Cultuurschok

Vol excitement stond ik op Mauritius Airport te springen om naar Madagascar te gaan. Ik had de laatste rum in een flesje gegoten en er cola bij gedaan. We hadden nog niets gegeten en ik stond de rum al blij soldaat te maken. Binnen een slok of 5 steeg deze me dan ook naar het hoofd en verzuchtte ik tegen Toop "Oh ik ben zo gelukkig! We zijn het gewoon aan het doen en nu gaan we van Mauritius naar Madagascar, wat een heerlijk avontuur...". Ik glimlachte breed en gaf mijn kersverse echtgenoot een dikke kus. Toen liepen we richting douane. Ik wist dat we geen vloeistoffen mee mochten nemen door de bagagecheck, dus dronk nog maar flink van mijn flesje "cola" en had een net even iets te vrolijk gesprek met de douane beambte, die overigens zelf ook heel enthousiast van ons werd. Zeker toen hij onze zeldzame antwoorden op zijn vragen kreeg: "wanneer keert u terug naar Nederland?", "nou euhm, augustus volgend jaar?", mijn glimlach was schandalig groot, en: "bent u begonnen in Mauritius?", "Oui, j'aime plus Maurice! C'est notre premiere destination et c'est le paradis!". "U spreekt Frans!", gevolgd door heel veel snelle Franse woorden die ik slechts met een grote lach en een blik van onbegrip kon beantwoorden. Toop legde hem uit dat we ons redden maar niet heel goed Frans spreken. Hij wenste ons dan ook in het Engels een hele goede wereldreis en we liepen door naar de bagagecheck. Nog snel een paar slokken en toen door.

Bijna 3 uur later landden we in Madagascar, inmiddels met een volle maag en een nuchter hoofd. Het voordeel van een vroege dronk op de nuchtere maag is dat je weinig nodig hebt en dat het heel snel weer weg is als je iets gegeten hebt. Het was immers maar heel weinig, maar goed om aan te geven hoe de dag begon.

Het vliegveld van Antananarivo was gaar, heel gaar. Madagascar staat om nummer 9 van de armste landen ter wereld. In 2001 is er iets flink mis gegaan bij de verkiezingen en sinds dien is het ellende, terwijl de helft van de totale wereldproductie van vanille hier vandaan komt. Gestaag klimt het land nu dan ook weer op, maar ze zijn er nog niet.
Dat was te zien, we reden met de transfer naar ons hotel. Hotel Brajas. Zag er online goed uit en de reviews waren ook top. We reden door de hoofdstad van Madagascar en zagen brakke, half ingestorte huisjes die nog als woning dienen voor hele gezinnen. Afval, kinderen op straat met zijn allen om een jochie met een geit op zijn nek (snel mijn blik afwendend) en armoede, heel veel armoede. Kraampjes die aardappels uitstallen op een kleedje, echt, een kleedje aardappels...

De vrouw van de transfer meneer stapte in, hijgend van het rennen alsof ze het loodje zou leggen. Tobias vroeg nog "you oke?". Toen ze ophield met hijgen, begon ze te hoesten. Zonder hand voor de mond, te hoesten, de hele weg. Ik werd er paranoïde van. We hebben namelijk alle inentingen gehad, behalve die van tuberculose... En dat krijg je van hoestende mensen (ik zie geen verschil tussen hoesten en tbc hoesten weet je, dus hoesten staat voor NOT GOOD). En die zat gewoon bij ons in de auto! NOH!

Langzaam aan begon ik te hopen dat de buurt zou opknappen als we in de buurt van het hotel zouden komen, maar dat bleek niet het geval. We stapten uit de taxi en liepen 20 meter naar het hotel, meteen mensen die ons shit wilden verkopen... In Mauritius valt niemand je lastig, dus ik wist meteen dat dit hele andere koek zou zijn. We hadden nog geen geld gewisseld, dus ik kon oprecht zeggen dat ik niets KON kopen. In het hotel aangekomen stond de muziek in de bar naast de check in balie zo verdomd hard, dat we moesten schreeuwen om in te checken. Het meisje verstond ons niet, en dat was niet omdat we niet hard genoeg schreeuwen, maar omdat ze geen woord Engels sprak. Dan maar Frans schreeuwen...

