Nog niet eerder duurde het zo lang voor ik een beetje kon wennen aan een land. Peru is denk ik het land waarbij ik het meest moeite had met mezelf aanpassen aan de verschillen. Daar was het voor mij voornamelijk het gebrek aan de lach terug en de taalbarrière (Spaans). Hier is het toch meer de armoede en dat wat wij zijn voor deze mensen. Vessa!
Ze spreken hier bijna allemaal Frans, dat is hun tweede taal. Mijn Frans is niet goed, maar wel veel beter dan mijn Spaans. Mijn NEE is echter in geen enkele taal heel ver ontwikkeld. En dat begint nu goed te komen. De mensen, vooral de kindjes, vragen je letterlijk het hemd van het lijf, en nee is geen nee voor ze (ze rennen zelfs je auto achterna als je wegrijdt, schreeuwend wat ze allemaal van je willen hebben "bonbon" snoep of "plastic" lege flessen.).
Zeker mijn veel te vriendelijke nee verstaan ze niet. Onduidelijk, te beleefd. Ik leer steeds beter mijn zinnen kort te maken en NON! te zeggen terwijl ik ze kort en strak aankijk.
Ze zijn hier vrij passief maar wel heel expressief. Daar ben ik erg gevoelig voor, met het gevaar dat je dingen gaat invullen voor anderen, incorrect wel te verstaan.
Ik kap er dan ook mee en ga helemaal terug naar standje CHILL, maak mijn wereld klein en reageer wanneer ik daar behoefte aan heb, maar negeer ook veel.
Minder moeite heb ik met de aanpassing naar basic dingen, zoals de slaapaccomodaties. Als dingen vies lijken op het eerste oog, blijkt dat vaak heel erg mee te vallen als je eenmaal onder het laken kruipt.
We hebben al een rat in de kamer gehad (die rende snel weg toen wij binnen kwamen), maar de volgende dag vonden we een grote keutel naast t bed van een dier dat er de dag daarvoor nog niet lag (en hij was niet van Tobias ;) ). Ook hebben we kakkerlakken, een huge ass spin (tering hey, die was echt mega) en verscheidene andere insecten in onze kamer aangetroffen. Geen wonder, je zit in de rimboe, vaak in een dorp dat zo in "Groeten uit de Rimboe" kan, en je hebt geen ramen in je onderkomentje.
Alles wat je nodig hebt is een muggennet. En als die er niet hangt, hangen we onze eigen op. Muggen zijn mijn vijand, maar zelfs die kleine aasgieren gaan wennen. Deet, mijn huid krijgt volgend jaar nog ontwenningsverschijnselen als ik stop met smeren!
Het is bloedheet en geen airco, je mag al blij zijn als je een wcbril hebt of überhaupt een toilet dat je kunt doorspoelen. Vaak hebben we ook geen ventilator. Dus zo stil mogelijk blijven liggen en hard zweten, geen lepeltje lepeltje voor deze newly weds... Sauna op je ass. Ze kennen dit begrip, sauna, hier overigens niet. We moesten ze uitleggen wat wij gekke westerlingen een sauna noemen.
Mijn lastige toilet attitude heb ik ook al snel afgeleerd, pap mam, ik kan voortaan naar regio's met sta-toilletten hoor!
Er was hier een toilet in het bos bij een instantie waar we moesten inschrijven voor hikes, en ik moest daar plassen. Een houten huisje, boven een gat in de grond, althans; houten planken... Nou ik stond daar met de vingers crossed: als die boel maar niet inzakt!!! Dan lig ik in een HELE grote berg shit G! Haha. Ik was binnen enkele seconden klaar en dacht: voortaan achter een boom denk!
Stank kan ik ondertussen dus ook handelen, je moet wel hier! Zo veel stinkende dingen en plekken! Inclusief wij zelf af en toe haha.
De wegen zijn vaak alleen begaanbaar met een 4x4, bumpy road! Ze zeiden vooraf dat je in slaap valt op zo'n weg, dat leek onvoorstelbaar. Maar warempel het is waar! Als een baby! Je wordt zo geschud als een baby, dus gaat echt knock out. En dat voor twee mensies die niet eens kunnen slapen in een vliegtuig!
Als je dan aankomt ben je zelf ook een neger van al het zand dat op je zit en onderweg door de arko (alle ramen kunnen open) op je is beland.
Onze Madagascar kleren zijn nooit meer schoon te krijgen denk ik haha. We hebben ieder een tas van 18-19 kg, maar dragen zo veel mogelijk hetzelfde... We wassen in de wasbak, met shampoo, als we water hebben en dat volstaat voor de geur prima, maar de bruine plekken van het zand worden alleen minder, ze verdwijnen niet.
Ze moeten wel denken... Rare mensen die Hollanders met hun huge ass backpacks...
Het eten is goed, lekker rijst of gebakken aardappelen en groenten voor mij. Tobias vooral zebu en kip, maar dan vers, meestal gewoon die ochtend gevangen en geslacht. Ik ben de lastige, want niet overal zijn groentes, maar wel rijst en beesten. Ze maken het eten op hun vuurtje, in hun pannetje, dat ze wassen in hun water. Diarree, zou je verwachten. Maar dat heb je eerder van het voer bij de hotels en duurdere locaties. Heel apart!
