Tonga Soea a Malagasi

Welkom in Madagaskar. In ieder geval fonetisch. Dat heb ik vandaag geleerd van onze tour guide. Een ogenschijnlijk begin twintiger welke in werkelijkheid net zo oud is als wij. Na een valste start zijn we in een oase van rust terechtgekomen.

Het hotel waar we verbleven is eigendom van een rijke Madagaskarees of Madagaskaraan.... Ik weet het eerlijk gezegd niet. Laten we het maar op een Malagasi houden. Klinkt een stuk beter. De hoteleigenaar heeft rijke vriendjes die elke zondag de boel in het hotel komen verstieren. Het waren deze jongens die stonden te zeiken in een plantenbak en vechtend het hotel doorgingen. Zoals eerder gezegd vette pech voor ons om zo onze eerste indruk van Madagaskar te moeten verwerken.

Om voldoende centen op zak te hebben werd aangeraden om euro's te wisselen bij de bank ipv te pinnen. De wisselkoers is gunstiger dan de transactiekosten op deze manier. Naar de bank dus. De bank is gelegen op Avenue d'Indipendance. Nog geen vijf minuten wandelen van ons hotel. Omdat onze chauffeur eerder al de locatie had aangewezen en vanaf het punt waar hij dit deed het een eitje leek om daar te komen liepen we vastberaden het hotel uit. Binnen drie minuten waren we helemaal de kluts kwijt. Tana (Antananarivo) is een waar doolhof van straten, steegjes en trappen welke middels kleinschalige markten met elkaar verbonden bleken te zijn. Je ziet dus geen straat, steeg of trap maar alleen een markt. Heel merkwaardig en de reden waarom we al binnen drie minuten geen idee meer hadden waar we moesten zijn. Het zag er zwart van de mensen. Een waar mierennest strekte zich onder ons uit. Je moet weten dat Tana is gebouwd op een aantal heuvels en wij bovenop een heuvel het tafereel onder ons gadesloegen.

"Monsieur, ou est l'Avenue d'Indipendence?" vroegen wij met een onverstaanbaar antwoord en een hoop fysieke richtinggebaren als gevolg. "Merci" waarop we maar liepen naar de kant waarvan het eerste gebaar waarschijnlijk wel de eerste richting aanduidde. Ik kan aardig Frans. Ben geen meester maar ook geen volslagen idioot op dit gebied maar deze mensies zijn simpelweg gewoon niet te verstaan. We hebben het dan ook zeker vijf keer moeten vragen om uiteindelijk aan te komen bij de Bank of Africa. Stampes vol was de bank die bewaakt werd door zwaar bewapende (M60's!) soldaten. Mensen liepen af en aan, alle stoelen waren bezet en er stond een hele dikke rij voor de balie. De portier vroeg wat we kwamen doen waarna deze meteen een andere rol op zich nam en begon te onderhandelen. De koers was volgens Google 2935 Ariary voor 1 euro maar volgens de bank 2710. We waren hier al op voorbereid en het koehandelen begon. We zijn uiteindelijk in het midden uitgekomen waarmee we na het wissel van 400 EURO en het publiekelijk uittellen van ons pas verworven fortuin als miljonair de bank hebben verlaten. Bijna twee volledige Malagasi jaarsalarissen! Een enorm pak geld van biljetten van 10.000.

Hoewel ik me bijna Indiana Jones voelde en het gevoel had dat we nu op zoek konden naar diamanten was Sarah met een rugzak vol biljetten volledig uit haar comfort zone. Taxi in dus! Vanuit de bank in één rechte lijn de auto in. 

Onderweg naar het hotel werden we aan de lopende band aangesproken door verkopers. Dit terwijl toen we te voet waren het niet één keer is voorgekomen. Een breed glimlachende verkoper trok een mes die niet onderdeed aan het mes van Crocodile Dundee terwijl ik achter het glas van de taxi vriendelijk zijn glimlach beantwoorde en mijn zakmesje liet zien. Een miezerig klein, conform Nederlandse richtlijnen Buck mes, reed te taxi weer een paar meter verder in de verkeerschaos van Tana.

Zo kwamen we weer terug in het hotel. Met stapels geld die haar waarde eigenlijk geen eer aan deed.

Vandaag (17-9) begon de tour. Om 8.30 meldde zich onze gids Lova (spreek je uit als Loeva). Contractenparade en biljetten schuiven. Zo begon het. En toen... Tana uit. Heerlijk. Weg uit de smog en massa's, massa's mensen. Heerlijk. Frisse lucht en lachende mensen. Het is begonnen.

Na een rit van een dikke drie uur zit ik nu aan een tafeltje in een heel relaxte tuin. Onze tassen staan in de bungalow en de opmerking van de gids dat we hier vandaag nog even kunnen relaxen hebben we ter harte genomen. Het zachte gepraat van de mensen uit aangrenzende straatjes, spelende kinderen en een radio in de verte is wat we nu horen. Er lopen zelfs puppy's in de tuin. Tonga soea a Malagasi!