te pakken.

We hebben het erg naar ons zin. We houden van Melbourne en het leven in en om deze stad. Nu zijn we te gast bij een dame die in eigen huis een kamer verhuurd. Hele mooie kamer met airconditioning! Dan vallen wij in ieder geval niet dood uit bed!

Melbourne

We genieten van onze tijd in Melbourne.  De stad is bruisend, vol restaurant's en jonge mensen. Daken zijn omgetoverd tot cafés en trams uit lang vervlogen tijden dwalen hier door de straten.

Na een voorlopig afscheid met pa en Mieke volgde direct een weerzien met ons maatje uit New York. Joe heeft hier een studiereis en dat valt gelukkig genoeg precies samen met ons bezoek aan de stad.

We hebben ook weer een nieuwe huurauto. Een Hyundai i20. Prima bakkie. Tot nu toe weinig gebruik van gemaakt. In de stad is de auto overbodig. Na t weekend gaan we weer touren. De omgeving van Melbourne verkennen.

Morgen checken pa en Mieke in het zelfde hotel in. Ze zijn nu aan t cruisen van Adelaide naar Melbourne over the great ocean road. Ben benieuwd naar de verhalen.

Sarah heeft het voor elkaar gekregen om ons op de gastenlijst te krijgen van Club Revolver. Nicole tipte de club. Morgen gaan we, daar op het vijf jarig bestaan, lekker dansen. Jeeeeeej!

Lekker chillen billen met Pa en Mieke

Vlucht nummer 7. Op dit moment zitten we in het vliegtuig van Sydney naar Melbourne. Het bloggen hebben we de laatste weken op een laag pitje gezet. We hebben er niet zo'n zin in gehad en ik weet niet in welke frequentie we het zullen doorzetten. Het kan alle kanten op. Kerstmis en Nieuwjaar liggen achter ons. Een kerst op het strand met een korte broek en palmbomen. In de aanloop naar Kgerst hebben we familie en vrienden erg gemist. Hoewel kerst normaliter zeker niet mijn grootste passie is moet ik toegeven dat een clichématig ontbijtje, lunch en diner met familie juist dat was waar ik zo'n zin in had. Gewoon wijntjes wegtikken voor de haard.

Veel mensen reizen naar Australië en steevast horen we de meest fantastische verhalen over dit continent. Hoewel Australië zeker mooi is delen wij dit enorme enthousiasme niet. We hebben het goed hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar de "whoehoe!!!" voelen we niet zo.

Na Townsville zijn we de Sunshine Coast afgegaan en hebben we onze weg vervolgd langs de Gold Coast. Tin Can Bay, Rainbow Beach, Hervey Bay, Noosa, Byron Bay, Nimbin. En nog veel meer plaatsjes waar ik het nu zo in het vliegtuig even niet meer van weet. Kort samengevat. A whole lot of beaches! Verder niets eigenlijk. Sarah is helemaal lek geprikt. Honderden bulten had ze. De jeuk was enorm en pas nu trekt het pas echt weg. Zo'n drie weken plezier van gehad dus.

Uiteindelijk hebben we ons campertje op 30 december weer teruggebracht naar Wicked Campers in Sydney. De deuk hebben ze niet gezien en de borg hebben we nu volledig terug! Hel ja!

De 31e stonden we al vroeg op de luchthaven van Sydney want daar kwamen pa en Mieke aan!!! Wat een leuke tijd hebben we gehad! Mieke had een geweldig appartement geboekt op Bondi Beach zodat we in Sydney nieuwjaar konden vieren. Op een heuvel hadden we prachtig uitzicht over de Harbor Bridge waar traditiegetrouw een enorme hoeveelheid vuurwerk de lucht in gaat. Wat een geweld. Heel gaaf. Zo gingen we 2014 gezellig met z'n viertjes in. Super tof!

Uit Nederland waren er allemaal cadeautjes meegegeven. Vooral veel drop en zelfs nog wat verlate Sinterklaascadeaus. De drop is nu trouwens alweer bijna op en het waren drie dikke zakken. Van Jaap en Yvonne hebben we kussentjes gekregen zodat als het kampeerleven weer aanbreekt we niet meer op onze truien zullen slapen.

Natuurlijk hebben we The Opera House, The Rocks, Darling Harbour en nog veel meer aangedaan. The Hobbit hebben we op het grootste IMAX scherm ter wereld gezien. Wat een enorm scherm is dat! Mocht je naar Sydney gaan is dat wel een aanradertje. We werden helemaal weggeblazen.

Op het strand van Bondi verloren pa en Mieke hun ergste melkkleurige tintjes en hebben we lekker gezwommen in de koude zee, boekjes gelezen en honderd uit gekletst.

Mieke had een SUV geregeld waarmee we naar de Blue Mountains zijn gereden. Na onze reis in ons kleine campertje was het even super luxe reiden in dat apparaat en we hadden de ruimte ook hard nodig want we kregen alle spulletjes er uiteindelijk nog maar net in. We hadden dan ook wel heel veel boodschappen verzameld die natuurlijk allemaal mee moesten.

Blue Mountains was ontzettend indrukwekkend. Zeker het mooiste plekje van Australië hier gezien. In Blackheat. Een canyon loopt hier dwars door de bergen en het uitzicht is fenomenaal. We hebben veel gewandeld en ontzettend gelachen. Slechte moppen getapt en heerlijk gegeten. Het was een vakantie in onze vakantie.

Nu wij naar Melbourne vliegen gaan pa en Mieke naar Adelaide. Zaterdag zien we elkaar weer. Dan gaan we nog een keer samen eten en dan komt er weer een afscheid voor de komende paar maanden.

Het vliegtuig steekt z'n neus langzaam naar beneden wat me eraan doet herinneren dat ik af moet sluiten. Er wacht een nieuw huurautotje op ons in Melbourne en we hebben nog geen idee waar we vanavond gaan slapen. Na een weekje lekker nergens over na te hoeven denken en alleen maar te genieten van alles wat Mieke en pa voor ons hadden geregeld begint nu ons eigen reisleventje weer. We zijn nu vier maanden en één dag onderweg. Het voelt al veel langer.

Lieve mensies in het druilerige Nederland: We denken veel aan jullie en missen jullie maar we komen voorlopig zeker nog niet naar huis! Dikke kus uit Oz. Whoehoe!!!!

De grote oversteek

s' Ochtends heel vroeg stonden we naast ons campertje. Zonder koffie maar wel met dikke wallen. Voor ons lag een rit van 3.750 km. Van Broome naar Townsville, in drie dagen. We hadden eigenlijk vier in ons hoofd maar hoopten dat we de afstand in drie dagen konden afleggen.

Een grote oversteek dus. En groot was ie. Na een kleine vijftig kilometer zag ik rechts, vlak voor onze bumper, een kangoeroe in slow motion met grote zwarte ogen zijn poten recht vooruit steken om op het allerlaatste moment rechtsomkeert te maken. Pot jan dikkie Kangoeroe. Opletten ouwe! Je was bijna verdwenen in m'n grill. 

