Addo National Park

Toen arriveerde we zondag 20 oktober in Addo. Een klein plaatsje aan het Addo National Elephant Park grenzend. We hadden een cottage aan de rivier en een buiten keuken die we deelden met een oude dame uit Kenia en haar dochter (die op school zat in Zuid Afrika). Zo grappig, hier kom je gewoon mensies uit Kenia tegen! We kletsen heel gezellig de avond, tijdens het bereiden van de maaltijden en het eten.
Die nacht regende het zooooo hard, maar dan echt zo ontzettend hard. We konden Snookie (Smooch Smooch zoals wij haar inmiddels noemen – True Blood) op de laptop niet meer verstaan en hebben zelf even de oordoppies ingedaan om te kunnen blijven kijken!
Wel enorm knus en gezellig als je in je bedje ligt met dat geraas buiten.

De volgende dag gingen we het National Park in. Maar het regende nog steeds en de beesies worden een beetje terughoudend als het zulk slecht weer is. Ze verstoppen zich in de dichte begroeiing en we hebben dus minder gezien dan je zou verwachten.

Toen we bij de gate kwamen hadden we muziek opstaan van Broken Bells en de wachter kwam naast de auto staan om de toegangsbewijzen te checken, maar hij stond alleen maar naast me, te luisten naar de muziek. Hij begon erop mee te bouncen, Toop zette hem harder, en hij danste in de regen. Wij bewogen mee en ik moest steeds harder lachen, ik voelde mijn wangen gloeien (shit, als ik zo donker was al hij had ie me niet zien blozen!). Uiteindelijk lagen we met zijn allen in een deuk. Minuten later gaf hij ons nog wat tips van routes waar we olifanten konden zien (volgens mij had hij alles aangestreept wat je kon aanstrepen, maar goed), and off we went!

Ons eerste vette momentje waren stokstaartjes. Eerst twee. En daarna de hele familie. Twee jackals die de weg overstaken, richting de stokstaartjes, en alle stokstaartjes die gespannen het pad van de jackals met hun blik volgenden.

We hadden als lunch een taart meegenomen. Die zagen we in de winkel  en hij riep ons, dus WHY NOT?! Twee vorkies en smullen maar! Mighty fine!

Verder in het park zagen we nog veel meer jackals, beatles, liters wrattenzwijnen, elanden, kudu’s, rooie rebokken, zebra’s, een buffel en toen toch eindelijk olifanten.  Eentje kwam zelfs over het pad onze kant op, snel de motor uit en wachten tot hij die 50 meter naar de auto had afgelegd. We hielden bijna onze adem in toen hij naast de auto (1 meter naast ons) naar ons stond te kijken. Hij draaide echt zijn kop naar het raam en keek ons aan, met snot in zijn oogie en modder op zijn prachtige grote lichaam. Spannend was dat! En heel gaaf! Gelukkig liep hij rustig door en konden we zonder schade aan de huurbak door.

Een hele leuke dag Addo, minder gezien dan we misschien verwacht hadden of hadden kunnen zien op een zonnige dag, maar toch een mooie dag!
Tobias bleef de Discovery presentator dude uithangen met zinnen als “ooooh you are soooo lucky to see that beatle, there’s only one million of them here, but you have the privilege to see one here today!!!”. Ik zeg het je, hij moet game ranger worden!