Het is hier stervens koud

We waren voornemens een auto te huren en zo het eiland een beetje te gaan verkennen. Helaas vette pech want de laatste auto's waren al verhuurd. Ons plan dan ook snel verruild voor een nieuw plan. De bus.

Een chauffeur zat weggedoken in een afgesloten hokje achter een met palmbroomafbeeldingen versierde voorruit te genieten van keiharde reggae die uit zijn gettoblaster schalde. Tjok vol zat de bus. Allemaal locals op weg naar weten wij waar om te doen wat ze nou eenmaal doen. Naast de chauffeur was er een soort van kaartverkoper aanwezig. Kaartjes verkopen, gettoblaster afstellen zo afstellen dat ie net mooi kraakt en de bus besturen gaat natuurlijk niet samen. Da's gewoon te veel stress. Ik denk dat daarom onze Connexion buschauffeurs ook maar hebben afgezien van reggae in de bus. Om en nabij de tweehonderd meter is er een bushalte waar altijd wel iemand uit of in wil stappen. Naast de ingang aan de voorzijde van de bus is er ook een soort achterklep die gebruikt wordt om in- en uitstappende passagiers toegang te geven tot de bus. Ondanks de chaos en de overvolle bus blijkt de kaartverkoper verrassend genoeg in staat om exact bij te houden wie er wel en wie er nog niet heeft betaald. En dat is maar goed ook want om de zoveel stops stapt er een controleur in. Deze knipt vervolgens je kaartje. Super efficiënt allemaal... Als de Connexion hier nou eens een voorbeeld aan nam hadden onze chauffeurs ook wat meer tijd om hun gettoblasters af te stellen.

We waren onderweg naar Chamarel. Dit is een vroegere afgraving waar men is gestuit op verschillende lagen mineralen. IJzer en Aluminium voornamelijk. Dit resulteert in een bijzonder kleurenspektakel in de rode aarde. Zeg maar een grondregenboog. Spectaculair in ieder geval volgens de reisgids. Zelf heb ik meer genoten van de wandeling dan van de uiteindelijke bestemming.

Op Mauritius leven de grootste landschildpadden ter wereld en deze kunnen wel 180 jaar oud worden. Achter een houten afrastering kwamen we er een aantal tegen. Heerlijk... Beesies zijn altijd goed. Ook als ze niet voorruit te branden zijn. En tja... dat zijn deze natuurlijk niet. Het zijn immers hoog bejaarde schildpadden. Voordeel is wel dat ze voor de foto mooi blijven zitten.



Wanneer het zomer is op het noordelijk halfrond is het vanzelfsprekend winter aan de andere kant van de evenaar. In de bus zaten dan ook goed ingepakte passagiers met boven hun korte broek mutsen en hier en daar zelfs een sjaal. Het is hier immers stervens koud. 24 graden wel te verstaan....