Kangoeroes zitten hier gewoon overal. Vooral 's ochtends vroeg en tegen het vallen van de avond, steken ze massaal de weg over. Je kunt de grootte van de kangoeroepopulatie afmeten aan het aantal dode kangoeroes langs de weg. We kwamen er honderden tegen. In alle staten van ontbinding. Soms ruik je ze. Vogels wachten het juiste moment af om als ze net "beetgaar" zijn tegelijk toe te slaan. We zagen arenden met een spanwijdte van vier meter op een kluitje op de kadavers geplakt. Zodra we naderen vliegen ze op en de laatste arend probeerde steevast de dode kangoeroe nog op te tillen voor we passeerden. En dat lukt soms ook nog! Als je bedenkt dat kangoeroes de omvang hebben van een dik schaap kun je je voorstellen wat een enorm grote vogels dat moeten zijn.

We hebben zo ontzettend veel dode kangoeroes gezien dat we er totaal immuun voor zijn geworden. Zelfs Sarah kon uiteindelijk lachen als ik zei: "Hé Skippy! Doe eens niet zo lui!".

Kangoeroes hebben volgens ons slechte ogen. Als we komen aanrijden zien we op een paar honderd meter van ons autootje een kangoeroe zo hard als die kan, springend, de weg oversteken. Halverwege stopt ie. Steekt zijn kop omhoog zo van: "Ik hoor wat". Als we vlak voor hem staan draait ie abrupt z'n kop in onze richting en maakt zich uit de voeten. Dezelfde kant op van waar die vandaan is gekomen. En dat is vaak de kant waar tegemoetkomend verkeer ons passeert. Domme Kangoeroes. Gelukkig voor hen rijden er niet zo veel auto's.

Eigenlijk is er helemaal niets. Een dorre boel. Woestenij zover als je kunt kijken. Een oneindige weg die steevast voor ons aan de horizon verdwijnt. Het doet me een beetje denken aan Zuid-Afrika maar dan nog veel erger. Op de achtergrond staat een muziekje en als we een zeldzame afslag achter ons laten zegt de mevrouw van onze navigatie "Neem over zeventienhonderdachtendertig kilometer de volgende afslag". Wat!?

In de outback moet je bij elke mogelijkheid om te tanken stoppen om je tank vol te gooien. We hebben een klein autootje en die verbruikt weinig benzine. Dat wil zeggen als je er voor kiest om rustig te rijden. Daar kozen wij niet voor. Het verbruik steeg met vijftig procent. Het verschil tussen 110 en 130/140 km/uur. Op zich zonde want benzine kost in de outback de helft meer. Maar we rijden veertien uur op een dag. Dat scheelt dus (pauzes en extra tanken inbegrepen) ruim 250 kilometer op een dag. Voor onze oversteek dus zo'n 750 kilometer. Fok it! Gas erop dus!

We passeerden honderden creeks. In niet eentje stond water. De aarde was diep rood en het waaide hard. Wervelwinden staken af tegen de horizon en zwermen vliegen sloegen tegen de auto. De hoes, van de opgevouwen tent op het imperiaal van ons dak, was besmeurd met duizenden vliegen. Er was gewoon geen hoes meer te zien. Een tapijt van vliegenkadavers tekende ons mini-campertje bruin-zwart-rood'ish. Bij een pomp heb ik met een zeem de vliegen weggehaald en ik kon ze de volgende vijfhonderd kilometer ruiken. I shit you not!

Australië kent meerdere tijdzones. Een fenomeen waar je, als je reist met een vliegtuig, gewend aan bent en accepteert, maar over land is het maar lastig. Eerder had ik het al over de kangoeroes die vroeg en laat op de dag actief zijn. We rijden daarom liever niet tegen schemering. We willen wel maximaal kilometers maken dus we pakken 14 uur op een dag. Als je dan ook nog eens een keer een tijdzone in moet waarbij je het klokje 1,5 uur moet verzetten (wie verzint dat trouwens? 1,5 uur???) maak je de rijdagen behoorlijk korter. In ons geval was het negatief want we reden vol naar het oosten. Gaat je wekker om 5 uur op dag 1 dan gaat je wekker gevoelsmatig op dag 2 al om 3:30. Dat is midden in de nacht man! We waren dan ook elke dag voordat we ons tentje uitvouwden gesloopt. De zonsondergang vertegenwoordigde ons humeur. Hoe lager de zon hoe lager ons humeur.

Na de eerste dag rijden zagen we, nadat we de eerste tijdzone van 1,5 uur waren gepasseerd, in de verte bliksem opdoemen. Ook dat nog! We hadden gepland om op een camping te slapen zodat we konden douchen, maar dat zat er gewoon niet meer in. Het was al bijna donker, de moed zat in onze schoenen, kangoeroes all over the place en een horizon die licht gaf alsof iemand daar een mega tl-buis had opgehangen en net had aangezet. We zijn gestopt bij de eerste de beste gelegenheid. Op de parkeerplaats stond nog één auto geparkeerd met ernaast een tentje opgezet. Even kennismaken dacht ik. Wel zo chill om even je koppie te laten zien aan mede-reizigers die helemaal alleen in de middle of nowhere voor één avondje je buren zijn.

"How is it going?" vroeg ik. Twee schichtige blikken mijn kant op. "O jezus" dacht ik. Nou dit weer. Het was een koppel in de late veertig misschien vroege vijftig. Hij zat me schaapachtig met schotels van ogen aan te staren terwijl zij er met moeite een hallo uit wist te persen. "Where do you think the tunderstorm is hedding?" vroeg ik. "Thunderstorm? Well now you mention it. We haven't noticed it". Sorry? Nu even serieus: De lucht was zwarter dan zwart. Bliksem sierde de schemer alsof Thor zelf na jaren zoeken eindelijk zijn hamer had teruggevonden. Geen onweer gezien??? Drugs. Die gasten zaten vol aan de dope. Ik denk meth. Helemaal van de wereld waren ze. Geen land mee te bezeilen. "Well, take care" zei ik en liep terug naar ons plekje. Achter me begonnen ze keihard te lachen en ik hoorde bijna buiten gehoorafstand haar tegen hem zeggen: "Maybe they want to die". (Serieus!!!!!)

Sarah was ondertussen bij de auto een éénmansoorlog aan het voeren met een niet zo éénmans legioen muggen. Ik had maar oog voor één ding en dat was zo snel als ik kon twee zakmessen uit mijn tas plukken. Hoewel die buren van ons geschifter waren dan een pak melk uit 1985 had ik er vertrouwen in dat, als puntje bij paaltje kwam, ik mijn mannetje wel kon staan. Desondanks sliep ik met één oog open en met een zakmes in mijn hand. Diverse noodscenario's hadden mijn gedachten gepasseerd. Terwijl de eerste druppels op de tent vielen, muggen uit alle macht ons tentje probeerden binnen te dringen hoorden we op de achtergrond het orgasme van onze buren die duidelijk "naughty" waren geweest. Welterusten.

