We kwamen aan op Madagaskar en we wisten dat Madagaskar één van de armste landen ter wereld is. Ze staan op de negende plek van armoede. Het gemiddelde inkomen ligt hier op 280 euro per jaar. Als je bedenkt dat Sarah en ik ieder al 4x een jaarinkomen aan contanten alleen al in onze tas hebben zitten dan kun je je voorstellen hoe arm dit land is.
De eerste indrukken kosten altijd een hoop energie en nu in het bijzonder. Er staan kleine huisjes van bakstenen. Het zijn veelal hele kleine boerderijen waar men zich zelf mee in hun levensbehoefte voorziet denk ik. Ook hier weer mutsen en sjaals. Ik herhaal het nog maar een keer... 24 graden... Come on guys...
Alles komt erg armoedig over.
We hebben een tour geboekt. We gaan in drie weken het hele eiland over. Alleen de eerste twee dagen zijn we alleen, in de hoofdstad Antananarivo (Tana).
Een teamlid van de tour kwam ons ophalen. Halverwege stopte hij om even op zijn vrouw te wachten die verder met ons mee reed naar Tana. Zijn vrouw zat non-stop te hoesten in de auto. We hebben alle inentingen gehad behalve TBC. Daar waren we al te laat voor. TBC uit zich met veel hoesten... Vet para dus in de auto en alleen inademen als er lucht uit het raam de auto in werd geblazen.
Na een klein uurtje kwamen we bij het hotel. Brajas. De muziek stond bij de balie echt kei hard. Ik kon de receptioniste niet verstaan. Ze sprak ook zeer gebrekkig Engels en ik spreek hun hoofdtaal, Frans, eveneens gebrekkig. Aan de bar zaten gasten. Beschonken gasten. Dat was duidelijk.
Saar en ik hebben al veel meegemaakt onderweg maar dit was echt even schrikken. Welkom op Madagaskar dachten we. Toen we, nadat we onze tassen hadden gedropt, weer aan de bar kwamen was het hek van de dam. Er stond een vent in een plantenbak te pissen. Ze hebben in dit hotel ook toiletten en de plantenbakken stonden trouwens binnen. Op de 2e etage. Goed bezig jongens... Het is vijf uur 's middags...
Het was intimiderend. Ze waren met een grote groep en ik had sterk de indruk dat het hotel was overgenomen door een bende malafide figuren. Geen kruimeldieven. Het was echt freaky en ik wou dat ik mijn zakmes bij me had. No kidding. Gewoon ronduit eng.
Sarah werd vervelend aangesproken en we werden gadegeslagen. De grootste van het stel kwam mij wat vragen waarna ik een praatje met hem aanknoopte. Hij was zwaar bezopen en vertelde dat Nederland zijn lievelingsland was omdat je daar coke mag roken op straat. Nou... nu heb ik wel een beeld geschetst van de situatie waar we in terecht waren gekomen. Gelukkig was ik snel "vrienden" met die gast waardoor we blijkbaar een bepaalde beschermingsstatus hadden bereikt. Ze vertrokken snel hierna waarna de rust terugkeerde in ons hotel. Het was zichtbaar een opluchting voor het personeel wat niets meer te zeggen had gehad.
Nou... Welkom op Madagaskar. Waarschijnlijk en hopelijk een valse start van een land dat niet zo bekend wil staan.
Jammer kan het filmpje niet zien :(
BeantwoordenVerwijderen