Ik moet je bekennen dat ik behoorlijk in een cultuurschok zat. Zo'n eerste indruk van een land komt altijd al flink binnen, maar dan ook nog zo je hotel binnenkomen valt niet mee.
Alle mannen aan de bar draaiden hun hoofd en begonnen nog even lekker over de keihard muziek dingen naar me te roepen. Het wereldvreemde iets wat verwarde gevoel dat ik al had ging binnen enkele minuten over naar een angstig, onveilig "waar ben ik beland"-gevoel. We liepen naar onze kamer en in de kamer ploften we direct op het bed neer. Ik kon even helemaal niets meer.
Als gevangene in mijn eigen lichaam en geest was ik als verdoofd door alle indrukken. Naast me zag in een flinke vlek in het sprei op het bed en de badkamer is 1 meter van het bed (de wc dus ook) en dit is niet afgeschermd, ja met een rieten soort gordijntje. Boven ons klonk geschreeuw en gestamp op de vloer, alsof er meerdere mannen stonden te springen. Onder ons klonk de muziek van de bar zo hard door tot de tweede verdieping waarop we ons bevonden dat ik me niet kon voorstellen dat ik hier zonder oordoppen zou kunnen slapen. Je hoort ALLES in dit hotel.
Ik pakte mijn computer er maar eens bij om te kijken wat er nou eigenlijk online over dit hotel geschreven stond. Niets dan lovende reviews over schoon en veilig. HUH?!?! WTF!!!!
Toop zei geheel terecht: "laten we bier gaan drinken en acclimatiseren, dan worden we vast weer relaxt".
Ik zat hoog in mijn ademhaling, als ik niet al vergat te ademen. Warrig keek ik hem aan alsof ik hem wel hoorde, maar niet kon anticiperen op wat er nou eigenlijk allemaal gebeurde. Ik probeerde voor mezelf te formuleren hoe ik me voelde, daar vind ik op de een of andere wijze altijd wel een bepaalde rust in. De woorden die kwamen waren: wereldvreemd, onveilig, bang, introvert, in shock. Ja, ik was volledig in shock. We hebben veel gereisd en ik heb heus wel eens eerder een cultuurshock gehad, maar deze slaat werkelijk alles! En nu moest ik terug, terug naar de grote donkere meneren die Frans met me wilden praten en me wilden aanraken, terug naar de herrie, weg naar de andere kant van het slot op de deur. Ik kon het even niet verwerken. "Kunnen we alles hier wel veilig achterlaten? Ik wil eerst onze kostbaarheden in mijn tas doen en die op slot doen", zei ik tegen Tobias en begon al mijn kleren uit mijn tas te trekken om ruimte te maken voor de camera en laptops. Zo gezegd, zo gedaan. We zijn naar beneden gelopen en naar het restaurant. Mijn keel was kurkdroog en ik durf niet uit de kraan te drinken.

