De laatste dagen Madagaskar

Jeetje, wat heb ik lang niet geblogd! First things first, laat ik eerst Madagaskar afronden.

Ik werd ziek in Antananarivo. Was al moe, maar nu werd het ook nog ziek. Tobias was net weer een beetje er bovenop, en toen kreeg ik 'm, VOL. De hele nacht overgeven en alles eruit gooien via alle mogelijke wegen, you catch my drift... ;)
En toen moesten we de dag erop nog even 5 uur rijden over slinger wegen vol kuilen. Niet ontbijten leek mij heel veilig. Ik kwam dan ook zonder problemen aan in Andasibe. Maar wel zo slap en beroerd dat ik besloot de tours van die dag te skippen (een reptielenpark onderweg zijn we voorbij gereden, ze zitten daar toch in kooien, en het lemuren eiland, een soort apenheul met lemuren). Gelukkig is Toop wel gewoon gegaan, waardoor hij een ontzettend vette foto heeft gemaakt met een lemuur op zijn schouder.

De volgende dag ging het wel weer en zijn we de Indri Indri gaan checken in het Mantadia National Park. De grootste lemuur van allen. Dat was wel heel vet hoor, die beesten zijn echt huge en ze komen ook vrij dichtbij. De gids had de territorium-roep op zijn phone en als hij die afspeelde krijsten ze terug.
Ook nog een super gave grote kameleon gezien!

Toen terug naar Tana...

Op de slingerweg door de bergen stond opeens een file. Maar dan echt een file. Het stond muur en muur vast. En dan gaat het op zijn Madagascarees. Uitstappen en naar voren lopen tot je weet wat er speelt... Het bleek dat er anderhalve km verderop twee vrachtwagens in elkaar gereden waren, daardoor konden er geen vrachtwagens langs. Die stonden midden op de weg. Wij kwamen daar rond 14 uur aan, maar de mensen die stonden te wachten stonden er al sinds de vorige avond!

Wat er toen gebeurde was echt fantastisch. Het probleem werd op zijn Madagascars opgelost.
Iedereen uit de auto - puzzelen - paar auto's van die kant erdoor - schreeuwen kom kom kom kom stop stop - paar auto's van die kant erdoor - stop stop - ja kom maar - schuiven - rennen - instappen - rijden - uitstappen - kijken - instappen - schreeuwen etc. En toen waren we een half uur later erdoorheen!!! Het was werkelijk waar een schuifpuzzel, je kent ze wel. Dat blokje die kant op, dan past die daar, en dan weer terug, etc etc. Genieten! Wat een spektakel en het werkte ook nog!!!!

Na een lange reis kwamen we weer aan in Antananarivo.
Daar namen we afscheid van Lova, onze gids voor 3 weken. We gingen nog even voor die emo talk onder het genot van een biertje en gaven hem een dik verdiende tip voor we afscheid namen.
De volgende dag zouden we doorvliegen naar Zuid Afrika en zou Andry (de eigenaar van de tour company) ons een rondleiding door Tana geven.

Dit is links Lova en rechts de chauffeur Lovon:

De volgende morgen op pad gegaan door Tana met Andry.

