Ga je mee verdwalen? Ik weet de weg!

Zo voelt het nu. Verdwaald, wetend waar we naar op weg zijn. Contradicties die samenvloeien in hun eigen context. Niets zeggend. Ik hou van taal en van schrijven. Ik hou van de kleine nuances die hoewel ogenschijnlijk onbelangrijk lijken grote verschillen maken voor de lezer. Voor het begrip en volledigheid wel te verstaan. Het is als pesten. Het kaartspelletje. De regels maken het spel. Het bepaalt de tactiek. Het boeit. Acht (wacht) op zeven mag niet of juist wel. Het beïnvloed de afloop en verloop van het spel. Het is als woorden. Spelregels over taal vastgelegd in het diepste van ons verstand en desondanks flexibel. In staat om zich aan te passen en te vertalen naar dat wat we gewend zijn en ons al dan niet veilig bij te voelen en hiermee succesvol te zijn.

Het doet me denken aan spreekwoorden. Het letterlijk vertalen van spreekwoorden naar een andere taal is ondoenlijk. Het zijn de nuances die het begrip van de achterliggende boodschap bepalen. Websites vol letterlijke vertalingen vermaken ons en meerdere Twitter accounts geven alleen dit gegeven bestaansrecht. Taal is vermaak en beoordelend. Wanneer men taal niet machtig is zijn we geneigd te vergeven. Zelf na te denken over wat er wordt bedoeld. Te helpen en te vertalen terug naar onze verankering en onze eigen uitingen zelfs te modificeren. Is men de taal machtig en is de boodschap onduidelijk dan begrijpen we elkaar verkeerd. We zijn niet langer in staat om te vergeven. We reageren emotioneel. Dit komt regelmatig voor bij geschreven berichten. We liggen wakker van een verkeerde tonatie welke de schrijver mogelijk nooit geïmpliceerd heeft. Afhankelijk van de ontvanger slaan we dicht en reageren niet, praten naar de mond of reageren fel. Zelden vragen we door in een dergelijke situatie. Het is dit laatste wat mij boeit. Het is dat wat het verschil maakt in ons wezen en/of onze huidige gemoedstoestand. Een misplaatste opmerking midden in een uiteenzetting doet de volledige uiteenzetting teniet. We nemen niets meer op. Een momentopname. Het is taal, begrip en anticipatie wat ons drijft en ons doet handelen. Het is een tactiek als men taal vaardig is. Het kan misleidende charme zijn, doelend op onschuld terwijl boodschappen in werkelijkheid keihard zijn of vleiend. Het is chance. Het is oneerlijk en eerlijk tegelijkertijd.

Ik weet de weg niet maar vind hem telkens. Ik verdwaal niet maar ben altijd op pad naar een onbekende bestemming. Ik hou van taal.