Met een mes onder mijn kussen werden we wakker. Vijf uur. Mooie tijd. Wegwezen. Bij het verlaten van de parkeerplaats waren onze buurtjes nog wakker en zo werden we uitgezwaaid.

De tweede dag rijden was net als de eerste. De regen van de dag daarvoor had vrijwel geen sporen achtergelaten. Water was opgezogen door de aarde. Just a whole lot of nothing! We kochten een ijsje en een kop koffie voor $ 10,50. We sliepen op een camping. Met een zwembad en een douche. Het zwembad was smerig. Maar o zo lekker om na twee dagen rijden, in de snikhete Australische zon, even in het water te kunnen springen. Wij hebben het zwembad net iets smeriger achtergelaten dan hoe we deze aantroffen. Douchen en naar bed.

De mensen in de outback zijn trouwens noemenswaardig. Ze leven van de mensen die, net als wij, noodgedwongen moeten stoppen bij hun pompstation. Verder is er vrij weinig in de outback. De pompstations zijn roadhouses en hebben allemaal een pomp, hotel, supermarktje en campeerplaatsen. Een gesprek valt er niet mee te voeren. Verder dan een knauwende "How is t going" komt t niet. We zagen een krant met een grote kop waarop we konden lezen dat Nelson Mandela was overleden. Ik vroeg "When did Nelson Mandela die?". Waarop de dame achter de balie niet verder kwam dan: "Yeaaah". Welkom in de outback! Hier mag je tegen al je ooms pappa zeggen.

Aan het einde van de derde dag rijden waren we nog een kleine 150 kilometer verwijderd van de oostkust. Sarah en ik denken beiden dat afstanden afleggen voor ons nooit meer het zelfde zal zijn. Een ritje naar Parijs is een koekie, Barcelona is een kippeneindje en Rome is naast de deur.

Townsville, here we come!

Townsville

Na een lange vermoeiende reis van 3,5 dag kwamen we eindelijk aan in Townsville. De oostkust van Australië!

Direct zagen we bij de benzinepompen prijzen zakken naar Nederlandse prijzen, de natuur om ons hen was groener en er waren meer mensen.

We besloten eerst naar het Info-punt te rijden om te kijken wat onze opties waren qua campings.

Het centrum was gezellig en er stonden twee ouwe mensies op te treden. Beetje hillbilly en vals, maar des te grappiger. Ook van die uit een inbreadingcolonie ontsnapte wacko's erbij die stonden te dansen op de "muziek". WTF?!

Wij naar dat info punt en eens checken hoe en wat.

Ons plan was om te gaan duiken in de Great Barrier Reef en dan door te reizen naar het zuiden om daar de Whitsunday Islands te bezoeken. Maar eerst bijkomen van de reis, boodschappen doen en uitslapen.

Bij de touristinfo raadde de vrouw ons een cruise aan naarde Whitsundays die ook naar de reef ging, waardoor we het mooi konden combineren! De kosten waren echter $550 pp plus $210 pp voor het duiken. Daar wilde we dus eerst even over nadenken! En op internet vergelijken of het niet goedkoper kon.

Folders meegenomen en nog even gesproken met twee oudere ontzettende hillbilly mensies (die moeilijk te verstaan waren) in de touristinfo die ons nog wat tips gaven. 

Toen naar Woolworths voor wat boodschappen (oostkust is betaalbaar! sweet!) en naar de camping aan zee die we gekozen hadden.

Tent opgezet en lekker wat gaan drinken en eten op de camping. Ze hadden een zwembad, wat heerlijk is na zo'n lange reis. Dankbaar gebruik van gemaakt en het eea uitgezocht in het gras op ons picknickkleed.

We besloten de cruise te doen, een hele investering, maar waarschijnlijk wel onwijs de moeite waard! Duiken hier kost sowieso $266 pp en zo'n cruise minimaal $200 pp, dus zo hadden we iets heel vets dat alles combineerde en ons 3 dagen onder de pannen had.

Toen arriveerde er een stelletje dat hun tent naast ons begon op te zetten. Dat wilde niet helemaal lukken en ik hielp ze wat, waardoor we aan de praat kwamen. Cameron en Holly komen uit Engeland maar wonen in Queenstown Nieuw Zeeland. We klikten meteen goed en zouden die avond na het eten etc een biertje drinken. Inmiddels hadden we ook een buurman gekregen, Keith. Een wat oudere man die alleen op pad was door zijn eigen land, vrouw en 6 kids thuis gelaten. Mooie vent, super aardig.

Die avond hebben we met z'n vijven naast de wagen van Keith biertjes gedronken en honderd uit gekletst. Lekker rond 23 uur ons bed in want we waren gesloopt.

Ik had de hoop uit te kunnen slapen, maar werd rond kwart over zes wakker van de hitte in de tent. Verder slapen was geen probleem geweest als onze tent niet vol had gezeten met "midgies". Minuscule vliegjes die door het muggengaas heen komen en je bijten! Allemaal rode vlekjes had ik, overal. En ik voelde ze bijten! 

Toen ik er om 7 uur toch zeker al 20 had vermoord was ik zo wakker dat ik toch niet meer verder kon slapen. De aandrang ze ook op vredig slapende Toop plat te willen smacken werd ook steeds groter. Ik klom uit de tent en vond daar Cameron en Holly in de schaduw van onze tent. Ze waren uit hun tent gedreven van de hitte.

Lekker koud douchen (ik douche in Australië eigenlijk altijd alleen maar met de koude kraan aan, zowel 's morgens als 's avonds) en een plekje in de schaduw opzoeken met een kopje koffie.

Ontbeten en toen naar het centrum gelopen. Was ongeveer 3,5 km, onderweg in de MacDonalds even een pitstop gemaakt om gratis te kunnen internetten. Een goedkoper initiatief voor de cruise vonden we niet echt, dus we liepen door naar de touristinfo. 

Bij de touristinfo was een andere vrouw dan de dag ervoor. We vertelden haar dat we vragen hadden over de cruise en deze waarschijnlijk wilden doen.

Helaas was deze inmiddels helemaal uitverkocht!

Maar ze had een alternatief en voor we vragen konden stellen hing ze aan de lijn met die organisatie om te vragen of er nog plekken waren. "Nog 2! Wat een geluk! Willen jullie nu boeken? Anders zijn ze weg!". Nou euhm we hadden eigenlijk wat vraagjes! Die werden kort beantwoord en nogmaals de vraag "willen jullie boeken?!". Dit alternatief was ook ongeveer $500 + $250 voor duiken. Maar de boot was 2x zo vol!