Ze vijzelen gember en knoflook en flikkeren dat overal door, lekker man!
Verder is Madagascar het land van mura mura, rustig aan. Dus laat je Europese gehaastheid en verwachtingspatronen los en RELAX, dan komt alles vanzelf goed. Het komt wat langzaam op gang, maar nu de trein eenmaal loopt begin ik echt te genieten.
Geen make up, wel een bruine kop en hier en daar een puistje. Tja, dat krijg je van dat eten en die viezigheid en zonnebrand op je kop de hele dag.
Elke ochtend word ik tegen een uur of 05.10 uur wakker, dat is gaan wennen door de hanen die me dagelijks wekten, maar ook de wekker vroeg voor hikes etc. Daardoor liggen we elke dag voor 22 uur al knock out (en dat is al laat voor ons!). Ik ben zowaar uitgeslapen als ik om half zeven aan het ontbijt zit. Mja, dit stukje is geschreven door mij, Sarah Maria de langslaper Kouwe, echt waar! Hij gaat lekker!
En nu weer een lange rij dag, over normale wegen gelukkig. We moeten vandaag 560 km afleggen, en we hebben Arctic Monkeys opstaan (alle albums achter elkaar hoppa)! Dat diggen ze gewoon! Ze houden hier wel van up-tempo muziek met gitaren. Nou ik ben content!
Wind door mijn haren, een veranderend landschap met bergen en valleien. Overal dorpjes van brakke hutjes en veel Madagascar mensies en kinderen die je bananen willen verkopen enzo.
Maar vooral die mura mura instelling. Wagenziek pilletje erin, beetje dit verhaal tikken op mijn iPhone. En een dalende temperatuur naar gelang we noordelijker komen. Me like! Alhoewel het nu wel warm is hoor... Vanavond niet, dan kan ik lekker een trui aan. Raar hè, dat ik daarnaar uitkijk?! Ben zelfs beetje jaloers op het missen van de herfstgeuren in Nederland dit jaar, het wisselen van de seizoenen. Ik hou ervan. Een jaar geen wisseling van seizoenen, maar uitkijken naar gebieden waar ik mijn trui aan kan. Rare gewaarwording, maar ik voel dat nou eenmaal echt. Zonder te klagen overigens! Een jaar zomer is ook best chillend haha.
Het enige dat niet went is de dieren die voedsel zijn, als ik opeens een kip aan zijn poten opgetild zie worden, wend ik snel mijn blik af. Dat blijft toch moeilijk voor me en dat zal het ook altijd blijven. Ook al begrijp ik het wel hoor. Hier lopen ze tenminste overal vrij rond ipv in die verschrikkelijke stallen en hokken bij ons.
Hoe dan ook, ik kan nu zeggen dat de cultuurschok over is en dat ik me vermaak. Nog 10 dagen te gaan en ik heb er zin in!
Nog veel nationale parken en dus dieren in hun natuurlijke omgeving. De dieren zijn nieuwsgierig en niet bang, zo gaaf. Ik vind dat toch altijd het leukste waar ik ook kom: dieren en natuur. Nou dat zit wel goed in Madagascar!!!
Dit is duidelijk niet alleen het begin van een reis door de wereld, maar net zo intens een reis door de psyche.
Loslaten. We proberen zo veel te maken, dat we vergeten te genieten van wat is. Gefixeerd op dat wat we denken nog nodig te hebben, waardoor we vergeten te genieten van al dat we reeds hebben.
Rijkdom is niet te meten in dat wat we onszelf toe-eigenen, het is de mate waarin we kunnen genieten van wat we zijn en hebben.
De kracht van in het NU leven, daar ligt denk ik de werkelijke sleutel tot geluk. Hoe kunnen we geluk vergaren als we nooit op het punt komen dat we werkelijk gelukkig kunnen ZIJN?
Je dromen leven, zonder ze in te kleuren. Ze in je dagelijkse werkelijkheid gestalte laten krijgen en ze in het moment beleven ipv ze vooraf uit te tekenen. Je zou teleurgesteld kunnen zijn als ze er anders uit zien dan je gewild of gehoopt had. En dat terwijl ze zich misschien nog wel vele malen mooier zullen manifesteren dat je vooraf had kunnen bedenken!!
Je kunt klagen, maar je kunt ook handelen, durf een individu te zijn, juist daarin zijn we allemaal gelijk.
Zijn het niet de diepste dalen die later vanaf de met bloed en tranen getemde berg de mooiste vergezichten vormen?
Verwachting is de grootste vijand van het pure geluk. Durf te vertrouwen dat het leven ook voor jou meer schoonheid in petto heeft dan je had durven verwachten.
De sleutel ligt erin het je te laten overkomen en de middelen die je ter beschikking hebt als gereedschap te laten dienen ipv ze tot je doel te maken.
Loslaten en zonder te herscheppen, opnieuw laten ontstaan. Het leven laat zich niet vormen, het vormt ons, en dat is een hele bijzondere ervaring! Als je het durft te ondergaan....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten