Baobabs, stof en een lange weg

Stof, stof en nog eens stof. Dit is een passende omschrijving voor het zandpad uit de Tsingy. Hier zal ik zeer warm, winderig en vol met kuilen aan kunnen toevoegen maar stoffig is het eerste dat in me op komt. Onderweg heel veel Baobabs gezien die hoog boven alles uitstaken. De oudste en dikste Baobab is 1020 jaar oud volgens onze gids Lova. Een andere gids echter hoorde ik 500 jaar zeggen. De waarheid zal alleen de Baobab zelf weten. Helaas was deze oeroude boom weinig spraakzaam.

We sliepen in een prachtig hotel in Morondava gesitueerd aan het Mozambique kanaal, de zee die Madagaskar van Mozambique scheidt. Na een lange tocht hadden we weinig zin om wat te ondernemen anders dan even onze wifi verslaving te bevredigen en de indrukken van de Tsingy te verwerken. We namen afscheid van onze trouwe chauffeur Mr. Zulu en hebben op de lokale markt wat groenten en kaas gescoord voor de lunch van vandaag.

's Ochtends werd Sarah wonder boven wonder wakker met de 5 in de klok! Iets wat in vergelijking tot een boom van misschien wel 1020 jaar oud eigenlijk voor mij nog ongeloofwaardiger is.

Ik moest het Mozambique kanaal aanraken. Op mijn slippers rende ik langs Sarah die inmiddels al aan het genieten was van haar ontbijtje. "Ben zo terug Ot!" riep ik en snelde het strand op. Gescheiden door een hele korte duin rende ik het strand op waar direct een heel oud baasje zat. Op zijn schoot lagen zelfgemaakte miniatuurzeilboten. Prachtig gemaakt. Elk detail had hij verwerkt. Trots liet hij zien hoe hij het had gemaakt en hoewel hij uitsluitend Malagasy sprak had ik de indruk dat ik hem begreep. Soms maken mensen een indruk op je door hoe ze met je omgaan, naar je kijken of vertellen. Deze man had alles en als ik mijn ogen dicht doe zie ik hem weer zitten. Op het zand vlak voor het hotel. Hij leek wel 100 jaar oud.

Met één vinger heb ik het kanaal aangeraakt. Ik moest het doen en was heel blij dat het mijn ochtend gymnastiek over het strand waard was. Ik had een top bui en schoof aan bij het ontbijt met honing van de Baobab.

De rest van de dag was een reisdag net als morgen het geval zal zijn. Mijn enige vermaak was het pesten van onze gids die het al aardig begint door te krijgen en af en toe durft terug te pesten. Dat wordt steeds gezelliger. We rijden over eindeloze wegen door een landschap wat het meest aandoet als Californië. Rode bergen en erg woestijnachtig. De zandweg is inmiddels overgegaan in een weg van asfalt. De huizen zijn minder armetierig en naarmate we verder kwamen werd het koeler. We stijgen. We zitten nu op 1000 meter plus en heb een lange broek en een trui aan. Heerlijk. We zijn weer terug in Antsirabe waar we dag één de nacht hebben doorgebracht.