Persoonlijkheidsupdate

De wens om te reizen is voor mij altijd een levenswens geweest. De honger naar begrip over andere culturen en bijhorende gewoonten. Het zelf beleven van dat wat anderen in woorden uit proberen te drukken, wat ik lees en het zien van dat wat op tv voorbij komt.
We hebben eerder al veel gezien en hebben dit soms ver, soms dichtbij huis gezocht. Reguliere vakanties. De tijd nemen om tot rust te komen van de dagelijkse hectiek. De almaar voortdrijvende noodzaak om te voldoen aan verplichtingen die ik ben aangegaan. Een net gevormd door mijn behoeften naar comfort, zekerheid en ambitie.
Het reizen zelf zie ik niet als een uitvlucht of medicijn. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik moest uitbreken of op zoek was naar genezing hoewel ik wel merk dat dit nooit beoogd resultaat lijkt te zijn. Het pad voor me is nog lang en er zal nog veel veranderen in mijn kijk op de wereld en het leven. Het is voor mij een voorrecht dit pad samen met mijn lieve vrouw te mogen bewandelen. Samen een nog onbekende transitie door te maken en onze blikken los te maken van de dagelijkse gang van zaken.

Het gevoel van tevredenheid komt nu over me heen. Rust en dankbaarheid voor de kans die we enerzijds hebben gecreëerd en anderzijds hebben gekregen. De westerse rijkdom en faciliteiten nemen we voor lief maar zijn feitelijk een erfenis die ons de mogelijkheid biedt te doen wat wij nu doen.

Ik kijk om me heen en zie mensen zware lichamelijke arbeid verrichten. Ik zie corruptie en bijhorende armoede. Dit land is schatrijk. Goud, olie, ijzer en edelstenen. Niets van dit alles zal eerlijk worden verdeeld of met elkaar worden gedeeld. Het samenwerken of streven naar gedeelde focus leeft hier niet. Corruptie is het vergif dat ambitie neerslaat. Ambitie is voor elite en ik begin dit te begrijpen. Het is het teamverband waarmee wij in het westen opereren dat mij nu de mogelijkheid geeft deze reis te maken en tot dit inzicht te komen. Ongelijke kansen? Absoluut. Maar buitengewoon content met onze westerse instelling. We ruimen steeds meer onze troep op, streven naar hele kostbare verbeteringen en deze bieden echt kansen om op globale schaal vooruitgang te realiseren. Hier snappen ze dat niet. Waarom vandaag doen wat ik morgen nodig heb?

We staan in een wereld met miljarden bovenaan de voedselketen en daar zullen we voorlopig nog wel even blijven. Dit zolang er in de wereld wel eenduidig begrip bestaat over saamhorigheid maar het begrip samenwerking hier alleen maar betekent dat je elkaar uit de modder trekt. Samenwerking betekent hier niet elkaar verder op weg helpen. Bij ons wel. 

Revolutie is de remedie op de kwaal waardoor zaken hier nu zijn verdeeld zoals ze zijn verdeeld. Het zal de eb na vloed zijn. Het vertrouwen in een gezamenlijke visie, naar uitroeiing van graaiers en gezamenlijk vertrouwen in het omzetten van visie naar actie als gelijken, is de oplossing. Revolutie zal het begin zijn van elkaar verder op weg helpen nadat de kar uit de modder is getrokken. Iets wat ik hier voorlopig niet zie gebeuren maar wel iets waar ik op hoop. Iets waarmee niemand ze kan helpen en echt zelf gedaan moet worden.

Ik zie hier kleinschalige doch falende pogingen van westerse organisaties die, al dan niet om politieke redenen, het ontbreken van behoeften en/of interne conflicten op lokale schaal, veranderingen proberen te bewerkstelligen. Ondermijning van eerlijke verdeling, gevoed door het ontbreken van de wens tot verandering en vertrouwen in hen die ze niet kennen, houden de situatie in stand.
Ik kijk om me heen en zie lachende mensen. Ik berust in de situatie en ben hiermee tevreden maar zal de kar altijd verder helpen duwen als dit wordt gevraagd. Daarentegen weiger ik andermans kar te duwen zonder dit samen te doen. Dat is kansloos en hiermee verspilde energie.

Mijn persoonlijkheid is geüpdate. Harder misschien, dankbaarder, trotser en berustender zeker. Geef me je hand en ik zal deze schudden. Ik geef je een hand en je mag deze schudden. Het is mij om het even.