Als ik ergens niet tegen kan is het wel onder druk beslissen! Zeker als het om zo'n groot bedrag gaat! Als we een auto van 600€ kopen doen we al een week over beslissen, nu ging het om een 3daagse trip voor bijna $1500!!! 

Onder veel druk en veel "anders mis je het en dat wil je niet!" zeiden we ja. We moesten meteen $200 aanbetalen.

Maar ik was volledig gestrest! Tobias en ik raakten in een gesprek verwikkeld waarin Tobias zei dat ik teveel twijfel had en het niet goed voelde. Of we het wel moesten doen?

Toen bekeken we het weer, en dat zag er slecht uit! En ik ben kei zeeziek, dus met storm op zee, en dan ook nog zo'n dure witte strandjes cruise, met regen?!

De vrouw bleef maar op ons inpraten en ik werd benauwder en benauwder. Kon wel janken. Wilde het aan de ene hand niet missen, maar het voelde niet goed. Tobias drong nogmaals aan "wil je wel? ik vind dat we het niet moeten doen!". Dat was de druppel. NEE, je hebt gelijk! We moeten het niet doen! Toop vroeg meteen ons geld terug en we cancelden. 

Liepen naar buiten en de druk deed me een traantje wegpinken. Zo raar dat ik me zo kan laten opfokken in zo'n onbelangrijke situatie. Ik zit verdorie in sales! Ik zou toch moeten kunnen anticiperen als iemand ons iets opdringt! Maar de angst het vetste te missen en de verkooppraat maakt me dan zo onzeker. Gelukkig is Tobias heel anders. Die heeft gewoon zijn voelsprieten uitstaan en voelt mijn intuïtie feilloos aan, en durft er wel naar te luisteren. Om over zijn eigen voortreffelijke aanvoelingsvermogen en assertiviteit in dergelijke situaties nog maar te zwijgen. We voelen ons opgelucht, en besloten een duiktocht te zoeken voor binnen twee dagen, want dan zou het weer nog goed zijn.

Een internet café ingedoken en wat dingen uitgezocht. Een camper voor Nieuw Zeeland geboekt en een vlucht vanuit Nieuw Zeeland naar Bangkok. Terug gelopen naar de camping en wat rum en cola gekocht, en peren cider.

Langs het strand wat peren cider gedronken, vet lekker en fris!!!! 

Ze hadden in dat park langs het strand een super simpel fitness parkje gemaakt. Gewoon met simpele houten apparaten en borden met uitleg. Super leuk! Kun je zo in je tuin bouwen! Wat foto's van gemaakt ter inspiratie :)

Terug op de camping lekker nog wat gedronken en gechilled, internet gekocht en wat hotel overnachtingen geboekt voor Nieuw Zeeland en Melbourne. Kwamen aan de praat met een Britse dame genaamd Sarah die voor onbepaalde tijd aan het reizen is. Echt jaren jaren dus! Lekker hoor! Zonder te werken. Goed gefixt! Ze gaf ons tips over Saba, een plek waar we graag heen willen deze reis.

Die avond hebben we in het gras zitten chillen met Holly, Cameron en Sarah, de rum en een hoop mooie verhalen.

Voor we het door hadden was het opeens 1.10 uur. Dat is hier laat, want om 6 uur drijf je je tent uit van de warmte.

Snel ons nest in. Maar ik kon met geen mogelijkheid slapen. Te veel cola gehad :( Cafeïne... En midgies die me constant beten! Ik heb die nacht precies 1 uur geslapen. :(

's Morgen lekker de brakheid van me afgespoeld en lunch gemaakt, want we gingen naar Billabong Santuary. Een Australische dierenpark! Heel klein en super leuk! Ze kunnen je de hele dag vermaken! 

We namen afscheid van Holly en Cameron en wisselden gegevens uit. Ze hebben in Brisbane gewoond en we spraken af elkaar daar sowieso weer te zien en samen het nachtleven in te gaan. Ze zouden de techno wel weten te vinden, en dat klonk ons natuurlijk als muziek in de oren!

Eerst gingen we naar de duikschool om een tripje naar het reef te boeken. De tripjes zaten vol, dus we werden doorverwezen naar Adrenalin, een andere duikschool.

Daar aangekomen hadden ze de volgende dag al een plekje! Top! Geboekt en op naar de Billabong Sanctuary.

Bij de ingang kochten we zaden die je de dieren mocht voeren. De loslopende kangoeroes aten het zo uit je hand terwijl je ze kon aaien. Wat een MASTER beesten! 

Er werden de hele dag door shows met de dieren gegeven, dat ze iets erover vertelden en je ze mocht vasthouden of ze werden gevoerd.

Ik knuffelde een koala. Zoooooo super leuk, wat een schattige beestjes! Ze eten de hele dag eucalyptus, dus ze ruiken ook best lekker :) 

Er was ook een huge ass wombat! Wat een koning! Wist niet dat die zo groot worden!

En ik heb nog een pyton om mijn nek gehad, een kleine krokodil vastgehouden en uiteraard menig kangoeroe geaaid.

We hebben veel krokodillen gezien, echt hele grote! En dingo's! Lijken precies honden hoor, alleen iets smaller in de heupen. Heel veel vogels en emu's, hele rare andere soort emu's waarvan ik de naam ben vergeten. Stekelvarkens, walibi's enzovoort. 

We hebben een hele leuke dag gehad, echt gaaf en toegankelijk was het!

Ik vond de koala's en kangoeroes het leukst. En de wombat was echt erg aandoenlijk en een dikzak!

Toen na een hele dag vermaak terug naar Townsville.

We hadden aan de duikschool gevraagd welke camping we het best konden nemen. Uiteindelijk zijn we daardoor op een lelijke, vieze, slechte camping beland. Maar we wilden alleen maar graag slapen, zeker na mijn nacht van 1 uur. De volgende dag moesten we ons om 6.30 uur melden in de haven. Ik was al lang blij dat er geen midgies zaten!

Eten gefixt, gegeten, en naar bed. 

De volgende ochtend om half zes ging de wekker. Op naar de boot.

Daar wetsuits gepast en de boot op.

Eenmaal op het water zei de divemaster: we gaan naar de SS Yongala!

HO wacht stop! Wij hebben een trip naar de Great Barrier Reef geboekt! Niet naar het shipwrack SS Yongala!

Helaas pindakaas, op de verkeerde trip ingepland door kantoor dus.

Twee opties: of mee gaan, of afgezet worden op Magnetic Island en zelf maar uitzoeken hoe je terug komt bij je auto en de volgende ochtend nog eens zo vroeg opstaan.

Na kort overleg besloten we mee te gaan. Yongala is Australië's nummer 1 duik, veel indrukwekkender dan alle anderen. Alles bij dit wrack is twee keer zo groot als normaal, er zitten extreem meer vissen dan waar dan ook en alle duikinstellingen (zoals Padi) en tijdschriften schrijven het hoog aan! Veel beter dan de Reef dus. Het ligt ook wel in het Nationale Marine Park The Great Barrier, maar het is geen onderdeel van het Reef. En tja, als je hier komt wil je toch duiken op het reef. Daardoor hadden we gekozen voor het reef boven de betere duik Yongala. Nu werd het toch Yongala. Maar we probeerden nog wel korting te bedingen voor nog een duik op het rif. De korting die ze aanboden was $100, dus dan kostte het alsnog $216pp, te veel vonden wij. Geen Reed duik dus....

Je moet ontzettend ver varen vanaf Townsville om bij het rif (3,5 uur) of Yongala (3 uur) te komen.

Op de boot ontmoeten we Wendy en Robert. Een stel uit Townsville. Wendy's moeder is half Nederlands en Wendy's kids noemen haar oma :) We kletsen heel gezellig boven het geluid van de loeiende motoren van de boot uit.

Aangekomen bij het wrack maakten we en duik om nooit te vergeten. Misschien is het een mazzeltje dat we op deze trip waren beland. De vissen onder water waren reusachtig! Ik heb nog nooit zulke enorme vissen gezien en ook nog nooit zo veel vissen in 1 duik! Ongelooflijk! Was enorm gaaf! De SS Yongala is een passagiersschip dat op zo'n 28 meter diepte lag. De eerste duik bekeken we alle kanten op diepte, de tweede duik bleven we hoger en bekeken we het schip maar vooral de vissen van zo'n 12-14 meter diepte. 

Op de terugweg weer gezellig zitten kletsen met Wendy en Robert, die ons toen we bijna in Townsville waren uitnodigden om bij hun thuis te komen eten en slapen! Suuuuuper sweet! 

We hadden 5 weken ofzo niet in een normaal bed geslapen met kussens! We maken van truien ons kussen, wat went en prima functioneert. Maar een echt bed met kussens in natuurlijk hemels!

Gretig namen we het aanbod aan en we volgden ze naar hun huis.

Onderweg naar huis stopten we bij de Dan Murphy's, een slijterij die veel goedkoper is dan alle anderen. Kochten twee soorten pale ale en reden door. Bij Wendy en Robert thuis ontmoette we Kayla, Wendy's dochter. Die op FB poste dat haar moeder twee backpackers mee naar huis had genomen om ze een bed en maaltijd aan te bieden, gevolgd door: okeeeeeee. Dat zagen we later en daar konden we uiteraard heel hard om lachen. Ja het is natuurlijk ook ontzettend bijzonder dat mensen die je net ontmoet hebt je hun gastvrijheid aanbieden en trakteren op een overheerlijk maal van heerlijke courgette pannenkoekjes, salade, maïskolven, geroosterde asperges en aubergine en voor Toop de grootste steak die hij ooit gehad heeft. Onwijs lief en een ontroerend mooi gebaar. We mochten lekker douchen en kregen katoenen handdoeken te leen, die hemels aanvoelen in vergelijking met onze viber ultra lichte handdoekjes. Het bier smaakte super en na het eten buikten we uit op de bank om gezellig kletsend het middernacht te zien worden. Robert trok zijn verzameling whisky van Johny Walker tevoorschijn en we genoten van de voortreffelijke godendrank met wat ijs. Wat een verwennerij allemaal! 

Zodra ik het bed raakte knuffelde ik de kussens en het bed en viel in een heerlijke slaap, een nacht waarin ik niet gedroomd heb en alleen maar super lekker sliep. Wakker worden was al net zo lekker. Douchen en toen een heerlijk ontbijt in de vorm van een magnifieke omelet die Robert voor ons in elkaar geknutseld had. De opleiding voor chef die hij genoten had kon je niet ontgaan!

We bedankten Wendy en Robert, al kunnen woorden niet uitdrukken wat je op zo'n moment aan dankbaarheid voelt. Ze gaven ons de Nederlandse 3 kussen en toen Robert deze enthousiast aan Tobias gaf zei Toop: "Just like in France, where men do kiss". "Don't dutch?", "Euhm, No...". Grijns. "Now that's awkward". Een heleboel gelach en in mijn optiek had Robert zich hiermee onsterfelijk gemaakt in mijn boekje, als hij dat al niet was...

We zwaaiden en reden met volle maagjes de met kerstversiering bezaaide, mooie buurt uit op weg naar Airlie Beach.

Het lot had iets anders voor ons in pacht. Als we die cruise hadden geboekt hadden we met 3 dagen regen en onweer op een boot zitten treuren over weggegooid geld (want het regende die dagen dat we gingen inderdaad HARD!). De duiktrip die we geboekt hadden, waarbij we elders belanden en een van de mooiste duiken ooit maakte. We deze lieve mensen ontmoeten en een voortreffelijke, onvergetelijke avond hebben gehad. Het leven komt zoals het komt en als je het durft te aanvaarden is het mooier dan je het zelf had kunnen plannen! 

Broome

Roebourne lag achter ons. Een niets zeggende camping in een nog minder zeggend plaatsje in de outback van Australië. Het beste van Roebourne is de snelweg die je er ver vandaan kan brengen. Naar Broome in ons geval. De wegen zijn prima in Australië. Lang dat wel. Oneindig bijna. Australië is een continent. Iets waar wij ons flink in vergist hebben. Nou ja.. Niet zo zeer vergist. We wisten waar we aan begonnen. Alleen dingen weten is iets anders dan dingen doen. Zo ook het afleggen van afstanden hier. Ons campertje, een wicked Nissan Micra, waar werkelijk niets wickeds aan is, doet het prima. Ze tuft zonder enig sputteren dapper voort over de wegen. Een kleine 3.000 kilometer en tot nu toe geen noemenswaardige problemen gehad. Wel een klein deukje waar Sarah al eerder over heeft bericht maar geen druppel olie of koelvloeistof heeft ons Micratje verlaten. Dit met temperaturen van 40 graden plus. Niet slecht voor een autotje welke bijna de brommerstatus benaderd. Een brommobiel met een tent op het dak moet ons een kleine 10.000 kilometer voortslepen. Het is bijna zielig. Voor alle partijen dan...

Tot onze verrassing ging de weg richting Broome over in een meer groen landschap. De wegen hiervoor waren vrijwel identiek, getekend door droog struikgewas en dieprode grond vol ijzer. Dit laatste werd extra aangezet door de roadtrains, vrachtwagens met vier trailers, die onophoudelijk ons pad kruisen in hun missie de mijnen van goederen te voorzien. Het groene landschap bracht ook bochten met zich mee. Iets waar ik weer even aan moest wennen. Grote afstanden rijden over wegen zonder bochten doen je gedachten afdwalen naar plekken waar je niet eens weet van hebt. Het is bijna therapie. Af en toe schrik je op uit een dagdroom en ben je zo 100 kilometer verder. O shit, denk je dan... Opletten ouwe! Er zitten hier kangoeroes groter dan je Micra!

Kangoeroes zijn trouwens overal. Echt overal. Alleen tijdens het duiken hebben we er geen gezien maar ik moet eerlijk zeggen dat dat me een beetje tegenviel. Ze moeten wel een beetje consequent blijven. Een kangoeroe met een snorkel had er nog best bij gekund zo voor de kust van Australië. Mietjes...

Uiteindelijk waren we dan in Broome. Na een mislukte poging het Visitor Centre te bezoeken, tien minuten te laat, gingen we op zoek naar een camping. Aan het strand. Onze aambities liggen vrij laag. We willen een bezoek brengen aan de openluchtbioscoop, chinatown en relaxen op het strand. Verder eigenlijk niets. We merken sowieso dat we minder willen. Zelfs Sarah, die hier op reis mijn ouwe trouwe tourguide is, heeft zin om lekker rustig aan te doen. Dat komt zeker ook door het rijden. Het is gewoon zo f*cking groot hierzo! Een bijkomend feit is dat we na Broome beginnen aan "de grote oversteek". Dat wil zeggen, we gaan dan in één ruk van West- naar Oost-Australië. Je praat dan over 3.750 kilometer. Een zwaard van Damocles is het. Desondanks een offer die we moeten brengen om straks aan de andere kant van Australië rustig aan te kunnen doen. Iets waar we dus behoefte aan hebben!

Dit gezegd hebbende gaan we eerst lekker chillen in Broome. We hebben een tropisch zwemparadijs waardig zwembad op de camping, een koelbox vol biertjes, het strand op zo'n vijf minuten lopen en een bezoek aan de bios in het vooruitzicht. Druk druk druk... We hebben het slecht...

Bianca en Sven zijn een stelletje die in de rij bij Wicked Campers, de verhuurder van onze Wicked Micra, voor ons in de rij stonden. Omdat we zo ontiegelijk lang hebben gewacht, bijna vier uur, hebben we daar goed de kans gekregen om de kalfjes koetjes te laten worden en zo werden ze al snel onze nieuwe "beste vrienden" in Australië. Onderweg kwamen we ze overal tegen en nu hier, op deze camping, stond daar ineens hun Wicked Toyota Corolla naast onze Micra. Gezellig! Terwijl onze autotjes stiekem met elkaar stonden te sjansen hadden wij de kans om even "reizigerspraat" uit te wisselen. Een fenomeen wat je echt alleen op reis tegenkomt. Het gaat eigenlijk nergens over. Kijken wie de mooiste verhalen heeft verzameld om elkaar daar vervolgens de ogen mee uit te steken. Het gaat dan om dingen die de ander anders heeft gedaan. En dat is dan natuurlijk iets wat je ECHT NIET had mogen missen. Wij gooien er dan bijvoorbeeld het zwemmen met de Manta's tegenaan welke vervolgens wordt gepareerd met een verhaal over zwemmen in een oase. Dat is het een beetje. Heel enthousiast vertellen wat de ander niet heeft gezien en als je de zelfde dingen hebt gezien hard knikken en hoge vijven uitdelen. Weinig inhoudelijk maar zeer onderhoudend. Zo gaat het in ieder geval met mensen die dezelfde kant oprijden want tegen de tijd dat je elkaar spreekt heb klaarblijkelijk het hoogtepunt gemist. Zeer nuttig zijn deze gesprekken met reizigers die de andere kant op reizen. Zo horen we waar we echt heen moeten en maken zo ons plan of passen onze eerder gemaakte plannen aan.

De openluchtbioscoop was meesterlijk. We hebben gekeken naar The Hungergames II. De film speelt zich hoofdzakelijk af in de jungle en vlak naast het scherm stonden palmbomen. Als kers op de taart vlogen er mega grote vleermuizen over en langs het scherm en kwam er om het half uur een vliegtuig overvliegen die ging landen op de luchthaven. Dat was pas echt 3D!

Na een paar dagen echt rustig aan gedaan te hebben ging uiteindelijk de wekker om 5.00 uur. De grote oversteek. Op naar het oosten!

Exmouth

Exmouth is wat ik me had voorgesteld van Australië. En toch.. Als je van Coral Bay omhoog rijdt naar Exmouth en je passeert het dorp (dat op zich helemaal niets voorstelt) om naar het nationale park Cape Range te rijden, verbaast het je wat je daar vindt. 

We hadden die dag gedoken dus het was al laat, en het begon te schemeren. Het wemelde van de kangoeroes, waardoor we heel langzaam moesten rijden. Als je Cape Range inrijdt betaal je een dagfee en een kampeerfee, vervolgens kun je op een van de kampeerplekken je kamp opslaan en van de natuur genieten. Na 2x langs onze afslag te zijn gereden vonden we eindelijk de kampeerplek die we zochten. Deze bleek vol te zijn en de kampranger verwees ons naar een andere plek. Het werd een rustig schaduwrijk plekje genaamd T-Bone en er waren 3 plekken, waarvan er eentje bezet was. De mensies sliepen al. Dus we waren zo goed als alleen.

Het waaide snoeihard. We zette onze tent op en bonden de touwen goed vast.

Naast de drie kampeerplekken was er alleen een Oz Bush Toilet. Een metalen hokkie met een wc op een gat in de grond, dat ze zo gemaakt hebben dat je chemicaliën gebruikt voor en na je naar de wc gaat, en het daardoor helemaal niet stinkt! Top!

Er was helemaal geen water, gelukkig hebben we standaard wat flessen water in de auto voor het geval we moeten overnachten op een rest area zonder water. Het is hier nog al heet en ik spoel graag ff het zweet van me af 's morgens en zo kunnen we ook onze handen wassen.

We moesten nog eten, maar het waaide zo ontzettend hard dat we echt onmogelijk konden koken. Een beschut plekje was er ook niet en in de wc koken vonden we een smerig idee. We zijn dan ook met onze laptop en een serie in de tent gekropen en hebben chips, koekjes en drop gedineerd. :)

Die nacht waaide het verschrikkelijk hard, gelukkig overleefde de tent het.

De volgende ochtend waren de andere mensen weg en hadden we alles voor onszelf en wat walibi's en kangoeroes. 

Wat een ruimte, wat een vrijheid! 

Als je een heuveltje van zand over liep stond je aan een wit strand met azuurblauwe zee, kilometers uitgestrekt, helemaal voor ons alleen...

Die dag hebben we uren over het strand gelopen zonder mensen tegen te komen. Stingrays in het water, krabbetjes op de rotsen. Schildpadden die eieren leggen in de duinen (die we overigens niet gevonden hebben). 

Dit is wat ik van West Australië verwacht had, uitgestrekte stranden helemaal voor jezelf. 