Beneden liepen we naar het restaurant en gingen zitten, mijn wifi werkte niet dus ik liep met mijn iphone stevig in mijn hand geklemd naar de receptie, waar inmiddels een meisje was dat Engels sprak. Ze gaf me het wachtwoord en toen ik terug wilde lopen, kwam er zo'n grote meneer naar me toe en begon tegen me te praten en wilde mijn hand met mijn telefoon pakken. Ik zag ergens wel dat hij misschien een babbeltje wilde maken en het niet slecht bedoelde, maar ik was op dat moment zo ontzettend introvert en angstig dat ik hem alleen met grote verschrikte ogen kon aankijken en met moeite de woorden "non, non, je ne pas compris!" kon uitbrengen. Hij switchte naar Engels maar ik maakte me uit de voeten, bijna omver gelopen door een zwalkende andere man die onwijs dronken de hoek om kwam. Snel terug naar Tobias, met mijn rug richting niks, en mijn ogen op alles gericht, nam ik plaats in een stoel op het terras. "Holy Mother of God!" verzuchtte ik, we voelden ons enorm geïntimideerd.
Ik zat nog geen minuut of ik zag een mug mijn kant op komen, en niet 1, ik zag er meerdere. Dit is malariagebied en ik had nog geen Deet op, dus ik wist... Ik ben banger voor die mug dan voor die gasten, ik moet Deet! De grote meneer stond inmiddels naast Tobias aan onze tafel.
Tobias was een stuk sterker en had wel een masker, dus ging het gesprek aan. De meneer wilde inderdaad gewoon kletsen. Maar hij raakte Tobias daarbij zoveel aan als hij maar kon. Zeer intimiderend zoals gezegd. "Ooooh you're from Amsterdam! You can smoke coke on the street there, I love Amsterdam!". SAY WHAT!!!?!?! Ook dat nog!!! Wat een gast!
"Euhm Toop, vind je het goed als ik ff de Deet ga halen?" vroeg ik, ik wilde hem ook niet zomaar alleen laten, maar die aasgierderige k-muggen begonnen al landingspogingen op mijn armen te doen...
Zo gezegd... Dat dus... Ik liep naar de kamer en onderweg kreeg ik meerdere "bonjour, ça vas, you want a drink?", vriendelijke comments, maar ik deed alsof ik geen woord Frans sprak anders dan BONJOUR en snelde me naar boven. Onderweg zag ik een gast pissen in een plantenbak in het hotel, OMG!!! Wat een smeerkees! Snel de Deet, toch maar even de deur dicht en mezelf insmeren en snel terug naar Tobias, want ik vond het maar niks dat ik hem daar alleen achtergelaten had en ik wist dat hij het maar niks vond dat ik alleen door het hotel liep.
Bijna rennend tussen de gasten, priemende ogen en graaiende handen door kwam ik weer bij mijn stoel. Bier! Veel bier graag! En mijn iphone, zodat ik me ergens op kan richten en eventjes niet hier ben.
Tobias bleef dapper standhouden in het gesprek met de grote meneer en eindelijk, ja eindelijk gingen ze weg. Allemaal. De muziek ging uit en opeens kwamen er toeristen om wat te eten het terras op. De rust keerde terug en ik kon weer normaal ademen.
Zelfs in de bar waren alle gasten weg. De meisjes achter de balie konden weer fatsoenlijk hun werk doen en we bestelden wat te eten.
Uitgebreid bespraken we wat ons zojuist allemaal was overkomen. Nog even met een geruststellend klinkende Talitha gebeld en onze ervaringen op FB gedeeld. Heerlijk gegeten voor 3 euro en veel gedronken, om vervolgens terug naar de kamer te gaan.

In rust zag de kamer er een stuk minder slecht uit, onder het vieze sprei lag een schoon bed en ik voelde me rustig. Mamma gebeld om haar gerust te stellen en even heerlijk gekletst, voor het eerst sinds vertrek. Nu voelen we ons chill, we zijn geacclimatiseerd en ik hoor een man snurken in een van de kamers boven ons. Maar er is geen lawaai meer zoals toen we aankwamen. Die oordoppen denk ik dus niet nodig te hebben. Het bed ligt ook goed, dus ik ben tevreden. Gerust en tevreden, iets wat ik me een paar uur geleden niet eens kon voorstellen.

Morgen heel voorzichtig Antananarivo in, in een straal van 10 minuten lopen rond het hotel. En dan 's avonds lekker hier, zodat we overmorgen aan onze tour kunnen beginnen.

Zucht, wat een ervaring en wat een hoop emoties, in een kort tijdsbestek.
De reis is begonnen, en hoe....