We hadden op internet een stuk gelezen over Europeanen die waren gelyncht in Madagaskar. http://www.nu.nl/algemeen/3593367/derde-man-gelyncht-madagaskar.html We vroegen Andry naar het verhaal. Hij vertelde ons dat hij contact had gehad met een vriend in het gebied. Het verhaal, het werkelijke verhaal dat toen volgde bezorgde me kippenvel ondanks de warmte. Het is in Madagaskar zo dat rijkere mensen (chirurgen), vaak van Franse afkomst, kinderen beroven van hun organen. Of wanneer je in het ziekenhuis belandt voor iets anders, kunnen ze stiekem een orgaan weghalen. Zo was bijvoorbeeld een paar weken voor wij er waren de dochter van onze gids Joel in Isalo overleden. Zij had een batterij doorgeslikt en werd geopereerd. De artsen hadden stiekem een lever ontnomen, wat uiteindelijk haar dood werd. Hij had daar niets over gezegd tegen ons, terwijl het nog geen drie weken terug gebeurd was. Verschrikkelijk. Het verhaal uit de krant ging over een jongetje van 8, dat door een Fransman was vermoord, open gesneden en leeg gehaald. De bewoners en familie hadden het in de gaten en waren op klopjacht gegaan. Toen ze het jochie helemaal open in de koelkast van de Fransman (die ze al hoog verdachten) vonden hebben ze hem levend verbrand. Evenals de oom van het jongetje die het jochie waarschijnlijk aan de Fransman had verkocht. De reden dat ze dit doen is de corruptie. Als jij iemand vermoordt in Madagaskar en je hebt het geluk dat je daarvoor slechts wordt opgepakt en veroordeeld. Dan ben je namelijk binnen no time, voor een schijntje, gewoon weer vrij. Straffen worden voor wat geld namelijk ongedaan gemaakt en daarmee is er geen strafrecht van toepassing op mensen met geld (lees: alle westerse mensen). Het is zo erg! De mensen weten zich geen raad en nemen het recht daardoor in eigen hand, dit is de enige manier waarop ze weten dat degene die hun jonge stamlid zo mishandeld, vermoord en in stukjes verkocht heeft krijgt wat hij in hun ogen verdient. De mensen zijn simpel zo zegt Andry, maar niet onvoorspelbaar of kwaadaardig. Het artikel zegt dat het niet waar is, maar de bron van Andry die bij de stam hoort van de mensen in dit bericht verklaart het verhaal zoals ik juist aan jullie verteld heb.
Iets wat helaas teveel voorkomt in Madagaskar.
We spraken die dag over veel zaken die spelen in Madagaskar en vroegen Andry of hij hoop heet voor zijn land. De verkiezingen waren in volle gang en we vroegen hem naar zijn mening.
Het is vooral wanhoop en verlies van vertrouwen wat ik proef. 29% van de bevolking stemt omdat ze weten wat ze stemmen en kunnen lezen. De rest van de stemmen wordt gekocht, letterlijk. Met campagnes van partijen van de president, die met het meeste geld. Ze gaan het land in geven de mensen 5 kg rijst. Mensen denken in korte termijn en hebben geen verstand van politiek, ze krijgen kleding (propaganda kleding, met het hoofd van de kandidaat erop), en stemmen vervolgens op die partij.
Alle andere stemmen, die 29%, worden in het stembureau vaak nog verwisseld door de autoriteiten.
Zeer oneerlijk, kansloos en uitzichtloos.
De vorige president had het goed voor met Madagaskar en probeerde de grote rijkdommen die het land in grondstoffen zoals olie, ijzer etc kent, in contracten met meerdere landen in een win win situatie te verkopen. Frankrijk, die vrijwel de enige contracthouder is vindt dat natuurlijk maar niks. Die kan niet meer tegen schandalig lage prijzen het land leegtrekken. En toen kwam de coup. De president werd afgezet en de burgemeester van Tana werd president. Alle contracten gingen terug naar voornamelijk Frankrijk en het land viel terug, viel diep. Dieper dan het ooit was, in armoede, nummer 9 van armste landen ter wereld, terwijl de grond vol schatten zit.
De edelen hebben de macht, de middenklasse blijft waar hij is en de onderste laag (die zij de slaven noemen, ik zeg liever boeren), hebben geen kans meer door te groeien naar de middenklasse (dat was bij de vorige president wel het geval). Op het platteland is het oke, je leeft van je eigen dieren en voedsel. In de steden is het anders.
Het is moeilijk om iets te worden in Madagaskar. De banken hebben een monopolie en zijn duur, erg duur. Er is maar 1 bank die Mauritiaans is, de rest is in Franse handen. Lenen en investeren, groeien en bloeien is daarmee lastig tot uitgesloten. Benzine is onbetaalbaar, koken op gas is slechts voor weinigen weg gelegd en het vertrouwen is weg.
Mensen leven voor zichzelf, ze kunnen niet verder kijken dan hun eigen gezin, omdat het zinloos is. Als de staat stoplichten neerzet, stelen ze ze en verkopen ze deze als ijzer. Er is in Madagaskar op straat dan ook geen stoplicht te vinden! Ze werken niet samen, ploeteren verder en zijn te vredelievend voor revolutie.

Madagaskar is prachtig, ik heb genoten, van al haar prachtige plekken, van de verrassingen, van de inzichten die ze me gegeven heeft. Het ontroert me diep te zien hoe ze buigt onder haar regering, hoe ze verpest wordt door grote westerse invloeden van bijvoorbeeld Frankrijk, dat alleen aan zichzelf denkt in plaats van een land dat geholpen kan en moet worden. Hoe de armoede het land en vooral de steden teistert, kindjes slapend in de goot. Hoe corruptie de mensen tot anarchie dwingt.
Ik denk niet dat ik ooit zal terugkeren naar dit toch zo geweldig mooie, indrukwekkende land. Ook weet ik niet of ik het je aanraad er heen te gaan. Je zult je goed moeten beraden en beseffen dat wat je in Madagaskar vindt niet alleen mooie landschappen, dieren en stranden zijn.
Toch ben ik dankbaar, intens dankbaar, voor wat ik heb mogen ervaren, dat ik veilig een reis door de stof en de materie heb mogen maken en hoe het me veranderd heeft in een manier, die ik nog niet met woorden kan beschrijven. Ik hoop dat Madagaskar ooit weer opkrabbelt, dat men de moed voor een revolutie vindt en dat de potentie van dit land haar ambitie mag worden, waarbij ze eerlijk geholpen en gezien zal worden.