Flink die sunblock erop, want je verbrandt levend, zeker met die harde wind voel je niet hoe hard het gaat.

Terug bij de auto uitgebreid geluncht, want we lusten natuurlijk wel wat na die nacht. Lekker gechilled aan het strand en bij de auto in het park en heel veel kangoeroes om ons heen gehad. Later die middag kregen we nog buren, twee oudere Duitse echtparen. 

Die avond eerder gekookt want het ging weer kei hard waaien. Je zit dan ondanks de warmte toch met je trui aan door de wind! Heel apart. 

Als het donker wordt net na 19 uur ga je eigenlijk maar gewoon je tent in en serietje kijken, want tja wat moet je buiten in het donker in de kei harde wind?!

Volgende ochtend weer vroeg op, wetende dat de mensen thuis nog niet eens naar bed zijn (vrijdag nacht bij jullie, zaterdag ochtend bij ons). Zo'n raar gevoel! Ik denk daar eigenlijk elke ochtend aan. Of jullie al slapen... Of Tali al terug is van haar werk en of pap en mam met Jimmy aan het wandelen zijn.

En toen op pad, want we moesten lang rijden. In twee dagen naar Broome (bijna 1500 km verderop). Met als missie die avond op een camping te overnachten zodat we konden douchen. Na twee nachten zonder douche, maar wel in de hitte, is dat onbeschrijfelijk lekker! Het werd Roeborne. En verschrikkelijke camping met alleen miners (en hun gezin) die daar in de omliggende mijnen werken (liters mijnen daar!!!!).

Ze hadden ook een koelkast en vriezer, dus we konden mooi ons bier koelen (Jammie! Eindelijk weer koud bier!) en het fris/water voor de rijdag erop. We hadden betaalbaar boodschappen gedaan en konden dus lekker eten!

In de tent belde eerst Ted nog. We bespraken wat details voor 30-12 als Ted en Mieke ons komen opzoeken. Super vet! Samen oud & nieuw vieren in Sydney, super veel zin in!

Daarna belde pa en ma nog. We hadden lang geen bereik gehad en ik had geen contact met thuis meer gehad sinds Zuid Afrika, dus dat was heel fijn!

De volgende dag vroeg eruit om in één keer naar Broome te crossen. Maar eerst nog even douchen... Because we CAN! ;)

Coral Bay

Coral Bay, de naam verklapt het al... Een plaatsje aan een zee vol prachtig koraal.

Toen we aankwamen informeerden we meteen naar het snorkelen met Manta Rays, iets dat we altijd al eens hebben willen doen. Aan de overkant van de camping was de duikschool van Coral Bay gevestigd. We besloten de snorkeltocht met Manta Rays te combineren met twee duiken en een refresher. We hebben hadden immers al 3 jaar niet meer gedoken! Zoals je van Padi kunt verwachten kregen we een lijst met opfris vragen over onze duikkennis mee en mochten we ons twee ochtenden later melden.

Tent uitgeklapt en gaan koken. 

Onderweg waren we in Carnarvon boodschappen gaan doen bij een Woolworths. Hier hadden we voor het eerst boodschappen en groenten gevonden voor prijzen die lijken op de prijzen die je in Nederland betaalt! Ik zeg het je, ik zou dolgelukkig geweest zijn na die boodschappentocht. Ware het niet dat een harde windvlaag me de deur van de auto net deed missen in een en poging deze te pakken en te voorkomen dat hij tegen een metalen buis zou klappen. Een dikke deuk in de deur tot gevolg en een knoop in mijn maag. Dit zal ook een dikke deuk in mijn eigen risico achterlaten ben ik bang. Ik voelde me zooooo rot! Kan gebeuren, maar is ons nog nooit gebeurd. En dan heb je voor het eerst een schade vrije auto, waar dus elke schade duidelijk op jou te verhalen is, en dan gebeurt dit! Kon wel janken!

Gelukkig hadden we die avond een heerlijke curry met TOFU! Ik ben gek op tofu en heb het 3 maanden of langer niet gegeten. Wat was dat genieten!! Oh zo heerlijk. Was echt heel lekker, en veel hahaha.

De volgende ochtend konden we eindelijk een keer uitslapen! Voor het eerst in Australië zonder dat we een jetlag hadden! Half tien werd het. Daarna lekker op een kleedje half in de zon en half in de schaduw (voor Toop) onze Padi kennis opgegraven en de refresh test ingevuld. We waren de eerste van de refreshers bij deze duikschool die een 100% score hadden zei ze :) Dus dat ging heel goed!

 

We zijn naar het strand gegaan en hebben onze spulletjes in de schaduw gelegd en zijn verder stroom opwaarts langs de zee gelopen. Daar zijn we met onze snorkel de zee in gegaan. Wat water was kraakhelder. Het leek wel kraanwater! Het zand wit, prachtig! Het koraal was fantastisch. Grote koralen onderwater bloemen, vol kleurrijke tropische visjes. We lieten ons met de stroom meevoeren terwijl we de rijkdommen van de onderwaterwereld in ons opnamen. Tot we het koud kregen en terug naar de kust zwommen. Het water dat als laatste laagje aan de kust op het witte zand ligt is warm, als het water dat je in bad hebt. We bleven nog even op het stand liggen samen terwijl het warme water ons omringde en opwarmde. Opnieuw verzuchtten we wat een verschrikkelijk zwaar leven we toch hebben. 

Even op het strand gechilled en toen langs de kust naar de naastgelegen baai gelopen. Dat was namelijk een shark nursery. Daar komen reefshaks, blacktip- en whitetipsharks om op te warmen. We zagen echt serieus wel 50 haaien voor de kust liggen, enkele decimeters voor ons in het water. En een heleboel stingrays erbij. Super impressive! Die liggen daar gewoon te chillen recht voor je neus! In het wild! Zo veel!

Toen gedoucht en naar een backpackers gelopen omdat ze daar internet hadden. We MOESTEN wat geldzaken regelen en hebben hier nergens internet. Vaak hebben we niet eens bereik op onze telefoon (alleen in grote plaatsen). Hadden we niet verwacht dat dat in Australië zo slecht geregeld was...

Dus snel onze dingetjes gefixt (alleen de belangrijkste, we moeten nog onwijs veel dingen regelen, zo zie je pas hoe hard je internet nodig hebt...), een post op FB achtergelaten voor het thuisfront dat het goed met ons gaat en weer achter die computers met veel te duur internet vandaan. Helaas geen wifi, dus ons blog kunnen we niet uploaden... :(

Koken en een beetje chillen met de reizigers en naar bed. Een beetje verbrand van de dag op het strand.

De volgende ochtend om 8 uur bij de duikschool. Refresh theorie testje, spulletjes passen en op naar de boot. Naar het reef van Ningaloo National Park, een van de mooiste koraalriffen ter wereld.

