Welkom op Mauritius

In de Indische-Oceaan, bij Afrika rechtsaf, heeft God eerst Mauritius geschapen. Hierna volgde de schepping van het paradijs. Dit zeggen de Mauritianen over hun eigen land. Een piepklein stipje op de kaart. Qua omvang vergelijkbaar met provincie Utrecht maar qua vergelijkingen houdt het daar dan ook mee op.

Hoge bergen reizen op uit de zee waar een vulkaan miljoenen jaren geleden verantwoordelijk voor is geweest. Afrika zegt men. Zelf hebben we de ervaring nog niet om te kunnen oordelen maar als dit Afrika is dan moet dat zo zijn omdat men hier over de telefoon eerder met elkaar zingt dan praat en dat de bussen grote zwarten pluimen uitstoten. We zien geen leeuwen of andere Afrikaanse boegbeelden. Dat is misschien maar goed ook want de bevolking lijkt niet zo snel. Het tempo ligt dermate laag dat de Mauritianen het lot van hun geliefde mascotte, de dodo, op zeker zal hebben gedeeld als leeuwen de oversteek hadden kunnen maken. Gelukkig voor Mauritius zijn leeuwen belabberde langeafstandszwemmers.

De allerlaatste dodo zal zijn opgegeten door Nederlanders. Gezien hun liefde voor deze vogel vinden ze onze oude eetgewoonte dan ook niet zo tof. Hoewel Nederlandse verhalen vertellen dat het de varkens waren die westerlingen op dit eiland hadden achtergelaten, welke de eieren van de dodo zo van het strand konden eten, lijken de Mauritianen deze versie minder te waarderen en te zien als een slechte uitvlucht zonder het nemen van verantwoordelijkheid. Misschien het overwegen waard om een officieel politiek excuus te maken...

Als kind heb ik een opgezette dodo in Artis zien staan en ik moet eerlijk zeggen dat de versie van het verhaal de locals hier geloofwaardiger is. Dodo's zien er werkelijk heerlijk uit. Als er nu nog dodo's waren dan was de KFC hoogstwaarschijnlijk een KFD geweest.

De bevolking bestaat voornamelijk uit Indiase en Afrikaanse immigranten welke mogelijk in het verleden niet geheel vrijwillig zijn bewogen om op een Franse, Nederlandse of Engelse boot plaats te nemen en koers te zetten naar dit eiland om hier (natuurlijk goed betaald) op de plantages te werken.

Mensen zijn vriendelijk en laten je veelal ongestoord je eigen ding doen. Er wordt hier veelal gevist, zout gewonnen en suikerriet verbouwd. En je weet wat dit laatste betekent... Rum. We hebben dan ook een flesje van het lokale drankje gescoord en hoewel we geen fanatieke rumdrinkers zijn zal het best zo kunnen zijn dat er diep van binnen eentje in ons zit. Misschien ook wel een overblijfsel van ons zeemansverleden. Laten we het daar maar op houden.