Wat oefeningetjes om weer comfortabel te worden met duiken en descenden maar! De eerste duik ging voor mij niet zo heel lekker, echt weer even wennen. De boyency, wisselen van snorkel en regulator en zelfs het klaren van mijn oor gingen eventjes niet helemaal naar behoren. Het ging op zich allemaal prima hoor, maar ik kon wel merken dat het 3 jaar geleden was. De duik was wel mooi, het water was vrij koud (23-24 graden) en het zicht was zo'n 10 meter. Het koraal was prachtig. De duik was vrij ondiep, zo'n 12 meter max. Daardoor hadden we zat lucht voor de 48 minuten die de duik zou duren. Fijn om weer gedoken te hebben, maar zin in die tweede duik omdat ik wist dat ik er nu weer helemaal inzat.

Eerst gingen we naar een ander deel van de oceaan waar we op zoek gingen naar Manta Rays. We vonden er een. En sprongen met duikbril, snorkel, zwemvliezen en wetsuit het water in om er achter de Manta aan te zwemmen. Wat een subliem schepsel. Ze was in de breedte zo'n 4 meter. Ze flapperen dan met hun vinnen alsof ze vliegen onder water. Zo vredig en rustig, algen uit het water hooverend. Onwijs indrukwekkend! Echt iets dat je moet meemaken, ik kan het iedereen aanraden! Als je de kans ooit hebt, grijp hem!

Toen wat lunch op de boot en op naar de tweede duik. Deze ging zoals verwacht veel beter, het was heerlijk. We zagen wel 5 grey reefshaks, schildpadden, inktvissen en heel veel mooie vissen en koraal. Oh ik heb nu al

zin om in Azië liters te gaan duiken. Wat is dat toch amazing! En gaaf dat we in West Australië hebben gedoken! Next dive is Great Barrier Reef!

Na de duik snel even douchen en op naar Exmouth. 200 km boven Coral Bay in weer een nationaal park. :)

Monkey Mia

Monkey Mia, we dachten dat het een stad was! Maar dat was het niet. Het bleek en nationaal park te zijn. Gelukkig hadden we boodschappen gedaan in een veel te dure supermarkt in Denham, alleen waren de pinautomaten daar buiten gebruik. Onderweg even een pitstop gemaakt bij Shell Beach, een strand dat volledig bestond uit kleine witte schelpjes. Toen we in Monkey Mia aankwamen moesten we een parkfee betalen, maar dat geld hadden we niet gepast en de toegangspoort was onbemand. Naar de camping gereden, en daar mochten we gelukkig met de credit card in de shop geld opnemen. Een plekje voor twee nachten geboekt en de parkfee betaald. Tent opgezet en een biertje gaan drinken aan het strand tussen de pelikanen, waar de zon net ondergegaan was. Dit park was alles daar, de camping, de backpackers, de accommodatie verhuur, het restaurant en dat waar we voor kwamen: Dolfijnen!

De volgende ochtend vroeg op, want om half acht zouden ze er zijn, liters dolfijnen die je met de hand kan voeren vanaf het strand.

In de grote gezamelijke keuken ontmoeten we leuke mensen uit Zwitserland en Ierland waar we mee kletsten en hebben gegeten. En toen op tijd naar bed. Nog even een aflevering van Revenge (de serie die we de eerste 10 in Oz op onze laptop keken voor we gaan slapen) gekeken en toen lampje uit.

De volgende ochtend vroeg naar het strand. En ja hoor, daar waren ze! 8 dolfijnen en een kleintje. Ongelooflijk. Ze weten het precies! Hier met die vissies! Ze leven in de Shark Bay en doordat ze altijd aan het strand kwamen bedelen verwaarloosden ze hun kinderen en werden ze afhankelijk van mensen. Daarom worden ze nu elke ochtend in 3 shifts gevoerd (5 vrouwelijke dolfijnen krijgen 1 kg kleine visjes per dag), daar buiten mag je ze niet voeren. Hierdoor weten de dolfijnen precies hoeveel ze krijgen en zorgen ze weer voor hun jongen en jagen ze zelf ook weer op visjes.

Alle mensen die kwamen kijken stonden tot hun knieën in het water en een dame die de dolfijnen bestudeert vertelde heel veel over ze. De dolfijnen zwommen en speelde recht voor onze neus. Ze kwamen zelfs letterlijk naar je kijken, op hun zij met 1 oog en hun neus uit het water. Zoooo aandoenlijk! Af en toe gaven ze de dame die vertelde een setje als teken dat ze wel ff mocht doorkomen met doe vis! :)

Toen was het tijd, de vrijwilligers met de emmers vis kwamen naar buiten. Iedereen moet uit het water en de dolfijnen wisten dat ze vis zouden krijgen en gingen ieder netjes naast een vrijwilliger liggen. 

Toen werden de mensen gekozen, 5 per dolfijn. Ik was de gelukkige! Ik mocht een prachtig dolfijntje een visje geven. Wat een mazzel! Het was zo'n mooie ervaring. Hoe dat geweldige dier die vis zo uit je hand pakt en je dus centimeters van die dolfijn in het water staat. Ik voelde me helemaal gelukkig en zen na afloop.

We besloten om om 9.30 uur nog eens te gaan kijken en toen werd Tobias gekozen. Dus ook hij mocht een dolfijn een visje geven. Suuuuuuper gaaf!

De rest van de dag zijn we op het strand gaan liggen en gaan snorkelen. Er was niet veel te zien, en de zon brandde extreem op onze huid. Na een paar uur hielden we het dan ook voor gezien, het was gewoon niet vol te houden!

Douchen en de was gedaan. Het waaide aardig in dit kustpark dus wasknijpers waren noodzakelijk. Ons blog bijgewerkt en wat gegeten en gedronken. De auto herpakt, waar opeens alles best goed in paste! En toen weer naar die keuken, waar we Nederlanders ontmoette en dezelfde groep als de dag ervoor, waarmee we weer heel gezellig hebben zitten ouwe hoeren. De Nederlanders kwamen van de kant die wij op gaan, dus we lieten ons van tips voorzien. 

Die avond wel op tijd voor de zonsondergang op het strand gaan zitten met een kouwe gouwe. En daar, recht voor onze neus, kwam een dolfijn ons nog even groeten. Neus uit het water, oogje op ons gericht en slechts een meter voor ons. Het is en blijft een wonder dat je doet tintelen tot in het diepst van je zijn. Wat hou ik van dolfijnen en het gevoel dat ze me geven. Zo vredig en adembenemend doch je vullend met energie op hetzelfde moment. Wat een geluk dat we hier mochten zijn en dit konden meemaken.

De volgende ochtend uiteraard voor we doorreden weer gaan kijken en we werden weer uitgekozen! Tobias mocht een visje geven en ik mocht mee, dus samen nog een laatste keer een dolfijn ons bijna zien aantikken met zijn neus em toen in de auto gesprongen voor een lange rit naar Coral Bay!